I SA/Wa 1154/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Anna Wesołowska Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi G. L. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nabycia nieruchomości z mocy prawa oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpatrzeniu odwołania Gminy L. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...], o stwierdzeniu nabycia przez Gminę L. z mocy prawa z dniem [...] maja 1990 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości państwowej, położonej w jednostce ewidencyjnej L., obrębie ewidencyjnym L., 0002, oznaczonej działką nr [...]o pow. 0,0233 ha, ujawnionej w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych w L. - utrzymała w mocy tę decyzję. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej złożyła Gmina L., reprezentowana przez adwokata. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym; Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. Starosta L. wystąpił do Wojewody [...] o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia przez Gminę L. prawa własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej L., obrębie ewidencyjnym L., [...], oznaczonej działką nr [...]o pow. 0,0233 ha. Decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Gminę L., z mocy prawa, z dniem [...] maja 1990 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości państwowej, położonej w jednostce ewidencyjnej L., obrębie ewidencyjnym L., [...], oznaczonej działką nr [...]o pow. 0,0233 ha. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. wniosła Gmina L. zarzucając jej naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez nieustalenie, czy na dzień [...] maja 1990 r. nieruchomość służyła wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, w związku ze zlokalizowanym na niej urządzeniem melioracji wodnych szczegółowych - rowem [...]- oraz nieustalenie jaki organ administracji rządowej wykonywał te zadania. Ponadto, powołanej decyzji zarzucono naruszenie art. 11 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy poprzez stwierdzenie nabycia przez Gminę L. z mocy prawa własności nieruchomości, pomimo że służyła ona na dzień [...] maja 1990 r. wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...]. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż podstawę decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. stanowi art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Z brzmienia powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że przedmiotem komunalizacji jest wyłącznie mienie ogólnonarodowe (państwowe). Ponadto, decydujące znaczenie dla komunalizacji następującej z mocy prawa ma stan faktyczny i prawny mienia ogólnonarodowego istniejący w dacie wejścia w życie ww. ustawy. Zdaniem Komisji, prowadząc postępowanie w tym trybie w pierwszej kolejności organ powinien ustalić, czy przedmiotowe mienie w dniu [...] maja 1990 r. stanowiło własność Skarbu Państwa. Następnie - po pozytywnym ustaleniu w tym zakresie - czy mienie to należało w tym dniu do podmiotów wskazanych w art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Po ustaleniu, że mienie spełniało przesłanki do jego komunalizacji z mocy prawa, organ powinien w dalszej kolejności ustalić, czy nie wystąpiły przesłanki wskazane w art. 11-12 ustawy z 10 maja 1990 r. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż Skarb Państwa został ujawniony jako właściciel działki nr [...] w dziale II księgi wieczystej Nr [...]na podstawie zaświadczenia Starosty L. z dnia [...] maja 2014 r., w którym stwierdzono, że m.in. działka nr [...] stała się własnością Skarbu Państwa na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130). W oparciu o ww. zaświadczenie została założona księga wieczysta Nr [...], obejmująca m.in. działkę nr [...]. Organ podniósł, iż zgodnie z pismem Starosty L. z [...] marca 2014 r., przedmiotowa działka w dniu [...] maja 1990 r. figurowała w pozycji rejestru gruntów [...], gdzie jako podmiot władający gruntem wpisane było Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Melioracji Wodnych. Z pisma tego wynika również, że w ewidencji gruntów i budynków brak jest danych na temat tego, czy przedmiotowa nieruchomość na dzień [...] maja 1990 r. była obciążona prawem zarządu lub użytkowania. Natomiast z pisma Sekretarza Miasta L. z [...] marca 2014 r. wynika, że znajdująca się na ww. działce sieć techniczna (kanalizacja średnica 1000) nie stanowi własności Gminy L., a Zarząd Gospodarki Komunalnej, Lokalowej i Ciepłownictwa (jednostka budżetowa Gminy) nie zarządza tymi sieciami. Ponadto, Komisja wskazała, iż w rejestrze gruntów według stanu na dzień [...] marca 2014 r. działka nr [...] oznaczona jest jako rów, a jako właściciel wpisany jest Skarb Państwa - wody publiczne. Jednakże, z pisma Starosty L. z dnia [...] września 2014 r. wynika, że rów [...] nie jest ciekiem naturalnym i stanowi urządzenie wodne. W myśl zaś art. 5 ust. 3 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2000 r. - Prawo wodne woda znajdująca się w urządzeniu wodnym jakim jest rów jest wodą, a nie wodą płynącą. Organ podniósł również, iż w obowiązującym w dniu [...] maja 1990 r. planie zagospodarowania przestrzennego obszar, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa działka był oznaczony symbolem [...] - tereny parków i zieleńców o charakterze zieleni łęgowej (pismo Burmistrza Miasta L. z 27[...]2014r.). Ponadto, z pisma z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. wynika, że na działce nr [...] znajdował się rów melioracji szczegółowych o nazwie R-[...], który nie stanowi urządzenia melioracji podstawowych i nie pozostaje w administracji Zarządu. W ocenie Komisji, właścicielem działek, objętych zaskarżoną decyzją był Skarb Państwa. Organ wskazał ponadto, iż w toku postępowania dowodowego nie odnaleziono dokumentu, na podstawie którego działki objęte decyzją komunalizacyjną zostałyby oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej. W związku z powyższym, w ocenie Komisji, zgodnie z art. 6 w zw. z art. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym na dzień [...] maja 1990 r., działki objęte zaskarżoną decyzją należały do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Oznacza to, iż przedmiotowa działka podlegała komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Następnie organ wskazał, iż wyjaśnienia wymaga czy pomimo spełnienia przesłanek z art. 5 ust. 1 ustawy przedmiotowa nieruchomość nie była wyłączona spod komunalizacji, przy czym, w ocenie organu, w niniejszej sprawie podstawę wyłączenia spod komunalizacji mógłby stanowić art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Komisja podniosła, iż w niniejszej sprawie jest bezsporne, że na gruntach stanowiących to mienie znajdowały i znajdują się rowy - urządzenia melioracji wodnych szczegółowych. Zgodnie z art. 91 ust. 1 obowiązującej w dniu 27 maja 1990r. ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230, z późn. zm.) urządzenia melioracji wodnych dzieliły się na podstawowe i szczegółowe. Do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, zgodnie z art. 91 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego, zaliczały się cieki wodne naturalne i sztuczne (rowy, kanały otwarte i kryte) odwadniające i nawadniające o szerokości dna do 1,5 m w ich dolnym biegu oraz rurociągi o średnicy do 1,0 m z wyjątkiem rurociągów o średnicy większej niż 0,4 m na odcinkach przebiegających przez zabudowane tereny wsi i miast. Art. 92 ust. 1 Prawa wodnego stanowił zaś, że urządzenia melioracji wodnych szczegółowych na gruntach stanowiących własność Państwa są wykonywane i utrzymywane na koszt Państwa. Natomiast art. 97 ust. 1 Prawa wodnego stanowił, że utrzymanie i eksploatacja urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych właścicieli nieruchomości, a jeżeli są położone na terenie działania spółki wodnej, ich utrzymanie i eksploatacja należy do spółki. W ocenie organu odwoławczego, załączone dokumenty nie potwierdzają, że [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych, lub jego poprzednik prawny, faktycznie wykonywał zadania publiczne w stosunku do tego mienia. Utrzymanie i eksploatacja urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należała do zainteresowanych właścicieli nieruchomości (art. 97 ust. 1 Prawa wodnego), co wyklucza przyjęcie tezy, że zadania związane z utrzymaniem tej kategorii rowów należą do zadań publicznych. Skargę na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] czerwca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina L., reprezentowana przez adwokata, zarzucając jej naruszenie art. 5 ust 1 w związku z art. 11 ust 1 pkt 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i pracownikach samorządowych w związku z art. 92 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego z 1974 r. Powołując się na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z [...] października 2014 r. W uzasadnieniu skargi Gmina wskazała, iż brak jest dowodów na to, że sporna nieruchomość stała się własnością Skarbu Państwa na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej. Tym samym, w ocenie skarżącej, nie ma podstaw do twierdzenia, że działka ta stanowiła mienie państwowe i nie ma innej drogi kwestionowania tego ustalenia. Skarżąca podniosła również, iż przyjmując, że przedmiotowy rów jest urządzeniem melioracji szczegółowej pominięto fakt, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się rurociąg w postaci kanalizacji o średnicy 1000 mm, a więc większej niż 0,4 m. Dodatkowo przedmiotowa kanalizacja przebiega wśród zabudowy jednorodzinnej L. Te przesłanki, w ocenie skarżącej, wskazują, że sporna nieruchomość nie stanowiła urządzenia melioracji szczegółowej, ale była urządzeniem melioracji podstawowej na podstawie art. 91 ust. 2 pkt 4 Prawa wodnego z 1974 r. Gmina podniosła, iż ustalenia te są jednak o tyle niepełne, że powinny one następować w oparciu o stan faktyczny na dzień [...] maja 1990 r., a w tym zakresie organy obu instancji nie dokonały żadnych ustaleń, co uzasadnia zarzut z art. 7 i 77 kpa. W ocenie skarżącej, przyjęcie, że sporna nieruchomość stanowiła urządzenie melioracji podstawowej oznacza, że nieruchomość stanowiła własność Państwa w związku z art. 92 ust. 1 Prawa wodnego i winna być utrzymywana na koszt Państwa. W takiej sytuacji mienie to nie mogło podlegać uwłaszczeniu albowiem na przeszkodzie stał art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] czerwca 2016 r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2014 r. stwierdzającą nabycie przez Gminę L., z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990r., nieodpłatnie prawa własności nieruchomości państwowej, położonej w jednostce ewidencyjnej L., obrębie ewidencyjnym L. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0233 ha. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia komunalizacyjnego stanowią przepisy ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą" lub "ustawą komunalizacyjną". Na wstępie wskazać trzeba, iż komunalizacja z mocy prawa mienia ogólnonarodowego na podstawie art. 5 ust. 1 ww. ustawy oznacza przejście, z dniem wejścia w życie tej ustawy - tj. z dniem 27 maja 1990 r. - własności mienia ogólnonarodowego na właściwą gminę. Orzekając o komunalizacji z mocy ustawy organ obowiązany jest więc badać czy mienie, które podlegać ma komunalizacji stanowi własność Skarbu Państwa oraz czy należało ono w omawianym czasie do rady narodowej i terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Jeżeli ustalenia organu w tym zakresie są pozytywne, to organ obowiązany jest następnie zbadać czy w stosunku do takiego mienia przepisy ustawy nie przewidują wyłączenia z komunalizacji, w szczególności, czy nie zachodzą przesłanki tego wyłączenia określone w art. 11 ust. 1 ustawy. Organy orzekające w niniejszej sprawie, na podstawie zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, ustaliły, iż sporna nieruchomość w dniu [...] maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa. Dokonując tego ustalenia organy powołały się na zaświadczenie Starosty L. z [...] maja 2014 r., w którym stwierdzono, iż m.in. działka nr [...] stała się własnością Skarbu Państwa na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130). W oparciu o wskazane zaświadczenie została założona księga wieczysta Nr [...], obejmująca m.in. działkę nr [...]. Sąd powyższe ustalenia organów w całości podziela uznając, iż znajdują ono oparcie w zebranym materiale dowodowym. Podnieść trzeba, iż powołane zaświadczenie Starosty L. z [...] maja 2014 r. stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Dokument urzędowy w innym postępowaniu administracyjnym korzysta ze szczególnej mocy dowodowej - domniemania prawdziwości tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Z akt sprawy nie wynika zaś aby skarżąca w toku przedmiotowego postępowania, poza kwestionowaniem tytułu Skarbu Państwa do spornej nieruchomości, przedstawiła jakiekolwiek dokumenty, które mogłyby podważyć tytuł Skarbu Państwa do tej nieruchomości. W tej sytuacji podniesiony w skardze zarzut braku tytułu Skarbu Państwa do spornej nieruchomości w dacie [...] maja 1990 r. uznał należało za bezzasadny. Jak wskazano powyżej, kolejną przesłanką podlegającą badaniu organu w postępowaniu komunalizacyjnym jest okoliczność czy mienie, które podlegać ma komunalizacji należało w dacie [...] maja 1990 r. do rady narodowej i terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Za prawidłowe uznać trzeba stanowisko organu odwoławczego, iż przy badaniu tej przesłanki odwołać należy się do regulacji zawartej w art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym na dzień [...] maja 1990 r., grunty państwowe, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, są zarządzane przez terenowy organ administracji państwowej; organ ten może powierzyć sprawowanie zarządu nieodpłatnie utworzonemu w tym celu przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej, z wyłączeniem czynności wymagających decyzji administracyjnych. Jak wynika z akt sprawy, w toku przedmiotowego postępowania nie odnaleziono dokumentu, na podstawie którego działka objęta decyzją komunalizacyjną zostałaby oddana w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej. W tej sytuacji uznać trzeba, w oparciu o powołany wyżej art. 6 w związku z art. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym w dacie 27 maja 1990 r., iż objęte zaskarżoną decyzją mienie należało we wskazanej dacie do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Jak wskazano powyżej, po pozytywnym ustaleniu przesłanek z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie komunalizacyjne jest zbadanie czy pomimo spełnienia powołanych przesłanek mienie nie było wyłączone spod komunalizacji na podstawie art. 11 ustawy komunalizacyjnej. Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego) nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, użyte w ww. przepisie określenie "służą wykonywaniu zadań publicznych" oznacza stan faktyczny, a nie tytuł prawny. Obowiązkiem organu jest zatem badanie czy sposób korzystania z mienia łączył się z wykonywaniem zadań publicznych faktycznie i bezpośrednio przez podmioty wskazane w tym przepisie, to jest przez organy administracji rządowej, sądy oraz organy władzy państwowej. W zaskarżonej decyzji organ ustalił, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, iż na objętym decyzją komunalizacyjną gruncie znajdowało się i znajduje urządzenie melioracji wodnych szczegółowych – rów. Sąd to ustalenie organu podziela uznając, wbrew zarzutom skargi, iż znajduje ono oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym tj. w znajdującym się w aktach sprawy wypisie z rejestru gruntów według stanu na [...] marca 2014 r. gdzie działka nr [...] oznaczona jest jako rów, a jako właściciel wpisany jest Skarb Państwa – wody publiczne z informacją, iż sporna działka na dzień [...]maja 1990 r. wpisana była w pozycji rejestru [...] gdzie jako osoba władająca gruntem figurowało Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Melioracji Wodnych, piśmie [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych z [...] kwietnia 2014 r. gdzie wskazano, że na działce nr [...]znajdował się rów melioracji szczegółowych o nazwie [...], który nie stanowi urządzenia melioracji podstawowych i nie pozostaje w administracji Zarządu, a obecnie rów ten jest prawdopodobnie zasypany lub zarurowany a tereny przyległe zabudowane oraz piśmie Starosty L. z dnia [...] września 2014 r. gdzie wskazano, że rów [...] nie jest ciekiem naturalnym i stanowi urządzenie wodne. Regulacje dotyczące ustalania właściciela wody w rowie zawierała ustawa z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230). W myśl art. 2 tej ustawy, w wersji obowiązującej w dacie [...] maja 1990 r., powierzchniowe wody stojące oraz wody w studniach i rowach stanowią własność właścicieli gruntów, na których się znajdują. Ustawodawca przyjął zatem w tym zakresie koncepcję mieszaną. Mianowicie właściciela określonej w art. 2 ustawy - Prawo wodne wody powierzchniowej stojącej w rozumieniu art. 6 ust. 3 pkt 2 Prawa wodnego oraz wody w studni i w rowie ustala się po uprzednim ustaleniu właściciela gruntu, na którym lub w którym dana woda się znajduje. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, urządzenia melioracji wodnych szczegółowych na gruntach stanowiących własność Państwa są wykonywane i utrzymywane na koszt Państwa. W myśl zaś art. 97 pkt 1 Prawa wodnego, utrzymanie i eksploatacja urządzeń melioracji wodnych szczegółowych - również rowów melioracyjnych – należała do zainteresowanych właścicieli gruntów. W tej sytuacji nie można twierdzić, iż zadania związane z utrzymaniem tej kategorii rowów należały do zadań publicznych. Jak zatem trafnie wskazał organ odwoławczy, brak było podstaw do uznania, iż przedmiotowe mienie podlegało wyłączeniu spod komunalizacji na zasadzie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Podsumowując, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą Gminę zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji.