I SA/Wa 1147/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant starszy referent Agnieszka Bieńkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A.P. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania organu I instancji 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uchylił w całości postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2011 r. nr [...] oddalające skargę na czynność egzekucyjną i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Z uzasadnienia organu oraz akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Upomnieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Wojewoda [...] wezwał A. P. do wykonania obowiązku polegającego na wydaniu nieruchomości położonej w obrębie [...] W., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W dniu [...] lutego 2009 r. została dokonana czynność egzekucyjna, polegająca na odebraniu ww. nieruchomości, stanowiącej współwłasność A. P. O zamiarze dokonania powyższej czynności skarżąca została poinformowana pismem z dnia 26 stycznia 2009 r. Pismem z dnia 19 marca 2009 r. (wpływ do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniu 23 marca 2009 r.) A. P. wniosła skargę na czynność egzekucyjną przeprowadzoną przez Wojewodę [...], polegającą na odebraniu ww. nieruchomości. W związku z powyższym skarga A. P. przekazana została Ministrowi Infrastruktury. Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., nr [...], Minister Infrastruktury oddalił skargę A. P. na czynności egzekucyjne polegające na odebraniu nieruchomości położonej w W., oznaczonej jako działka nr [...], dokonane w dniu [...] lutego 2009 r., przez egzekutora działającego z upoważnienia Wojewody [...]. Po rozpatrzeniu wniosku A. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2011 r., Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż skarga na czynności egzekucyjne skarżącej została złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. To spowodowało, zdaniem organu, że zakaz wynikający z art. 139 kpa nie ma w sprawie zastosowania. Stwierdzenie zaś, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona z uchybieniem 14- dniowego terminu na wniesienie skargi na czynność egzekucyjną spowodowało konieczność uchylenia postanowienia z dnia [...] października 2011 r. i umorzenie postępowania przed organem I instancji. Skargę na powyższe postanowienie wniosła A. P. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła błędną analizę stanu faktycznego sprawy. Podniosła również, że nieruchomość została dobrowolnie wydana w dniu [...] lutego 2009 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 25 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1517/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. P. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r. , poz. 270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną. Przedmiotem kontrolowanego postępowania było postanowienie dotyczące skargi na czynność egzekucyjną polegającą na wydaniu nieruchomości. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm., zwanej dalej "ustawą"), zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W myśl art. 1a pkt 2 ustawy, ilekroć w akcie tym mowa jest o czynności egzekucyjnej, rozumieć należy przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zgodnie zaś z § 4 ww. przepisu skargę na czynności egzekucyjne ( ...), wnosi się w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. W niniejszej sprawie czynność egzekucyjna polegała na odebraniu nieruchomości położonej w W., w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...]. Czynność ta miała miejsce w dniu [...] lutego 2009 r. O terminie dokonania czynności A. P. powiadomiona została pismem z dnia 26 stycznia 2009 r. Termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upłynął 3 marca 2009 r., zaś skarga została wniesiona 19 marca 2009 r. czyli po upływie zakreślonego terminu. Zatem za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że należało uchylić postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2011 r., oddalające skargę na ww. czynności egzekucyjne, a postępowanie w sprawie - jako bezprzedmiotowe- umorzyć. Te wszystkie okoliczności powodują, że skargę wniesioną w niniejszej sprawie należy uznać za niezasadną. Za prawidłowe również sąd uznał stanowisko odnoszące się do wykładni art. 139 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że uchylenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w zakresie byłoby niekorzystne dla strony (brak rozstrzygnięcia merytorycznego), ale organ odwoławczy stwierdził okoliczności, o których mowa w art. 139 K.p.a. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że "niekorzyść strony", o której mowa w art. 139 K.p.a., wymaga ujęcia obiektywnego. Stan taki, to obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się, wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy. O tym, czy pogorszenie takie nastąpiło, przesądza zestawienie sentencji decyzji organu I instancji z sentencją decyzji organu odwoławczego. Rażące naruszenie prawa, dopuszczające możliwość orzeczenia na niekorzyść strony odwołującej się należy rozumieć, jako przekroczenie prawa w sposób jasny, niedwuznaczny. Sytuacja taka ma miejsce, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić przez proste ich zestawienie ze sobą. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. rażąco naruszył art. 54 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocny prawnej świadczonej z urzędu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 250 ww. ustawy.