I SA/Wa 1149/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędzia WSA Gabriela Nowak Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi O. S., A. S., W. S. i M. S. na decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 1996 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej postanawia: odrzucić skargę. I SA/Wa 1149/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 1996 r., nr [...] Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. – Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia [..] grudnia 1972 r. nr [...] orzekającej o wywłaszczeniu na rzecz Państwa nieruchomości o pow. [...] ha wraz z jej częściami składowymi, położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej na planie zaewidencjonowanym w dniu [...] lutego 1972 r. za nr [...] jako działka nr [...] oraz ustalającej odszkodowanie wywłaszczeniowe w kwocie [...] zł. W dniu 13 czerwca 1997 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga J. S. na powyższą decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 1996 r. Zgodnie z pouczeniem w niej zawartym służyła na nią skarga bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. Postanowieniem z dnia 7 czerwca 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe z powodu zgonu skarżącego J. S. Przy piśmie z dnia 28 października 2007 r. O. S. nadesłała postanowienie z dnia [...] kwietnia 2000 r. Sądu Rejonowego w P. o stwierdzeniu nabycia spadku po J. S. zgodnie, z którym spadek nabyli: żona O. S. oraz synowie M. S., W. S., A. S. i J. S. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie sądowe. Pismem z dnia 26 listopada 2007 r. spadkobiercy zmarłego J. S. zostali wezwani do wypowiedzenia się czy podtrzymują skargę J. S. na decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 1996 r. W odpowiedzi O. S., M. S., W. S. i A. S. podtrzymali skargę, natomiast J. S. poinformował, że skargi nie podtrzymuje. Następnie postanowieniem z dnia 15 listopada 2007 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie, które z kolei ponownie zawiesił postanowieniem z dnia 20 stycznia 2009 r. z uwagi na zgon jednego z uczestników tego postępowania. Zawieszone postępowanie zostało podjęte postanowieniem z dnia 17 grudnia 2009 r., po czym postanowieniem z dnia 21 grudnia 2009 r. z powodu zgonu kolejnego uczestnika postępowania zostało zawieszone ponownie. Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2010 r. zawieszone postępowanie zostało podjęte. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2010 r., wydanym na rozprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotową skargę z powodu jej niedopuszczalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 r., Nr 153, poz. 1271 ze zm.), uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 r., Nr 74, poz. 368) obowiązująca w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym po wprowadzeniu reformy sądownictwa administracyjnego, stosownie do art. 97 § 1 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270). Przy czym kognicja sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprowadza się do kontroli legalności decyzji administracyjnych. Zauważyć należy, że zaskarżona decyzja została wydana przez Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w pierwszej instancji. Natomiast w świetle art. 34 ust. 1 wskazanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę do Sądu można było wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku jeżeli w/w ustawa nie przewidywała środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi, skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu powinien zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (art. 34 ust. . Natomiast według poglądu wyrażonego w orzecznictwie sądowym środkiem odwoławczym, o którym mowa w art. 34 ust. 3 tej ustawy jest również środek określony w art. 127 § 3 i 4 kpa tj. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero po skorzystaniu z takiej możliwości, stronie przysługiwała skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tak więc na mocy przepisów powyżej wskazanej ustawy dopuszczalność skarg do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzje centralnych i naczelnych organów administracji państwowej wydawane w pierwszej instancji realizowała się tylko wówczas, gdy strona uprzednio skorzystała z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nowa decyzja wydana w wyniku rozpoznania takiego wniosku była zaskarżalna do Sądu, a w sytuacji takiej nie było potrzeby wzywania organu do usunięcia stanu niezgodnego z prawem. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy podkreślić należy, iż stronie skarżącej służył, w tej sprawie szczególny środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w trybie art. 127 § 3 kpa. Skarżący nie skorzystał ze wskazanego środka. Stało się tak prawdopodobnie z powodu wadliwego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji. Jednakże nie złożenie wspomnianego wniosku, a zatem nie wyczerpanie trybu instancyjnego powoduje niedopuszczalność skargi (patrz uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 9 grudnia 1996 r., sygn. akt OPS 4/96). Nadto zauważyć należy, iż strona skarżąca może złożyć wniosek do właściwego organu tj. obecnie do Ministra Infrastruktury o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się jednocześnie przywrócenia terminu do złożenia tego wniosku. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.