I SA/Wa 1132/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Iwona Kosińska, sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia "Dobry start" uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] stycznia 2020 r. nr [...] r. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020r. poz. 256), dalej "kpa" oraz § 2, 3, 4, 5, 1c ust. 5, § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu "Dobry Start" (Dz.U. z 2018r. poz. 1061), po rozpatrzeniu odwołania J. S, dalej "Skarżąca" od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2020r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia "Dobry Start" na rok 2018, utrzymało ją w mocy. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. Decyzją z [...] stycznia 2020r. Nr [...] Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społeczne w [...] - działając z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] - odmówił przyznania J.S., dalej "Skarżąca" świadczenia "Dobry Start" na rok 2018 na synów D. S., A. S. i A. S. Powodem odmowy było ustalenie przez organ że bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy Skarżąca nie była zwolniona z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę na podstawie art. 87 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a więc nie mogła legalnie świadczyć pracy na terytorium Polski. Odwołanie od decyzji wniosła Skarżąca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], dalej "SKO", rozpoznając odwołanie nie znalazło podstaw do odmiennej niż tego dokonał organ I instancji oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznało, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa. SKO wskazało, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek Skarżącej złożony elektronicznie 2 lipca 2018r. Decyzją z [...] września 2019r. Nr [...] Zastępca Dyrektora MOPS w [...] odmówił przyznania świadczenia. SKO w [...], decyzją Nr [...] z [...] września 2019r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W dniu 18 grudnia 2019r. do organu wpłynęło pismo z Wydziału Spraw Cudzoziemców MUW w [...], w którym wskazano, że Skarżąca w dniu składania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, tj. w dniu 8 czerwca 2018r. przebywała na terytorium Polski na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, ważnego do dnia 9 sierpnia 2018r. Wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2018r. Sąd Okręgowy w [...] orzekł rozwód między małżonkami S. Wyrok stał się prawomocny od 27 kwietnia 2018r. W związku z powyższym w dniu składania wniosku, tj. w dniu 8 czerwca 2018r. Skarżąca nie była już obywatelką polską zwolnioną z obowiązku posiania zezwolenia na pracę. 9 grudnia 2019r. strona dostarczyła do organu Akt Nadania Obywatelstwa Polskiego, z którego wynika, że nabyła obywatelstwo polskie zgodnie z postanowieniem Prezydenta RP z [...].11.2019r. Warunki nabywania prawa do świadczenia "Dobry Start" określa rozporządzenie Rady Ministrów z 30 maja 2018r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu "Dobry Start" (Dz. U. z 2018r. poz. 1061), dalej "rozporządzenie".. Zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia świadczenie przysługuje - oprócz obywateli polskich - również zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcom m.in. przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach, jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (lit c) oraz posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów lub pracy sezonowej oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy (lit d). Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach, cudzoziemcem jest każdy, kto nie posiada obywatelstwa polskiego. Okolicznością niesporną w sprawie jest, że Skarżąca w dniu składania wniosku o ustalenie jej prawa do świadczenia była cudzoziemcem legalnie przebywającym na terenie Polski. Zgodnie bowiem z art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanie się ostateczna. Skarżąca wnioskiem z 8 czerwca 2018r. wystąpiła o udzielenie jej dalszego pobytu czasowego i decyzją z dnia [...] marca 2019r. Wojewoda [...] odmówił jej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, to decyzja nie nabyła ostateczności z uwagi na złożenie przez nią odwołania. Warunkiem uzyskania prawa do świadczenia "Dobry Start" jest przynależność do któregoś z kręgu podmiotów wymienionych w § 2 pkt 2 rozporządzenia. Zdaniem SKO prawidłowo organ I instancji uznał, że Skarżąca nie posiada statusu uprawniającego ją do zaliczenia do kręgu cudzoziemców uprawnionych do otrzymania tego świadczenia. W dniu składania wniosku o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy, tj. w dniu 8 czerwca 2018r. przebywała na terytorium Polski na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, ważnego do dnia 9 sierpnia 2018r. (decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015r.). W świetle tego przepisu zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, gdy pozostaje on w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast z akt sprawy wynika, że wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2018r. Sąd Okręgowy w [...] Wydział I Cywilny orzekł rozwód między małżonkami J. i M. S. Wyrok stał się prawomocny od dnia 27 kwietnia 2018r. Zatem w dacie składania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, tj. w dniu 8 czerwca 2018r., Skarżąca nie była już małżonką obywatela polskiego. Oznacza to, że od dnia 10 sierpnia 2018r. tj. po wygaśnięciu poprzedniego zezwolenia na pobyt czasowy Skarżąca przebywała legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jednakże nie mogła legalnie świadczyć pracy w Polsce (pismo Wojewody [...] z dnia [...].08.2019 r. znak: [...]). Kwestie związane z zatrudnianiem cudzoziemców i przesłanki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę cudzoziemców zostały uregulowane w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 87 ust. 2 tej ustawy z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę jest zwolniony cudzoziemiec: 1) posiadający w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 144, art. 151 ust. 1, art. 151b ust. 1, art. 158 ust. 2 pkt 1 lub 2, art. 161 ust. 2, art. 176 lub art. 186 ust. 1 pkt 3, 4 lub 7 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub posiadający wizę krajową w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych; 2) będący małżonkiem obywatela polskiego lub cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i ust. 1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielone w związku z zawarciem związku małżeńskiego; 3) będący zstępnym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b, obywatela polskiego lub cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i 2 oraz ust. 1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 4) posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielone na podstawie art. 159 ust. 1 lub art. 161b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; 5) przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę na podstawie pkt 1 -4; 6) posiadający ważną Kartę Polaka; 7) (uchylony); 8) uprawniony do przebywania i wykonywania pracy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależącego do Unii Europejskiej lub Konfederacji Szwajcarskiej, który jest zatrudniony przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium tego państwa oraz czasowo delegowany przez tego pracodawcę w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 9) w stosunku do którego umowy międzynarodowe lub odrębne przepisy dopuszczają wykonywanie pracy bez konieczności posiadania zezwolenia. Ustalone w sprawie okoliczności bezspornie dowodzą, że bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, tj. 08.06.2018r., Pani J.S. nie była zwolniona z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę na podstawie art. 87 ust.2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W sprawie nie zachodzą też inne okoliczności wynikające z przepisu art. 87 ust. 2 ww. ustawy, zezwalające cudzoziemce z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę. Oznacza to, że Skarżąca nie posiadała uprawnień do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a tym samym nie miała uprawnień do ubiegania się o prawo do świadczenia "Dobry Start". Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia świadczenie to przysługuje rodzicom, opiekunom faktycznym, opiekunom prawnym, rodzinom zastępczym (...:). Literalna wykładnia tegoż przepisu, która nie budzi wątpliwości i w ocenie nie pozwala na uwzględnienia zarzutu odwołania, że decyzja organu I Instancji narusza Konstytucję RP i § 2 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 4 ust. 1 świadczenie przysługuje w związku z rozpoczęciem roku szkolnego - i jakkolwiek świadczenie to z uwagi na jego cel musi być przeznaczone na dziecko - to beneficjentem świadczenia jest rodzic, a nie dziecko. Stroną postępowania administracyjnego jest więc opiekun (rodzic) dziecka. Właściwie zatem organ I instancji uznał za stronę postępowania Skarżącą a nie jej dzieci. Bez znaczenie w sprawie jest, że de facto podmiotem uprawnionym do świadczenia jest dziecko posiadające obywatelstwo polskie. Za bezzasadny uznano zarzut naruszenia art. 77 kpa poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń istotnych okoliczności stanu faktycznego oraz przeprowadził prawidłową jego ocenę, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tym samym uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 kpa. Organ I instancji wnikliwie i szczegółowo wyjaśnia stronie podjęte rozstrzygnięcie. Zaskarżona decyzja zawiera również wszystkie wymagane prawem elementy składowe (art. 107 § 1 kpa), a przede wszystkim - wbrew twierdzeniom odwołującej się - właściwie została oznaczona strona postępowania. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 10 kpa. Pismem z 15 stycznia 2020r . organ I instancji zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Z prawa tego strona skorzystała w dniu 23 stycznia 2020r. Skarżąca przed wydaniem zaskarżonej decyzji miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. Bez znaczenie w sprawie jest również dowód dołączony do odwołania, tj. odpis wyroku Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2019 r. sygn. akt [...] przeciwko [...] S.A. z siedzibą w [...] o odszkodowanie. W wyroku tym zasądzono od pozwanej na rzecz powódki kwotę tytułem odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu uznając, iż o rozwiązaniu umowy o pracę przyczyniły się kwestie związane z narodowością. Wyrok nie przesądza jednak, że ww. w dacie złożenia wniosku mogła legalnie być zatrudniona na terenie Polski. Przedłożony wyrok nie rzutuje na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła Skarżąca zaskarżając decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 87 ust. 2 pkt. 2 i 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że Skarżąca nie może legalnie świadczyć pracy, co miało wpływ na treść decyzji; - art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy Skarżąca jest uprawniona do wykonywania pracy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, co miało wpływ na treść orzeczenia; - naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, polegające na ograniczeniu się do wykładni językowej § 2 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczególnych warunków realizacji rządowego programu "Dobry Start", skutkiem czego zignorowano okoliczność, że choć o świadczenie to (formalnie rzecz biorąc) ubiegać się mogą rodzice lub opiekunowie, zaspokaja ono potrzeby dziecka, celem zaś dla którego ustawodawca zdecydował się wprowadzić to świadczenie do polskiego systemu prawnego jest przyznanie rodzinom pomocy finansowej służącej dobru dziecka, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia: a) art. 32 Konstytucji RP, wyrażającego nakaz równego traktowania przez władze publiczne podmiotów podobnych (tu małoletnich obywateli polskich), przy zastosowaniu nieuzasadnionego i nieadekwatnego kryterium różnicującego (tu obywatelstwa rodziców dzieci, jako osób formalnie zwracających się o przyznanie świadczenia), b) art. 18 w zw. z art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP, nakazujących władzom publicznym zapewnienie szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji społecznej i materialnej, c) art. 72 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji RP w zw. z art. 2 ust. 2 Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz.U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526) w zw. z art. 9 oraz art. 91 ust. 1 i 2 w zw. z art. 241 ust. 1 Konstytucji RP, zakazujących dyskryminacji dzieci w zakresie realizacji ich praw konwencyjnych; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 35 kpa poprzez wydawanie decyzji z przekroczeniem terminów ustawowych oraz nieinformowanie strony o przyczynach i wyznaczeniu nowego terminu rozpoznania sprawy; - art. 77 kpa poprzez niezebranie w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz z pominięciem faktów znanych organowi z urzędu, w szczególności poprzez wydanie decyzji z pominięciem znanego organowi z urzędu faktu, ze Skarżąca bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy była zwolniona z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę; - art. 107 kpa poprzez brak oznaczenia na decyzji stron postępowania, niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, co utrudnia kontrolę instancyjną decyzji. Wniosła o uchylenie obu decyzji i zobowiązanie organu do wydania decyzji pozytywnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna choć z innych przyczyn niż w niej wskazane. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 1267, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 28 ze zm.), dalej jako: "ppsa", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto wskazać należy, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy ppsa przy czym stosownie do art. 135 ppsa Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem oceny organów było prawo do przyznania świadczenia "Dobry Start za 2018 r. Powodem odmowy było ustalenie, że Skarżąca nie była w dacie składania wniosku, małżonką obywatela polskiego w związku z czym bezpośrednio przed złożeniem wniosku, nie była zwolniona z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o promocji i zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podstawą prawną wskazaną przez organ było rozporządzenie Rady Ministrów z 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry Start", wydane na podstawie art. 187a ust. 2 ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (D.U. 2018, poz. 998), dalej "ustawa o wspieraniu rodziny". W ocenie Sądu rozporządzenie to wykracza poza ustawowe upoważnienie zawarte w art. 187 a ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rodziny. Upoważnienie przyznaje Radzie Ministrów kompetencje do wydania rozporządzenia wyłącznie w zakresie warunków realizacji programu "Dobry Start" bez przyznania mu kompetencji do modyfikowania katalogu podmiotów uprawnionych do otrzymania tego świadczenia. Jak wynika natomiast z treści § 2 rozporządzenia doszło w nim do modyfikacji katalogu podmiotów uprawnionych do otrzymania tego świadczenia. W § 2 pkt 2d rozporządzenia mowa jest o cudzoziemcu posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy" o ile zamieszkuje z członkami rodziny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tymczasem art. 5 pkt 3 -5 ustawy o wspieraniu rodziny w odniesieniu do cudzoziemców wskazuje wyłącznie na tych którzy: -mają miejsce zamieszkania w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami o których mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (D.U. 2020, poz. 35) lub którym zostało wydane tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca a także do małoletniego cudzoziemca niewymienione w ust. 1 punkt 2-4 ustawy przebywającego na terytorium R.P. Oznacza to, że § 2 pkt 2d rozporządzenia jest niezgody z art. 5 ust. 1 pkt 3-5 ustawy o wspieraniu rodziny gdyż reguluje kwestie zastrzeżone do materii ustawowej i modyfikuje krąg podmiotów, które mogą ubiegać się o przyznanie świadczenia "Dobry Start". Oczywiście rozpoznając sprawę organ administracji związany był treścią rozporządzenia zgodnie z treścią art. 6 kpa. Organy nie mają bowiem kompetencji do oceny zgodności rozporządzeń z ustawami. Oznacza to, że nawet gdy organ dostrzeże tę niezgodność zobowiązany jest do zastosowania rozporządzenia niezgodnego z ustawą lub wydanego z przekroczeniem delegacji ustawowej. Sąd natomiast, jako że jest związany wyłącznie Konstytucją i ustawami, co wynika z art. 178 ust. 1 Konstytucji R.P. może zobowiązać organ do odstąpienia od stosowania regulacji rozporządzeniowej a organ ma obowiązek się do tego rodzaju dyspozycji zastosować (uchwała NSA z 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 6/05). Taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie. Przekroczenie delegacji ustawowej skutkuje brakiem konieczności wykazywania przez Skarżącą, że posada kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy" (§ 2 pkt 2d rozporządzenia) gdyż takie kryterium podmiotowe nie występuje w ustawie delegującej a delegacja ustawowa dotyczyła wyłącznie wydania rozporządzenia o szczegółowych warunkach realizacji programu a nie modyfikowania ustawowego zakresu podmiotowego uzasadniającego przyznanie świadczenia. Dlatego ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany w zakresie podmiotowym do zastosowania kryteriów o jakich mowa w 5 ust. 1 pkt 3—5 ustawy o wspieraniu rodziny a nie rozporządzenia w aspekcie podmiotów uprawnionych do otrzymania świadczenia. Powyższa konstatacja wyklucza możliwość oceny pozostałych zarzutów skargi gdyś organ musi ponownie dokonać oceny spełnienia przez J.S. przesłanek do przyznania świadczenia "Dobry Start". Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt a i 135 ppsa Sąd uchylił obie decyzje. Wyrok zapadł na posiedzeniu niejawnym na podstawie na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (D.U, poz. 374) i zarządzeniem przewodniczącej wydziału I WSA w Warszawie z 19 kwietnia 2021 r. w związku z ogłoszeniem stanu epidemii. Strony zostały zawiadomione o możliwości zgłaszania wniosków i dodatkowych argumentów. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu na którym zapada wyrok kontrola sądowa sprawowana na posiedzeniu niejawnym niczym nie różni się od kontroli na rozprawie.