I SA/Wa 1171/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. L. z dnia 4 lutego 2005 r. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2004 r., sygn. akt I SA/Wa 1505/04 o odrzuceniu skargi M. L. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [....] czerwca 2004 r., nr [....] w przedmiocie nieruchomości położonej w W. przy ul. [....], objętej dekretem warszawskim postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 października 2004 r., sygn. akt I SA/Wa 1505/04 odrzucił skargę M. L. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [....] czerwca 2004 r., nr [....] w przedmiocie nieruchomości położonej w W. przy ul. [....], objętej dekretem warszawskim. W dniu 4 lutego 2005 r. M. L. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2004 r., sygn. akt I SA/Wa 1505/04, (k-38). W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że "w dniu 28 stycznia 2005 r. wykrył takie okoliczności sprawy, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu". Jednocześnie skarżący powołał się na fakt złożenia przez siebie petycji z dnia 14 stycznia 2005 r. do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dotyczącej sprawy o sygn. akt I SA 1210/01. Ponadto skarżący wskazał, że "całość materiału dowodowego z uwzględnieniem sprawy I SA/Wa 1505/04 może wskazywać zatem na zmowę grupy przestępczej w tej sprawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w dziale VII przewiduje możliwość wznowienia postępowania sądowego, które zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem sądu (wyrokiem bądź postanowieniem), kończącym postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej. Zastosowanie tego nadzwyczajnego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, może nastąpić wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Przyczyny wznowienia postępowania zostały wskazane w art. 271-273 powołanej ustawy. Ponadto skarga o wznowienie powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 powołanej ustawy). Zgodnie z art. 280 § 1 powołanej ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Niespełnienie choćby jednego z wymienionych warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. Sąd dokonuje powyższej oceny na podstawie twierdzeń przytoczonych w skardze o wznowienie postępowania. W związku z czym wnoszący skargę o wznowienie postępowania zobowiązany jest wykazać w niej przesłanki dopuszczalności wznowienia. Zgodnie z treścią skargi o wznowienie postępowania z dnia 4 lutego 2005 r. – M. L. jako podstawę wznowienia postępowania wskazał "późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu". Skarżący powołał się więc jednoznacznie na treść art. 273 § 2 powołanej ustawy. Skarżący nie wskazał jednak żadnych okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji należy stwierdzić, iż skarżący ograniczył się jedynie do automatycznego przywołania treści art. 273 § 2 powołanej ustawy jako podstawy wznowienia bez uprawdopodobnienia, że przesłanki z przywołanego przepisu rzeczywiście zaistniały. Skarżący powołał się bowiem jedynie na swoje pismo z dnia 14 stycznia 2005 r., kierowane do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dotyczące innej sprawy o sygn. akt I SA 1210/01 oraz na swoje przekonanie o "zmowie grupy przestępczej", nie wykazując jednocześnie bezpośredniego związku pomiędzy powyższymi "okolicznościami" a treścią orzeczenia z dnia 7 października 2004 r., sygn. akt I SA/Wa 1505/04 o odrzuceniu skargi M. L. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [....] czerwca 2004 r., nr [....]. Samo natomiast sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 powołanej ustawy, nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu. Stanowisko to zgodne jest z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (vide postanowienie SN z 28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNAP 2001, nr 4, poz. 133). Niezależnie od powyższego należy również podkreślić, że strona poza podaniem daty "28 stycznia 2005 r.", jako dnia kiedy dowiedziała się o podstawie wznowienia, nie wskazała żadnych okoliczności potwierdzających (uprawdopodobniających) ten fakt. Zgodnie zaś z art. 279 powołanej ustawy wnoszący skargę o wznowienie winien wskazać okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia tej skargi. Termin do złożenia skargi opartej na wykryciu nowych okoliczności faktycznych biegnie bowiem od dnia, w którym strona w sposób wiarygodny dowiedziała się o ich istnieniu. Mając na uwadze powyższe, wobec braku ustawowej podstawy do wznowienia postępowania sądowego, Sąd na podstawie art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.