I SA/Wa 116/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik (spr.) Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Bogdan Wolski Protokolant Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2010 r. sprawy ze skargi Z. H. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do wydania nieruchomości oddala skargę. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], po rozpoznaniu zażalenia Z. H., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [....] wzywające Z. H. do wykonania obowiązku wydania Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działki [...] i nr [...] z zagrożeniem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania nieruchomości. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w gminie [...] obręb [...], oznaczonej jako działki [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Wojewoda [...] wezwał Z. H. do wykonania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, obowiązku wydania Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] z zagrożeniem zastosowania, w razie niewykonania obowiązku, środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania przedmiotowej nieruchomości, opróżnienia pomieszczeń obiektów budowlanych usytuowanych na przedmiotowych działkach oraz, w razie potrzeby, zastosowania przymusu bezpośredniego. W dniu [...] września 2009 r. organ egzekucyjny dokonał odebrania przedmiotowej nieruchomości. Z. H. wniosła na powyższe postanowienie zażalenie, zarzucając mu niezgodność z prawem wobec zakwestionowania przez stronę zasadności wywłaszczenia przedmiotowych działek, naruszenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. sygn. akt [...], a także ograniczenie możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], po rozpoznaniu zażalenia Z. H., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że Wojewoda [...] skierował do strony upomnienie z dnia [...] lipca 2009 r. wzywające do wydania nieruchomości w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. Wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 17 czerwca 2009 r. Wobec bezskutecznego upływu terminu Wojewoda w dniu [...] lica 2009 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Minister uznał, że tytuł wykonawczy jest zgodny z przepisami prawa określonymi w art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. Wojewoda zawiadomił strony o wszczęciu postępowania egzekucyjnego w stosunku do przedmiotowej nieruchomości. Organ ustalił, że tytuł wykonawczy, zawiadomienie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego oraz postanowienie z dnia [...] lipca 2009 r. zostały doręczone zobowiązanej w dniu [...] sierpnia 2009 r. Powyższe okoliczności, w ocenie Ministra wskazują, że postępowanie egzekucyjne zostało prawidłowo wszczęte, a organ egzekucyjny zobowiązany był do wydania postanowienia zobowiązującego Z. H. do wykonania obowiązku. Jest to bowiem środek egzekucyjny prowadzący bezpośrednio do wyegzekwowania obowiązku określonego w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ wskazał, że zadaniem organu egzekucyjnego jest jedynie doprowadzenie do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ egzekucyjny nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności egzekwowanego obowiązku. Z. H. wniosła na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuty zostały skierowane co do decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości oraz decyzji lokalizacyjnej. Skarżąca zarzuciła Ministrowi Infrastruktury brak działania zgodnie z przepisami k.p.a. w zakresie dokonania oceny powyższych decyzji. Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Postanowienie będące przedmiotem kontroli zostało wydane na podstawie art. 143 § pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). W myśl tego przepisu egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). Przepis art. 143 § 2 stanowi, że zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, że nieruchomości skarżącej oznaczone jako dz. ew. nr [...] [...] obręb [...] podlegały niezwłocznemu zajęciu przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. Decyzji pierwszoinstancyjnej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższa decyzja Wojewody [...], zgodnie z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi oraz uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Zgodnie z art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji zezwalającej na zajęcie stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucję obowiązku wynikającego z tej decyzji przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku właściwego zarządcy drogi. Z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że warunkiem przystąpienia do egzekucji jest wszczęcie egzekucji na podstawie wystawionego przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego oraz wezwanie zobowiązanego, w formie postanowienia, do wykonania obowiązku. Jak wynika z akt sprawy Wojewoda [...], będący jednocześnie wierzycielem w postępowaniu egzekucyjnym i organem egzekucyjnym, ustalił, że obowiązek wynikający z decyzji z dnia [...] października 2008 r. zezwalającej na zajęcie nie został wykonany. Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania egzekucyjnego na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] oraz postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. wezwał skarżącą do wykonania obowiązku. Zgodnie z art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Z akt sprawy wynika, że tytuł wykonawczy został doręczony skarżącej w dniu 3 sierpnia 2009 r. Powyższe okoliczności wskazują, że Wojewoda [...] miał podstawę do wydania postanowienia wzywającego skarżącą do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego polegającego na wydaniu Generalnemu Dyrektorowi Dróg i Autostrad nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działki [...] i nr [...]. Z treści art. 143 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 i postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku. W ocenie Sądu, brak jest tu więc wymogu, aby tytuł wykonawczy był doręczony zobowiązanemu wcześniej niż postanowienie o wezwaniu do wykonania obowiązku. Zgodnie z art. 6 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Przepisy cytowanej ustawy wymieniają środki egzekucyjne, jakie stosuje się w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym: grzywnę w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń i przymus bezpośredni (art. 1 a pkt 12 lit. b). Zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego przewiduje odebranie nieruchomości, opróżnienie pomieszczeń i przymus bezpośredni. Wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zawiera elementy wymagane przepisem art. 143 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy: wezwanie do wykonania obowiązku wydania nieruchomości i opróżnienia pomieszczeń w budynkach usytuowanych na przedmiotowej nieruchomości oraz wskazanie zagrożenia, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości i opróżnienia pomieszczeń. Wskazane zaś przez organ zagrożenie zastosowania przymusu bezpośredniego znajduje podstawę w przepisach art. 148 -150 cytowanej ustawy. Powyższe wskazuje, że nie można zarzucić zaskarżonemu postanowieniu naruszenia prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. A zatem podnoszona przez skarżącą zasadność wywłaszczenia pozostaje poza granicami sprawy rozpoznawanej przez Sąd. Wskazać należy również, że powoływany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 grudnia 2005 r. sygn. akt [...] nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. Dotyczy on bowiem zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. W ocenie Sądu niezasadne okazały się także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie art. art. 7, 8, i 10 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.