I SA/Wa 1154/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania J.G. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2009 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym sprawy. Nieruchomość [...] położona przy [...] hip. nr [...], opisana w ewidencji gruntów jako część działki nr [...], z obrębu [...], uregulowanej w KW nr [...] oraz część działki nr [...], z obrębu [...] uregulowanej w KW nr [...], znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Na podstawie art. 1 tego dekretu wszystkie grunty leżące w granicach miasta W. przeszły na własność Gminy W., a w dniu 13 kwietnia 1950 r., tj. z chwilą likwidacji gmin, na własność Skarbu Państwa. Obecnie przedmiotowy grunt stanowi własność Miasta [...] W. Objęcie przedmiotowego gruntu przez gminę nastąpiło w dniu 16 sierpnia 1948 r., tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego W. W dniu 15 lutego 1949 r. Rejonowy Urząd Likwidacyjny w W. reprezentujący prawa nieobecnych właścicieli nieruchomości [...] oznaczonej nr hip. Nr [...], położonej przy ulicy [...] złożył wniosek o przyznanie prawa własności czasowej. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] czerwca 1960 r., nr [...] Prezydium Rady Narodowej w W. odmówiło przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...] oznaczonej nr hip. [...]. Z zaświadczenia wydanego przez Sąd Rejonowy dla W. [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] stycznia 2009 r., L. dz. [...], w dziale II księgi hipotecznej pod nazwą w "W mieście [...] W. przy ulicy [...] pod nr [...]" ujawniony jest Skarb Państwa na wniosek z dnia 5 lipca 1960 r., nr [...] i na podstawie orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1960 r., nr [...]. Ponadto w dziale II wykazu znajduje się zastrzeżenie z aktu nr [...] z dnia[...] kwietnia 1919 r., na mocy którego S.C. nabył niniejszą nieruchomość od jej poprzedniego właściciela M.O. W dniu 31 października 1990 r., E.C. złożył wniosek o "zwrot placów po zburzonych domach w czasie powstania [...]", wskazując, iż nieruchomość położona przy ulicy [...], oznaczona hip. nr [...] była własnością S.C. - ojca wnioskodawcy. W dniu 8 czerwca 2009 r. adwokat M.S. - pełnomocnik J.G. (jednego z następców prawnych S.C.), w odpowiedzi na pismo Prezydenta W. z dnia 22 maja 2009 r. wniosła o wydanie decyzji "zwrotowej" nieruchomości położonej w W. przy ulicy [...], hip. nr [...], a w przypadku braku możliwości restytucji – o wydanie decyzji odszkodowawczej. Decyzją Prezydenta W. z dnia [..] października 2009 r., nr [...], na podstawie art. 214 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 261 poz. 2603, z późn. zm.), odmówiono spadkobiercom dawnego właściciela hipotecznego, przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy [...], oznaczonej hip. Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni będący w posiadaniu gruntu, względnie osoby prawa ich reprezentujące uprawnieni byli, w ciągu 6 – ciu miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę, do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną (obecnie użytkowanie wieczyste). Gmina miała obowiązek uwzględnienia wniosków, jeżeli korzystanie z gruntów przez dotychczasowych właścicieli dało się pogodzić z przeznaczeniem tych gruntów określonym w planie zabudowania. W sposób odmienny została potraktowana sprawa własności budynków znajdujących się na gruntach [...]. Zgodnie z przepisami dekretu budynki przechodziły na własność gminy tylko wówczas, gdy dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni nie złożyli w terminie wniosków o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste lub gdy wnioski ich zostały załatwione odmownie. W przedmiotowej sprawie, wniosek o przyznanie prawa własności czasowej został złożony przez Rejonowy Urząd Likwidacyjny w W. z zachowaniem dekretowego terminu, który upływał w dniu [..] lutego 1949 r. Dalej organ pierwszej instancji wskazał na podstawy i zakres działania Urzędów Likwidacyjnych, wynikający z art. 7 ust. 2 dekretu o majątkach opuszczonych i poniemieckich z dnia 8 marca 1946 r. (Dz. U. Nr 13, poz. 87) i w konsekwencji stwierdził, iż Urzędy Likwidacyjne nie były uprawnione do reprezentacji byłych właścicieli nieruchomości ani w postępowaniu administracyjnym ani sądowym. Ponadto, organ pierwszej instancji podkreślił, iż wobec pozostawania w obrocie prawnym orzeczenia administracyjnego z dnia [...] czerwca 1960 r., nr [...] Prezydium Rady Narodowej w W., brak jest podstaw do orzekania w tej samej sprawie. Prezydent W. przywołał także przepis art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r., Nr 30 poz. 127 z późn. zm.), zgodnie z którym poprzedni właściciele działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, w których liczba izb nie przekracza 20, a także domami, w których przed dniem 21 listopada 1945 r. została wyodrębniona własność poszczególnych lokali, oraz domami, które stanowiły przed tym dniem własność spółdzielni mieszkaniowych, lub ich następcy prawni mogli zgłosić w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. wnioski o oddanie wymienionych gruntów w użytkowanie wieczyste. Organ wskazał, iż powyższa ustawa utraciła moc z dniem 1 stycznia 1998 r., a jej regulacje przejęła ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. Z 2004, Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.). Stosownie do art. 214 ust. 1 tej ustawy poprzednim właścicielom, których prawa do odszkodowania za przejęte przez państwo grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości, przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 i art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, póz. 279 i z 1985 r. Nr 22, póz. 99), wygasły na podstawie przepisów ustawy wymienionej w art. 241 ust. 1, może zostać zwrócona jedna nieruchomość, jeżeli zgłosili oni lub ich następcy prawni w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. wnioski o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste. Strony postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji ustalił na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w P., Wydział [...] Cywilny z dnia [...] października 1992 r., sygn. akt [...]; postanowienia Sądu Rejonowego w P., [...] Wydział Cywilny z dnia [...] listopada 2005 r., sygn. akt [...]; postanowienia Sądu Rejonowego w G., Wydział [...] Cywilny z dnia [...]maja 1979 r., sygn. akt [...]. Ponadto, organ I instancji, powołał w uzasadnieniu decyzji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 1996 r., sygn. akt. 1521/94, w którym stwierdzono iż: "w zakresie roszczeń o odszkodowanie za przejęte nieruchomości i o ustanowienie wieczystego użytkowania w sposób niejednorodny ukształtowany jest stan prawny i wnioski te należy rozpatrzeć oddzielnie, przy uwzględnieniu wszakże tej okoliczności, iż wniosek o ustanowienie wieczystego użytkowania, dalej idący miałby pierwszeństwo w uzyskaniu decyzji. Jako trafne uznać należy zatem stanowisko, iż wnioski o odszkodowanie za przejętą nieruchomość powinny być rozpoznane samodzielnie jako wnioski odrębne". Z powyższych organ pierwszej instancji wskazał, iż wniosek o odszkodowanie zostanie, rozpatrzony po zakończeniu niniejszego postępowania. W konsekwencji, Prezydent W. wskazał, iż fakt nie złożenia wniosku w terminie określonym w art. 7 ust. 1 dekretu przez podmiot uprawniony, pozostawanie w obiegu prawnym orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1960 r., nr [...] (wydanego na wniosek Urzędu Likwidacyjnego) oraz fakt nie złożenia w terminie wniosku w trybie art. 214 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – stanowią uzasadnienie odmownego rozstrzygnięcia organu. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J.G., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata R.N. W odwołaniu, skarżący podniósł zarzut ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji. Skarżący podkreślił, iż wydanie nowej decyzji w sprawie, która poprzednio została rozstrzygnięta decyzją ostateczną (orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1949 r.) narusza ustanowiony dotychczasową decyzją stan powagi rzeczy osądzonej, a tym samym decyzja organu administracji publicznej, rozstrzygająca ponownie sprawę rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a niestanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie przepisów k.p.a. jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3. Niezależnie od powyższego w odwołaniu wskazano, że o charakterze wniosku nie decyduje jego forma zewnętrzna, ale treść. Skoro zatem przed organem pierwszej instancji toczyło się postępowanie z wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, to wniosek złożony w dniu 31 października 1990 r. przez E.C. należałoby raczej uznać za wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie przyznania prawa własności czasowej. W tym celu koniecznym było wezwanie następców prawnych dawnych właścicieli, którzy wniosek złożyli do sprecyzowania swoich żądań, czego organ nie uczynił. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2009 r. Kolegium wskazało, iż niezależnie od faktu, iż nie podziela w pełni argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, a odnoszącej się do wniosku o przyznanie własności czasowej, złożonego w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) i orzeczenia wydanego w wyniku jego rozstrzygnięcia, zasadnym jest utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Uzasadniając stanowisko Kolegium, przywołało także art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wskazując, iż aby poprzedni właściciel, lub jego następca prawny mógł uzyskać prawo użytkowania wieczystego, musiały zaistnieć łącznie dwie przesłanki: wniosek o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste powinien był być złożony w nieprzekraczalnym terminie do dnia 31 grudnia 1988 r., oraz grunt musiał być zabudowany w sposób określony w tym przepisie. Dalej Kolegium przywołało art. 214 i art. 233 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wskazując iż wobec faktu, że wniosek dekretowy dotyczący przedmiotowej nieruchomości został już rozstrzygnięty pozostającym w obrocie prawnym ostatecznym orzeczeniem administracyjnym Prezydium z dnia [...] czerwca 1960r., nr [...] odmawiającym przyznania prawa własności czasowej (co oznacza, że prawa dawnego właściciela nieruchomości do odszkodowania wygasły), rozpatrując wniosek złożony w dniu 31] października 1990 r. przez E.C., a dotyczący "zwrotu placów po zburzonych domach w czasie powstania [...]", organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował tryb wynikający z art. 214 ust. 1 i 2 obowiązującej w dacie orzekania ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Kolegium podniosło, iż zastosowana przez organ pierwszej instancji wykładnia art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami znajduje potwierdzenie zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie. Z brzmienia powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że brak którejkolwiek ze wskazanych przesłanek czynił bezskutecznym możliwość pozytywnego rozpatrzenia wniosku o uzyskanie prawa użytkowania wieczystego, zatem wystarczającą przesłanką braku możliwości uwzględnienia przedmiotowego wniosku jest złożenie go po upływie terminu przewidzianego wolą ustawodawcy. Złożenie przedmiotowego wniosku z uchybieniem terminu wykluczało zatem możliwość ustanowienia na rzecz wnioskodawcy prawa użytkowania wieczystego, bez potrzeby ustalania sposobu zabudowania tej nieruchomości. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 1998 r., sygn akt IV SA 1091/96 publ. LEX nr 45934 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 1998 r., sygn akt V SA 1066/96 publ. LEX nr 45933). Ponadto, w nawiązaniu do sformułowanego w treści odwołania zarzutu, pismem z dnia 7 lutego 2011 r. Kolegium zwróciło się do pełnomocnika skarżącego - adwokata R.N., o wskazanie zakresu żądania objętego wnioskiem E.C. złożonym w dniu 31 października 1990 r. i wskazanie, czy wniosek powinien zostać potraktowany jako: wniosek złożony w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 październik 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, wniosek złożony w trybie art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, czy też jako wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia [...] czerwca 1960 r., nr [...] Prezydium Rady Narodowej w W. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...] oznaczonej nr hip. [...]. Pełnomocnik skarżącego w odpowiedzi na powyższe pismo wyjaśnił, że podtrzymuje wszystkie dotychczasowe twierdzenia zawarte w odwołaniu, zaś wniosek E.C. (którego pełnomocnik skarżącego nie reprezentuje przed Kolegium) należy traktować jako wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia [...] czerwca 1960 r., nr [...]. W konsekwencji, organ wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, iż w sytuacji kwestionowania przez strony niniejszego postępowania, w tym wnioskodawcę – E.C., orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1960 r., nr [...], wszystkim stronom postępowania przysługuje prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie jego nieważności we właściwym, przewidzianym przepisami k.p.a. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniósł J.G., reprezentowany przez adwokata R.N. Skarżący zarzucił: 1) rażące naruszenie art. 214 ust. 1i2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, iż przepisy niniejsze znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie; 2) rażące naruszenie art. 65 § 1 k.p.a. w zw. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez nieprzekazanie sprawy z wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1960 r., nr [...] do organu właściwego oraz odmowę stwierdzenia nieważności; 3) obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 8 i 77 § 1 i 4 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego okoliczności sprawy; 4) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przekroczeniu zasad swobodnej oceny dowodów wyrażonej w przepisie art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację prezentowaną w postępowaniu odwoławczym i w konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W przedmiotowej sprawie ocenie została poddana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2009 r., odmawiającą przyznania spadkobiercom dawnego właściciela hipotecznego prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy ul. [...] w W., oznaczonego hip. Nr [...]. Decyzja organu pierwszej instancji, utrzymana w mocy przez Kolegium została oparta na uregulowaniu zawartym w art. 214 ust. 1 i 2 wyżej powoływanej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy ponad wszelką wątpliwość wynika, że w dniu 31 października 1990 r., E.C. złożył wniosek o "zwrot placów po zburzonych domach w czasie powstania [...]", wskazując, iż nieruchomość położona przy ulicy [...], oznaczona hip. nr [...] była własnością S.C. - ojca wnioskodawcy. Następnie w dniu 8 czerwca 2009 r. adwokat M.S. - pełnomocnik J.G., wniosła o wydanie decyzji "zwrotowej" nieruchomości położonej w W. przy ulicy [...], hip. nr [...], a w przypadku braku możliwości restytucji – o wydanie decyzji odszkodowawczej. W konsekwencji, w ocenie Sądu, wobec wprost sformułowanego żądania nie można podzielić argumentacji użytej w uzasadnieniu skargi, że w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, to jest jej art. 214 ust. 1 i 2. Zgodnie z art. 214 ust. 1 tej ustawy poprzednim właścicielom, których prawa do odszkodowania za przejęte przez państwo grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości, przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 i art. 8 dekretu o gruntach [...], wygasły na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.), jeżeli zgłosili oni lub ich następcy prawni w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. wnioski o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste, może zostać zwrócona jedna nieruchomość. Termin ten jest związany z art. 82 powołanej tu ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. i dotyczy wniosku, o jakim była mowa w tym przepisie, a nie z przepisami dekretu z dnia 26 października 1945 r. o gruntach [...], i nie dotyczy wniosku, o jakim mowa w art. 7 tego dekretu. Należy zatem podzielić stanowisko Kolegium oparte na prawidłowej interpretacji powyższych przepisów oraz na prawidłowym ich rozumieniu, według której przesłanką uprawnień przewidzianych w art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest to, iż były właściciel lub jego następcy prawni nie uzyskali i nie mogą już uzyskać prawa użytkowania wieczystego gruntu na podstawie art. 7 powołanego dekretu o gruntach [...] (co w ocenie Sądu ma miejsce w niniejszej sprawie wobec faktu istnienia w obrocie prawnym orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1960 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej). Uprawnienie z art. 82 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a następnie z art. 214 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest uprawnieniem, którego celem było złagodzenie skutków działania dekretu. Odmienny charakter uprawnień byłych właścicieli gruntów [...] powoduje, że sprawy o przyznanie użytkowania wieczystego gruntu lub o odszkodowanie w trybie dekretu są odrębnymi sprawami administracyjnymi od spraw o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste lub o odszkodowanie na podstawie art. 214 lub 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami i podlegają rozpatrzeniu w odrębnych postępowaniach administracyjnych. Tak więc zarzut skargi, iż w sprawie mamy do czynienia ze stanem powagi rzeczy osądzonej, gdyż organ administracji wydał nową decyzję w sprawie, która poprzednio została rozstrzygnięta decyzją ostateczną, tj. orzeczeniem z dnia [...] czerwca 1960 r. jest, zdaniem Sądu, całkowicie niezasadny. Treść wniosku złożonego przez E.C. "zwrot placów po zburzonych domach w czasie powstania [...]", data jego złożenia (w dniu 31 października 1990 r.) oraz stan faktyczny sprawy wyraźnie nakreśliły zakres i sposób prowadzenia postępowania administracyjnego. Tym samym nie jest też trafny zarzut skargi, iż postępowanie to należało raczej uznać jako postępowanie z wniosku E.C., złożonego w dniu 31 października 1990 r., o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie przyznania prawa własności czasowej, gdyż organ nie był uprawniony do zmiany zakresu tego wniosku. Tym bardziej, iż jak wskazano w zaskarżonej decyzji, postępowanie takie nie jest wykluczone. Warunkiem jego jest jednak złożenie stosownego wniosku, w stosownym trybie i przez uprawnione osoby. Pozostałe zarzuty skargi także, w ocenie Sądu, nie mają uzasadnienia. Obowiązkiem organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie jest przestrzeganie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych m. in. w art. 7 i 12 k.p.a. Ponadto organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, stosownie do art. 77 § 1 kpa, a następnie, zgodnie z art. 80 kpa, ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, iż organy administracji sprostały wyżej przywołanym zasadom postępowania administracyjnego, które warunkują wydanie decyzji w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 8