I SA/Wa 1151/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz (spr.) Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant Ilona Obara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Miasta W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta W. utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] orzekającą o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości położonej w W. w rejonie ulic [...] i [...] , stanowiącej działkę ewid. nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2 (oznaczonej dawnie jako działka nr [...]). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Po rozpatrzeniu wniosku M. G. , Starosta L. – jako organ wyznaczony do załatwienia sprawy w trybie art. 26 § 2 Kpa przez Wojewodę [...] - decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. orzekł o zwrocie przedmiotowej nieruchomości stanowiącej własność W. , uzasadniając rozstrzygnięcie zbędnością nieruchomości na cel wywłaszczenia. Prezydent W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2009 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona decyzją Naczelnika W. z dnia [...] maja 1978 r. znak [...] , w związku z przeznaczeniem jej pod budowę osiedla "[...]", zgodnie z lokalizacją szczegółową nr [...] z dnia [...] kwietnia 1975 r. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że decyzja orzekająca o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości określała cel wywłaszczenia jako budowa osiedla "[...]". Z tak określonego w treści decyzji celu wywłaszczenia nieruchomości trudno jest jednoznacznie stwierdzić jakie konkretnie obiekty powinny znajdować się na wywłaszczonej nieruchomości. Osiedle mieszkaniowe obejmuje bowiem nie tylko domy mieszkalne, lecz również jego infrastrukturę i urządzenia służące mieszkańcom. Należy przy tym podnieść, że ustalenie rodzaju inwestycji jaka miała być zrealizowana na określonej części wywłaszczonego gruntu powinno być dokonane w szczególności na podstawie decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny wraz z załącznikiem graficznym w postaci tego planu. W ocenie Wojewody analiza zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego – załącznik graficzny do decyzji o lokalizacji inwestycji - wskazuje, że przedmiotowa działka znajdowała się w terenie, na którym przewidziano pas zieleni izolacyjnej. Podczas oględzin terenu przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji ustalono, że przedmiotowa działka ewidencyjna jest niezabudowana, niezagospodarowana oraz nieuporządkowana. Natomiast w części wschodniej działki znajdują się pozostałości płyt betonowych. Wobec powyższego organ uznał, że działka jest niezagospodarowana i wbrew twierdzeniom Prezydenta W. nie będąc częścią drogi publicznej stała się zbędna na cel wywłaszczenia, ponieważ została spełniona przesłanka określona w art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Powyższa decyzja Wojewody stała się przedmiotem skargi Prezydenta W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniesiono, że organ naruszył art. 77 § 1 Kpa poprzez niedostateczne rozpatrzenie całości materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego z załączonego do wniosku wydruku [...] wynika, że przez część działki [...] przebiega istniejąca droga publiczna gminna – ul. [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Sąd akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. 2. Instytucja zwrotu nieruchomości wywłaszczonej musi być odczytywana przez pryzmat konstytucyjnej zasady dopuszczającej wywłaszczenie nieruchomości jedynie na cel publiczny i za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 1 Konstytucji). W sytuacji kiedy cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, poprzedni właściciel może żądać zwrotu przejętej od niego nieruchomości. Materialne przesłanki zwrotu nieruchomości wywłaszczonej określa art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) – dalej ugn. 3. W przedmiotowej sprawie, co nie jest kwestionowane - celem wywłaszczenia było urządzenie zieleni izolacyjnej na terenie przedmiotowej nieruchomości. Taki cel wywłaszczenia zakładał podjęcie po wywłaszczeniu w 1978 r. pewnych form aktywności przez podmiot publiczny na przedmiotowej nieruchomości w celu realizacji tego celu. Postępowanie wyjaśniającej wykazało, że wywłaszczona nieruchomości oznaczona obecnie jako działka nr [...] nie jest w ogóle zagospodarowana. Tym samym należy uznać, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany na przedmiotowej nieruchomości. Oznacza to, że spełniona została przesłanka określona w art. 137 ust. 1 ugn, ponieważ pomimo upływu ponad 30 lat od wywłaszczenia nie rozpoczęto realizacji celu wywłaszczenia. 4. Skarżący twierdzi, że część działki nr [...] została zajęta pod drogę publiczną. W takim przypadku zgodnie z treścią art. 2a ustawy o drogach publicznych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) niedopuszczalne byłoby orzeczenie o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej, pomimo iż nieruchomość objęta żądaniem okazała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, lecz jest częścią drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Jednak zarzuty te nie znajdują żadnego uzasadnienia w materiale dowodowym, który został przez organ oceniony w sposób prawidłowy. Organ powołując się na wizję lokalną na gruncie stwierdził, że działka w żadnej części nie została zajęta pod drogę publiczną. Pogląd ten również uzasadnia treść ewidencji gruntu, w którym działka [...] oznaczona jest jako użytek [...]. Działka ta ma taką samą powierzchnię jak w dacie wywłaszczenia, co dodatkowo potwierdza brak jakiejkolwiek ingerencji na tej działce. Ponadto należy zaznaczyć, że również przyległa działka oznaczona nr [...] oznaczona jest symbolem [...]. 5. Wobec powyższego nie wiadomo w jaki sposób Wojewoda [...] , czy też wcześniej Starosta L. naruszył art. 7 oraz 77 Kpa, skoro ustalił w sposób wyczerpujący stan nieruchomości. Zresztą analogiczne ustalenia co do stanu nieruchomości zawiera operat szacunkowy sporządzony na potrzeby przedmiotowego postępowania administracyjnego. 6. Zarzut skargi są więc całkowicie chybione i nie mogły być uwzględnione. Kontrolując zaskarżoną decyzję w zakresie określonym w art. 134 ppsa Sąd nie stwierdził, aby wystąpiły inne niż wskazane w skardze uchybienia obligujące do uchylenia zaskarżonej decyzji albo stwierdzenia jej nieważności. W przedstawionych okolicznościach sprawy Wojewoda [...] miał obowiązek utrzymać w mocy decyzję Starosty L. o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości. Dlatego skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.