I SA/Wa 1157/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) sędzia WSA Emilia Lewandowska asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Marta Maciejkowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] oddala skargę. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Fundacji [...] od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu zabudowanego położonego w W. przy ul. [...], oznaczonego jako "Nieruchomość [...]" - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Mazowiecki podał, że nieruchomość gruntowa położona przy ul. [...], oznaczona jako "Nieruchomość [...]", zgodnie ze świadectwem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 26 października 1948 r. stanowiła własność Fundacji [...]. Nieruchomość ta została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Na podstawie art. 1 tego dekretu, grunt przedmiotowej nieruchomości przeszedł z dniem 21 listopada 1945 r. na własność gminy W., a następnie, z mocy art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) stał się z dniem 13 kwietnia 1950 r. własnością Skarbu Państwa. W dniu 12 kwietnia 1948 r. do Zarządu Miejskiego W. wpłynął wniosek zarządu Fundacji o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości. Obecnie przedmiotowa nieruchomość stanowi część działki nr [...] w obrębie [...] i jest przedmiotem własności Skarbu Państwa. Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że wniosek o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy został złożony przez Fundację [...]. Byt prawny tej Fundacji ustał z dniem wejścia w życie dekretu z dnia 24 kwietnia 1952 r. o zniesieniu fundacji. Zgodnie z art. 1 tego dekretu, z dniem wejścia w życie tego dekretu fundacje uległy zniesieniu, natomiast majątek fundacji przeszedł na własność Państwa. Postanowieniem Sądu z dnia 1 sierpnia 1991 r. wpisano Fundację [...], do rejestru fundacji, czyli fundację o tożsamej nazwie jak fundacja składająca wniosek. Zdaniem Wojewody Mazowieckiego, z powyższego wynika, że zarejestrowana w 1991 r. Fundacja nie jest tą samą fundacją, która złożyła wniosek dekretowy ani nie jest jej następcą prawnym. A zatem, zarejestrowana w 1991 r. Fundacja [...], nie jest stroną postępowania o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w stosunku do przedmiotowej nieruchomości, a wobec braku przymiotu strony, postępowania ulega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Fundacja [...]; zarzucając, że skoro historycznym twórcą Fundacji jest od 1930 r. W. S. z rodziną, co znajduje potwierdzenie w postanowieniu Sądu Rejonowego m. st. Warszawy z dnia 1 sierpnia 1991 r. zarządzającym wpis do rejestru fundacji, to znaczy, że nie ma dwóch fundacji – "nowej" z 1991 r. i "pierwotnej" z 1930 r., strona skarżąca domagała się uchylenia decyzji zaskarżonej i poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie - zaskarżona decyzja i decyzja poprzedzająca nie naruszają prawa. Przedmiotem postępowania sądowego jest skarga Fundacji [...] na decyzję Wojewody Mazowieckiego utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie dotyczące ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...]. Wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego został złożony w dniu 12 kwietnia 1948 r. przez ustanowioną aktem notarialnym z dnia 18 listopada 1930 r. Fundację [...]. Dekretem z dnia 24 kwietnia 1952 r. o zniesieniu fundacji, Fundacja ta została zlikwidowana, a majątek jej przeszedł z mocy prawa na własność Państwa. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 21 maja 2007 r., po rozpatrzeniu odwołania wpisanej do rejestru fundacji w 1991 r. Fundacji [...] od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2006 r. umarzającej postępowanie w sprawie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu zabudowanego położonego w W. przy ul. [...], oznaczonego jako "Nieruchomość [...]" - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego oraz decyzja poprzedzająca zostały wydane po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r., sygn. akt. OSK 193/04. Wyrokiem tym NSA przesądził, że skoro pierwotna Fundacja [...], która w dniu 12 kwietnia 1948 r. złożyła wniosek o przyznanie własności czasowej – utraciła swój byt prawny dekretem z 1952 r. o zniesieniu fundacji, to tym samym wygasły wszystkie prawa tej Fundacji zawiązane z tą nieruchomością. A zatem fundacja o tej samej nazwie wpisana do rejestru fundacji w 1991 r. nie może być uznana za kontynuatorkę fundacji przedwojennej, zlikwidowanej dekretem z 1952 r. Ocena prawna wyrażona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże zarówno organy administracji jak i niniejszy skład orzekający, stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.