I SA/Wa 1164/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Maria Tarnowska WSA Bogdan Wolski Protokolant Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi W. T. i B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości 1. oddala skargę, 2. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata R. M. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w W, ulica [...], tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzja z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołań: B. M., W. T. i B. G. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], działka nr ewid. [...], w obrębie [...] - zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Prezydent W., działając z urzędu, zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], dziełka nr ewid [...], w obrębie [...]. W wyniku podziału powstały działki nr [...] o pow. [...] m2 oraz działka nr [...] o pow. [...] m2. Organ I instancji wskazał, że projekt podziału przedmiotowej nieruchomości jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ulicy [...] w pasie drogowym o szerokości około 200 metrów (po ok. 100 metrów od osi jezdni) na odcinku: [...] – [...], w gminie W., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. (Dz. U. Woj. [...] Nr [..], poz. [...]). Prezydent W. wskazał również, że obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera zasad podziału nieruchomości ani nie ustala minimalnych wielkości działek, natomiast ustalenia planu dotyczące przeznaczenia terenu, w szczególności ulicy [...], wymagają dokonania podziału nieruchomości. Przebudowa ulicy [...] ma na celu zlikwidowanie zwężenia ulicy na odcinku przy ulicy [...]. Zdaniem organu I instancji, istniejące zwężenie, stanowi od lat olbrzymią niedogodność dla wszystkich uczestników ruchu drogowego w tym rejonie oraz negatywnie wpływa na bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego. Wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości został pozytywnie zaopiniowany postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. wydanym przez Prezydenta W. Organ I instancji uzasadnił nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ważnym interesem społecznym, podnosząc, że podział jest niezbędny do realizacji celu publicznego, w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst Dz. U. Nr 261 z 2004 r. poz. 2603), polegającego na przebudowie i poszerzeniu ulicy [...]. Organ I instancji powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2000 r. (sygn. akt I SA 1986/99, Lex nr 75560), w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "celami publicznymi są cele, których realizacja służy ogółowi i jest przeznaczona dla zaspokojenia potrzeb powszechnych, a realizatorami tych celów są jednostki organizacyjne lub osoby reprezentujące Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego". Odwołanie od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] złożyły B.M., W. T. i B. G. Skarżące zakwestionowały "bezprawne odwoływanie się do wadliwego pod względem prawnym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] września 2002 r., który zawiera w swojej treści niedozwolone sformułowania prawne umożliwiające obejście przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy oprawie budowlanym." Ponadto wskazały na naruszenie przepisów prawa budowlanego, polegające między innymi na nieuwzględnieniu odległości dla strefy ochronnej od skrajnej krawędzi drogi do ściany budynku przed destrukcyjnym oddziaływaniem drgań i wibracji pochodzących od ulicy [...]. Podniosły również zarzut, że w niniejszej sprawie brak jest ważnej decyzji lokalizacyjnej, brak jest ważnego zezwolenia na budowę zachodniej jezdni ul. [...] oraz ignorowanie przez organ I instancji prowadzonych wcześniej postępowań. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołań: B. M., W. T. i B. G. – zaskarżoną decyzje utrzymało w mocy. Organ II instancji podniósł, że niniejsze postępowanie podziałowe ma na celu jedynie dokonanie podziału nieruchomości pod drogę, co jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ulicy [...] w pasie drogowym o szerokości około 200 metrów (po ok. 100 metrów od osi jezdni) na odcinku: [...] – [...], w gminie W., zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [..] września 2002 r. (Dz. U. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, ze Plan z [...] września 2002 r. jest prawem miejscowym, wobec czego Kolegium nie jest organem właściwym do jego oceny, czy kwestionowania. Organ II instancji wskazał, ze decyzja o podziale nieruchomości nie wpływa na prawa własności, ani nie ogranicza uprawnień współwłaścicieli nieruchomości. Podniósł, ze w tym postępowaniu nie mogą być rozstrzygane kwestie wynikające z przepisów prawa budowlanego, ani nie mają wpływu wcześniejsze rozstrzygnięcia dotyczące wywłaszczenia, czy decyzji lokalizacyjnych, które nie są konieczne do dokonania podziału nieruchomości. Organ II instancji wskazał, ze nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji jest uzasadnione ważnym interesem społecznym. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły B. G., B. M. i W.T. Skarżące wnosiły o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucały miedzy innymi: - sprzeczność z § 5 pkt 3, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] września 2002 r. podjętego uchwałą Nr [...] w którym mowa o nieprzekraczalnych liniach zabudowy - definiującą najmniejszą dopuszczalną odległość budynku od ulicy i innych obiektów, (która dla budynku mieszkalnego powinna wynosić minimum 15 m od krawędzi jezdni do ściany budynku i 30 m od skrajnej szyny torowiska tramwajowego do budynku) - sprzeczność z § 39 pkt 3 p.pkt a i b w/w miejscowego planu nie uwzględniającej wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, polegających na pominięciu zastosowania rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych przed uciążliwościami akustycznymi i destrukcyjnymi oddziaływaniami drgań i wibracji na konstrukcję budynku mieszkalnego, - sprzeczność § 1 z § 91 pkt 1 miejscowego planu, która dotyczy szerokości ulicy [....], - brak ważnej decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] czerwca 1987 r. oraz nie doręczenie jej skarżącym, - brak ważnego zezwolenia na budowę zachodniej jezdni ul. [...], uznanego za nieważne dnia [...] grudnia 2001 r. przez Wojewodę [...], - nie uwzględnienie odległości dla strefy ochronnej od skrajnej krawędzi drogi do ściany budynku przed destrukcyjnym oddziaływaniem na budynek wibracji i drgań pochodzących od drogi zagwarantowanych przepisami prawa budowlanego, - mataczenie polegające na wprowadzaniu w błąd, iż przebudowa ulicy [...] ma na celu zlikwidowanie tłoku komunikacyjnego przez usunięcie zawężenia na wysokości ul. [...]. W uzasadnieniu skargi skarżące zwróciły uwagę na rażące wady prawne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który będąc aktem prawa miejscowego nie może być sprzeczny z przepisami ustawy prawa budowlanego i ustawy o planowaniu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami rozporządzeń o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jak również o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie. Skarżące podniosły, że nie zostały wykonane czynności prawne przed wydaniem decyzji, w sprawie podziału, które by w pierwszej kolejności nakładały obowiązek sporządzenia kosztorysu robót budowlanych i materiałowych związanych z zabezpieczeniem budynku przed katastrofą budowlaną na nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie i w całości podtrzymało argumentację przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Stosownie do art. 93 ustawy z dnia 21.08.1997 r. ustawy o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z roku 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zmianami), podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Przy zatwierdzeniu projektu podziału organ administracji publicznej musi uwzględnić przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu, oraz uwzględnić możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Organ właściwy do wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości ma obowiązek ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących przesłanki podziału, czyli dokonać skonkretyzowania ustaleń planu w odniesieniu do zamierzonego podziału i sposobu zagospodarowania działek uzyskanych w rezultacie podziału i oceny, czy ustalenia te są zgodne z projektowanym podziałem. Stwierdzić należy, ze organy administracji publicznej I i II instancji w sposób prawidłowy dokonały oceny, iż projekt podziału nieruchomości, położonej w W. w Dzielnicy [...], przy ul. [...], oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...], dla której Sąd Rejonowy dla W. VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi Zbiór Dokumentów [...], jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ulicy [...] w pasie drogowym o szerokości około 200 metrów (po ok. 100 metrów od osi jezdni) na odcinku: [...] – [...], w gminie W., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy W. Nr [...] z dnia [...] września 2002 r. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyżej opisana nieruchomość położona jest częściowo w obszarze oznaczonym symbolem C5.1 MW/U jako teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług. Zgodnie z § 13 plan określa przeznaczenie terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług (MW/U): 1) Na terenach MW/U plan ustala a) zachowanie i rozwój funkcji mieszkalnictwa wielorodzinnego - zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej; b) zachowanie i rozwój funkcji usługowych - zabudowy usługowej z zakresu handlu (z wyjątkiem stacji benzynowych), gastronomii, rzemiosła, biur, administracji, obsługi finansowej, łączności i poczty, kultury, oświaty oraz służby zdrowia i opieki społecznej. 2) Na terenach MW/U plan dopuszcza rozwój funkcji mieszkalnictwa zbiorowego z zakresu hoteli i pensjonatów. 3) Na terenach MW plan wyklucza lokalizowanie: a) funkcji mieszkalnictwa zbiorowego z wyjątkiem określonych w pkt 2 oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; b) funkcji usługowych innych niż wymienione w pkt 1; c) usług uciążliwych oraz obiektów i urządzeń uciążliwych, których uciążliwość wykracza poza granice lokalizacji. Z kolei w § 90 plan zawiera ustalenia szczegółowe dotyczące zagospodarowania terenu C5..1 MW/U, zgodnie z którymi: - plan ustala lokalizację nowej zabudowy lub przebudowę budynków wskazanych na rysunku planu do przekształcenia; - plan dopuszcza zachowanie i remonty budynków wskazanych na rysunku planu do przekształcenia; - plan ustala realizację parkingów podziemnych pod nowymi budynkami; Gabaryty zabudowy: minimalna wysokość zabudowy – 6 m; maksymalna wysokość zabudowy – 14 m; minimalna liczba kondygnacji - 2; maksymalna liczba kondygnacji - 4; maksymalna intensywność zabudowy na działce - 2,0". W § 91 plan przewiduje ustalenia szczegółowe dla terenów ulic. W liniach rozgraniczających ulicy [...], oznaczonej symbolem 2KDG, Plan wprowadza następujące ustalenia dla budowli komunikacji kołowej publicznej: funkcja ulicy – [...], szerokość 45, O - 62, O m; zalecana szerokość jezdni 2x2 pasy; ustalenia dla przekroju ulicy: 2-3 szpalerów drzew, ścieżki rowerowe, komunikacja autobusowa, komunikacja tramwajowa, ulice dojazdowe z zatokami parkingowymi, urządzone place miejskie, pawilony handlowe, elementy malej architektury, ustalenia dla poszczególnych odcinków ulicy zgodnie z § 94". Jak wynika z przytoczonych zapisów planowany podział jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Należy mieć na uwadze, ze wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości został pozytywnie zaopiniowany postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. wydanym przez Prezydenta W. Opinia zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości jest częścią postępowania podziałowego i jako taka powinna i została uwzględniona w postępowaniu podziałowym. Wszczęcie z urzędu - na podstawie art. 97 § 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami - postępowania o zatwierdzenie podziału nieruchomości stanowiącej własność osoby fizycznej, w wyniku którego nastąpić ma wydzielenie działki gruntu pod projektowaną drogę (ulicę) jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy w planie miejscowym droga ta przewidziana jest jako droga publiczna w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Nie ulega żadnych wątpliwości, iż warunek ten został spełniony, albowiem ul. [...] jest droga publiczną w rozumieniu art. 1 powołanej wyżej ustawy. W ramach podziału, o którym mowa w art. 97 § 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami możliwe jest prowadzenie z urzędu postępowania i opiniowanie zgodności podziału z ustaleniami planu miejscowego, który przewiduje realizację inwestycji celu publicznego. Przedmiotowe postępowanie podziałowe ma na celu dokonanie podziału nieruchomości pod drogę, co jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ulicy [...] w pasie drogowym o szerokości około 200 metrów (po ok. 100 metrów od osi jezdni) na odcinku: [...] – [...] i stanowi realizacje celu publicznego. Należy mieć na uwadze, ze decyzja o podziale nieruchomości nie wpływa na prawa własności, ani nie ogranicza uprawnień współwłaścicieli nieruchomości. Jak słusznie zauważył organ administracji publicznej w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości nie mogą być rozstrzygane kwestie wynikające z przepisów prawa budowlanego, ani nie mają wpływu wcześniejsze rozstrzygnięcia dotyczące wywłaszczenia, czy decyzji lokalizacyjnych, które nie są konieczne do dokonania podziału nieruchomości. Ulica [...] w następstwie realizacji planowanej na wydzielonej działce inwestycji ma ulec poszerzeniu. Jednakże zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości nie skutkuje rozpoczęciem na wydzielonej działce żadnych prac budowlanych, których wykonanie może ewentualnie stwarzać wskazywane zagrożenie dla budynku usytuowanego w pobliżu planowanej inwestycji. Organ prawidłowo uzasadnił, nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny. Jak słusznie podkreślił organ przebudowa ulicy [...] ma na celu zlikwidowanie zwężenia ulicy na odcinku przy ulicy [...], które stanowi od lat olbrzymią niedogodność dla wszystkich uczestników ruchu drogowego. Należy stwierdzić, ze aby ocenić zgodność podziału z planem, organ orzekający o podziale obowiązany jest poczynić niezbędne ustalenia na podstawie konkretnych zapisów planu tak w części opisowej jak i graficznej, a wymóg zgodności z planem nie może być interpretowany rozszerzająco. W sprawie niniejszej plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje na danym terenie konkretną inwestycję. Zapisy planu są precyzyjne i jednoznaczne. Organy administracji publicznej poczyniły wszelkie niezbędne ustalenia i odnosząc się do zapisów planu wykazały zgodność podziału działki z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Reasumując, akta postępowania administracyjnego i treść uzasadnienia zaskarżonych decyzji wskazują, że organy administracji publicznej należycie wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy. Biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, ze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.