I SA/Wa 1163/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 14 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa prawa własności części nieruchomości postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], odmawiającej stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa prawa własności części nieruchomości zajętej pod drogę publiczną (droga krajowa nr [...]), położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] m² - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju została skutecznie doręczona S. B., będącej pełnomocnikiem J. B. w dniu 7 kwietnia 2015 r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 7 maja 2015 r. Na powyższą decyzję J. B. reprezentowany przez swoją matkę S. B. wniósł w dniu 9 maja 2015 r. (data stempla pocztowego) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazała, że zaskarżoną decyzję prawdopodobnie odebrał jej mąż, gdyż ona w tym czasie przebywała w [...] u córki, opiekując się dzieckiem. Jednocześnie zaznaczyła, że do kraju wróciła w dniu [...] maja 2015 r. Następnie pismem z dnia 20 sierpnia 2015 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 9 maja 2015 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania przez uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminowi oraz poprzez wskazanie, że ustanie przyczyny uchybienia terminowi miało faktycznie miejsce w dniu [...] maja 2015 r. W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego wskazała, że pracownik Poczty Polskiej nie doręcza poczty bezpośrednio do jej rąk, tylko doręcza ją jej mężowi, który mieszka pod adresem [...], podczas gdy ona mieszka pod numerem [...]. W związku z tym, mąż przekazuje jej pisma już po terminie. Jednocześnie podtrzymała, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu [...] maja 2015 r., gdy wróciła do kraju. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wynika, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna uchybienia terminowi istniała przez cały czas, aż do momentu jej ustania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 207-209). Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności strony przy dokonaniu tej czynności (tak: NSA w wyroku z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw winny skutkować odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Sąd przyjął, opierając się na oświadczeniach pełnomocnika skarżącego, że skarżący dochował 7 dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi licząc od dnia [...] maja 2015 r., w którym to pełnomocnik skarżącego wrócił do kraju. W niniejszej sprawie konieczne stało się zatem rozważenie, czy argumenty skarżącego uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez skarżącego nie jest jednak wystarczająca do uwzględnienia wniosku. Stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi - zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. nie została odebrana przez męża S. B. będącej pełnomocnikiem skarżącego, ale przez nią osobiście, co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonej decyzji znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. Na potwierdzeniu tym pracownik Poczty Polskiej zaznaczył, że przesyłkę doręczono adresatowi. Ponadto na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji znajduje się własnoręczny podpis S. B.. Ma to tym bardziej znaczenie w kontekście zarzutu S. B., że organ przesłał zaskarżoną decyzję na adres [...], gdzie mieszka jej mąż, zamiast na jej adres [...]. Pomimo błędnego zaadresowania przesyłki przez organ, zaskarżona decyzja trafiła bowiem do rąk S. B., co własnoręcznie potwierdziła. W świetle powyższego, nie można uznać przedstawionych przez skarżącego okoliczności, jako niedających się usunąć przeszkód uniemożliwiających wniesienie skargi w terminie. Wynikły one bowiem z zaniedbania skarżącego. Zaznaczyć należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu taka sytuacja nie zachodzi. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 i 87 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.