I SA/Wa 112/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska asesor WSA Jerzy Siegień Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2005 r. sprawy ze skargi B.B. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] w przedmiocie odmowy otwarcia przewodu doktorskiego oddala skargę. I SA/Wa 112/04 UZASADNIENIE Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] działając na podstawie art. 21 ust 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) utrzymała w mocy uchwałą Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] lutego 2003 r., odmawiającą B.B. wszczęcia jej przewodu doktorskiego. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podała, że sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych po zapoznaniu się z odwołaniem, dwoma opiniami recenzentów powołanych w postępowaniu odwoławczym i dokumentami sprawy wypowiedziała się w większości przeciw uchyleniu zaskarżonej w odwołaniu uchwały Rady Wydziału (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały 2, przeciw 31, wstrzymujących się 4). Na wniosek Sekcji Prezydium Centralnej Komisji postanowiło więc utrzymać w mocy wyżej wymienioną uchwałę Rady Wydziału (wynik głosowania: za utrzymaniem uchwały 10, przeciw 0, wstrzymujących się 0). Z przeprowadzonej przez Sekcję i Recenzentów oceny przebiegu postępowania Rady Wydziału wynika, że Rada Wydziału miała uzasadnione powody, by odmówić wszczęcia przewodu doktorskiego mgr B.B.. Jak wynika z treści protokołów z posiedzeń Rady w dniach [...] lutego i [...] kwietnia 2003 r. Rada Wydziału uznała, że nie ma faktycznych kompetencji do przeprowadzenia przewodu na temat zaproponowany przez mgr B.B.. Opinie recenzentów Centralnej Komisji wskazują, że stanowisko Rady Wydziału w tym zakresie jest uzasadnione, trzeba więc uznać, że na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] nie ma niezbędnych warunków do prawidłowej oceny rozprawy doktorskiej dotyczącej problematyki zaproponowanej przez mgr B.B., nie ma więc podstaw do wydania decyzji, która w takich warunkach kwestionowałyby prawo Rady do odmowy przeprowadzenia przewodu. Z analizy przeprowadzonej w Centralnej Komisji wynika też, że propozycja mgr B.B. powierzenia prof. A.B., reprezentującemu dyscyplinę psychologia, funkcji promotora w przewodzie na stopień doktora nauk humanistycznych w dyscyplinie [...] na Wydziale [...] Uniwersytetu [...], była nietrafna i nie mogła zostać zaakceptowana przez Radę Wydziału. Jeśli by faktyczna problematyka przyszłej rozprawy doktorskiej, powstałej w wyniku wszczęcia przewodu doktorskiego, odpowiadać miała zakresowi kompetencji prof. A.B., to wybór Wydziału [...] na miejsce przeprowadzenia przewodu jest również nietrafny. Należało w takiej sytuacji rozważyć możliwości wszczęcia omawianego przewodu na Wydziale Nauk Społecznych [...] Uniwersytetu [...], gdzie pracuje prof. A.B.. Ten aspekt sprawy również przemawia za uznaniem, że odmowa Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] wszczęcia przewodu doktorskiego mgr B.B. jest uzasadniona. Na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów zwanej dalej "Centralną Komisją" złożyła skargę B.B. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 kpa, gdyż podjęta ona została z rażącym naruszeniem prawa, to jest ustawy o szkoleniu wyższym, ustawy kodeks postępowania administracyjnego i art. 212 pkt 1 i pkt 2 kodeksu karnego. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca B.B. podnosi, że zaskarżona decyzja "uznaje niekompetencje członków Rady Naukowej Wydziału [...] Uniwersytetu [...] za merytoryczny argument uzasadniający odmowę wszczęcia przewodu doktorskiego". Skarżąca odniosła się również do dwóch opinii zasięgniętych przez Centralną Komisję i stwierdziła, że zawierają one sądy fałszywe zarówno z punktu widzenia prawa, jak i logiki. Jedna z opinii zawiera tendencyjny i z gruntu szkodliwy tekst, stanowi stek obelg nie popartych żadnym argumentem, żadnym dowodem, co decyduje o jego logicznej wadliwości, a w konsekwencji nosi znamiona przestępstwa przeciwko czci z art. 212 pkt 1 i pkt 2 kk. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie i podtrzymała argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: w pierwszej kolejności podnieść należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd obowiązany jest zbadać, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie jest zatem uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji odmawiającej zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o odmowie wszczęcia przewodu doktorskiego B.B. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r. III ARN 86/9, OSNP z 1996 r., nr 21, poz. 315). Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji sąd stwierdza, że w czasie jej wydania obowiązywała ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595). Zgodnie z art. 14 ust 2 pkt 1 tej ustawy uchwała o wszczęciu przewodu doktorskiego i wyznaczeniu promotora jest jedną z czynności przewodu doktorskiego. Sąd podzielił stanowisko Centralnej Komisji, że przewód doktorski przeprowadzany jest w tej jednostce organizacyjnej, która posiada uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora w zakresie danej dyscypliny naukowej. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] posiada uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora w zakresie [...]. A zatem przewód doktorski przed tą Radą Wydziału może być przeprowadzany tylko w zakresie tej dyscypliny naukowej. W związku z powyższym niewątpliwie temat rozprawy doktorskiej powinien odpowiadać zakresowi uprawnień, które posiada Rada Wydziału. Zgodnie z § 1 ust 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 października 1991 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzenia czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego (Dz. U. Nr 92, poz. 410 ze zm.) osoba ubiegająca się o nadanie stopnia naukowego doktora wraz z wnioskiem o wszczęcie przewodu doktorskiego przedstawia kierownikowi jednostki organizacyjnej proponowany temat i koncepcję rozprawy doktorskiej oraz propozycję w sprawie osoby promotora. A zatem samo złożenie wniosku o wszczęcie przewodu doktorskiego nie powoduje automatycznie wszczęcia tego przewodu. Niezbędne jest, by temat rozprawy doktorskiej znajdował się w obszarze tej dyscypliny naukowej, w zakresie której jednostka organizacyjna posiada uprawnienia do nadania stopnia naukowego doktora. Wprawdzie art. 10 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. przewiduje, że w razie braku w kraju jednostki organizacyjnej właściwej dla przeprowadzenia określonego przewodu doktorskiego Centralna Komisja działając na wniosek jednostki organizacyjnej lub z urzędu, może zarządzić uzupełnienie składu rady wskazanej przez siebie jednostki o osoby nie będące członkami tej rady i osoby te mają uprawnienia członka rady w sprawach przewodu doktorskiego, lecz nie jest to obowiązek Centralnej Komisji, a jedynie możliwość, z której Centralna Komisja w tym wypadku nie skorzystała. Nie można zatem uznać, że Centralna Komisja naruszyła prawo. Nie jest też trafny zarzut skarżącej, że Centralna Komisja przekroczyła wszelkie terminy do rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 21 ust 2 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Centralna Komisja winna rozpoznać odwołanie w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy. Ustawa nie określa skutków nie zachowania tego terminu, a zatem należy przyjąć, iż mają wtedy zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące opóźniania w rozpoznaniu sprawy, a zatem możliwość zaskarżenia bezczynności organu. W niniejszej sprawie Centralna Komisja rozpoznała odwołanie z trzydniowym opóźnieniem, a przekroczenie to nie miało, zadaniem sądu, wpływu na wynik sprawy. Z tych względów sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.