I SA/Wa 1121/12

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 3 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z 25 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] maja 2012 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a następnie w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej postanowieniem z 14 sierpnia 2012 r. przywrócił termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wraz ze skargą kasacyjną na postanowienie z 25 lipca 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z przedstawionych przez wnioskodawczynię wyjaśnień wynika, że prowadzi ona gospodarstwo domowe wraz z córką, pozostającą w stanie niepełnosprawności. Skarżąca utrzymuje się z wynagrodzenia z umowy o pracę w wysokości 1600 zł (netto). Ponoszone koszty utrzymania (poza wyżywieniem) kształtują się, jak wynika z wniosku, na poziomie około 800 zł. Wnioskodawczyni posiada mieszkanie o powierzchni 48 m² oraz nieruchomość rolną o powierzchni 1ha 196 m². Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wynikający z przywołanego wyżej przepisu warunek nie został w rozpoznawanej sprawie spełniony w związku z tym, że spoczywający aktualnie na skarżącej obowiązek pokrycia pełnej wysokości kosztów postępowania nie przekracza ustalonych jej możliwości finansowych. Nie można nie zauważyć, że na obecnym etapie sprawy - przy przyjęciu dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę w sytuacji, gdy Sąd I instancji następczo przywrócił termin do uzupełnienia jej braków formalnych - na skarżącej ciąży jedyne obowiązek uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Wskazana opłata sądowa, stosownie do § 3 w związku z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wynosi 100 zł. Pomimo, że jak wynika ze złożonych wyjaśnień, dochody skarżącej pozostają niewysokie (1600 zł), wnioskodawczyni, po poczynieniu wydatków koniecznych, dysponuje środkami, które pozwalają jej uiścić wpis w wysokości wyżej określonej. Domniemanie tejże treści opiera się na stwierdzeniu, że brakowi środków na uiszczenie kosztów postępowania w wysokości nie wyższej niż 100 zł przeczą dotychczasowe czynności procesowe dokonywane przez skarżącą w toku postępowania przed Sądem I instancji. Nie można nie dostrzec, że skarżąca wezwana do uiszczenia wpisu od skargi (100 zł), czynności tej samodzielnie dokonała, bez występowania o przyznanie prawa pomocy. W wypełnionym formularzu PPF skarżąca nie wskazała, by jej sytuacja materialna zmieniła się na niekorzyść od momentu, w którym uiściła wpis od skargi (lipiec 2012 r.), wobec czego nie ma podstaw, by przedstawione wyżej okoliczności nie mogły zostać bezpośrednio odniesione do rozważanej tu kwestii zwolnienia skarżącej od kosztów postępowania na podstawie sformułowanego przez nią żądania z 22 sierpnia 2012 r. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.