I SA/Wa 1142/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. K., H. K., J. K. i E. Ł. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odrzucić skargę H. K., J. K. i E. Ł. O. K. wniósł, we własnym imieniu i jako pełnomocnik H. K., J. K. i E. Ł., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności "zaświadczenie Ziemskiego Urzędu Wojewódzkiego z [...] września 1946 r. o objęciu nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej [...], powiat [...], tom [...] karta [...] dekretem Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. Nr 3z 1945 r., poz. 13)". Zaskarżone postanowienie doręczone zostało stronie postępowania – O. K.. Wśród adresatów zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] nie było H. K., J.K. i E. Ł.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Zarówno Wojewoda [...] rozpatrując niniejszą sprawę w I instancji jak i Minister Rolnictwa Rozwoju Wsi rozpoznając ją w II instancji, nie uznał H. K., J. K. i E. Ł. za stronę postępowania i w związku z tym postanowienia wydane w sprawie nie zostały im doręczone. Stwierdzić też należy, że z komparycji postanowienia organu I instancji wynika wprost, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem O. K. o stwierdzenie nieważności "zaświadczenie Ziemskiego Urzędu Wojewódzkiego z 13 września 1946 r. Stwierdzić zatem należy, że H. K., J. K. i E. Ł. nie byli stronami postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym postanowieniem, wobec tego ich skarga wniesiona została przez podmioty nie mające przymiotu strony i nie posiadające legitymacji do jej wniesienia, co czyni skargę H. K., J. K. i E. Ł. niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Ponadto z akt sprawy wynika, że O. K. w postępowaniu przed tutejszym Sądem nie może być pełnomocnikiem H. K. i J. K., gdyż nie spełnia on przesłanek wynikających z art. 35 § 1 powołanej ustawy. Stosownie bowiem do treści tego przepisu pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Brak zatem wykazania właściwego umocowania przez O. K. do działania w imieniu H. K.i J. K. jest brakiem formalnym skargi wniesionej w imieniu tych osób i dodatkowi stanowi podstawę do odrzucenia przedmiotowej skargi wniesionej w imieniu H. K. i J. K. . Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.