I SA/Wa 1125/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant M.C.- K. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2007 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] odmawiającą przyznania J. S. zasiłku pielęgnacyjnego wnioskowanego na żonę B. S.. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wskazało, że organ pierwszej instancji odmówił przyznania J. S. zasiłku pielęgnacyjnego wnioskowanego na żonę B. S. podnosząc, iż z pisma z dnia 9 stycznia 2007 r., nr [...] wynika, że Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w C. wypłaca od dnia 1 grudnia 2006 r. B. S. dodatek pielęgnacyjny wraz z rentą rolniczą. Organ pierwszej instancji stwierdził zatem, powołując art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych, że zasiłek pielęgnacyjny wnioskodawcy nie przysługuje. W odwołaniu od powyższej decyzji J..S. podniósł, że jego żona jest osobą niechodzącą po udarze mózgu i prawostronnym paraliżu, wymagającą stałej opieki i rehabilitacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. rozpoznając sprawę wskazało, że zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Zasiłek ten przysługuje niepełnosprawnemu dziecku, osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz osobie, która ukończyła 75 lat. Organ odwoławczy podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż żona skarżącego jest osobą niepełnosprawną o znacznym stopniu niepełnosprawności, pobierającą rentę wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym od dnia 1 grudnia 2006 r. (pismo KRUS Oddziału Regionalnego w C. z dnia 9 stycznia 2007 r., nr [...]). Tymczasem z treści art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika jednoznacznie, że zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. S.. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił trudną sytuację zdrowotną żony. Wskazał, że B. S. jest po ciężkim udarze mózgu i prawostronnym paraliżu, nie chodzi i wymaga stałej opieki i pomocy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja z dnia [...] maja 2007 r., jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nie naruszają prawa. Na wstępie podkreślić należy, że warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ich ustalania, przyznawania i wypłacania określa ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.). Zgodnie z art. 2 tej ustawy świadczeniami rodzinnymi są zasiłek rodzinny oraz dodatki do zasiłku rodzinnego, a także świadczenia opiekuńcze: zasiłek pielęgnacyjny i świadczenie pielęgnacyjne. W myśl art. 16 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Zgodnie zaś z art. 16 ust. 2 pkt 2 tej ustawy zasiłek pielęgnacyjny przysługuje osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z powołanych regulacji wynika zatem, że warunkiem ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia jest legitymowanie się przez osobę ubiegająca się o ten zasiłek orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Stosownie jednakże do treści art. 16 ust. 6 powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że B. S., urodzona [...] stycznia 1949 r., jest osobą niepełnosprawną, legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jednakże ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy pisma Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w C. z dnia 9 stycznia 2007 r., nr [...] wynika jednocześnie, że od dnia 1 grudnia 2006 r. pobiera ona rentę rolniczą z ubezpieczenia społecznego rolników wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym. Nie ulega zatem wątpliwości, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 16 ust. 6 powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych. Oznacza to, że odmawiając J. S. przyznania zasiłku pielęgnacyjnego wnioskowanego na żonę B. S. organy obu instancji nie naruszyły prawa. Tym samym skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.