I SA/Wa 114/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) Sędziowie WSA Krystyna Kleiber WSA Daniela Kozłowska Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Postanowieniem z dnia [...] września 2002 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził, na podstawie art. 134 w związku z art. 141 § 2 kpa, że zażalenie B. C. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie komunalizacji gruntu zajętego pod drogę publiczną, zostało złożone z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że powołanym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002 r. Wojewoda [...] orzekł o zawieszeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie komunalizacji na rzecz Gminy Miasta K. gruntu położonego w K. zajętego pod drogę publiczną – ul. [...], posiadającą kategorię drogi gminnej, oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Postanowienie zawierało pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast za pośrednictwem Wojewody [...], w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynikało, że skarżący B. C. otrzymał postanowienie Wojewody [...] w dniu 5 sierpnia 2002 r., zatem siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 12 sierpnia 2002 r. Zażalenie na postanowienie B. C. złożył w [...] Urzędzie Wojewódzkim w dniu 20 sierpnia 2002 r., a więc po upływie terminu. Skarżący nie wnosił przy tym o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. W tej sytuacji Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast zmuszony był wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu. Na postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast B. C. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której domagał się zmiany zaskarżonego postanowienia i ustalenie na jego rzecz odszkodowania za zabraną działkę w kwocie [...] złotych z odsetkami. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przysługujące mu prawo własności do przedmiotowej działki zostało potwierdzone wyrokiem sądu, tymczasem bez jego zgody działkę zagospodarowała i włada nią Gmina Miasta K. bez jakiegokolwiek odszkodowania na rzecz właściciela. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podał, że kwestia terminu złożenia zażalenia została wyjaśniona w piśmie z dnia [...] września 2002 r. nr [...], w którym [...] Urząd Wojewódzki poinformował, że zażalenie złożone zostało z zachowaniem terminu. Informację tę organ odwoławczy uzyskał jednak dopiero po wydaniu zaskarżonego postanowienia, które oparte zostało na uprzednich wyjaśnieniach organu oraz na dokumentach znajdujących się w przesłanych aktach. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nie mógł zastosować w tej sytuacji przepisu art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), tj. uchylić zaskarżone postanowienie uwzględniając skargę w całości, ponieważ w skardze, która dotyczyła postanowienia o treści wyłącznie proceduralnej, B. C. żądał przyznania odszkodowania za zabraną działkę, a ta kwestia nie mieściła się w zakresie zaskarżonego rozstrzygnięcia. W związku z tym organ zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie żądania skargi umożliwiające uchylenie postanowienia z dnia [...] września 2002 r., lecz na pismo organu skarżący odpowiedzi nie udzielił. Z tych względów wniesioną skargę organ przekazał do rozpoznania przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podkreślić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie sądowe nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Sądem właściwym do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie jest zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Rozpoznając wniesioną skargę należy przede wszystkim wyjaśnić, że przedmiotem sprawy zakończonej zaskarżonym postanowieniem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast jest wyłącznie kwestia proceduralna – stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewody [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie komunalizacji gruntu. W tym względzie skargę należało uwzględnić, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie błędnego ustalenia przez organ odwoławczy daty złożenia zażalenia przez B. C. Rzeczywistą datę ustalono dopiero po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Z ustalenia tego wynika, że zażalenie zostało złożone z zachowaniem wymaganego terminu. Z tej przyczyny zaskarżone postanowienie należało uchylić jako wydane bez wyjaśnienia istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej, a więc z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 134 kpa. Zagadnienie terminu złożenia zażalenia wyczerpuje w całości przedmiot postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Z tych względów Sąd nie mógł poddać ocenie podniesionej w skardze kwestii zajęcia nieruchomości pod drogę i żądania ustalenia odszkodowania z tego tytułu na rzecz skarżącego. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.