I SA/Wa 1177/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o zatwierdzenie uchwały o nadanie stopnia naukowego oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, decyzją z [...] maja 2008 r. nr [...], utrzymała w mocy swoją decyzję z [...] czerwca 2007 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Matematyki, Informatyki i Ekonometrii Uniwersytetu [...] z [...] czerwca 2006 r. o nadaniu dr E. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk matematycznych w dyscyplinie matematyki. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Sekcja Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciw uchyleniu poprzedniej decyzji Centralnej Komisji. Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, w głosowaniu tajnym, utrzymało w mocy zaskarżona uchwałę stosunkiem głosów i za utrzymaniem decyzji – 10 głosów, przeciw – 0 głosów, przy braku głosów wstrzymujących się. Ocena dokonana przez Sekcję wskazuje, że argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwalają na uznanie, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny matematyka wymagany zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...). W postępowaniu dotyczącym odwołania dr E. S. powołano dwu recenzentów, którzy przedstawili jednoznacznie negatywne opinie co do zasadności wystąpienia o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmiany poprzedniej decyzji Centralnej Komisji w przedmiocie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego. Potwierdzili oni argumentację towarzyszącą poprzedniej negatywnej decyzji, zawartą w dwu negatywnych opiniach poprzedzających omawianą decyzję. Również w ocenie obecnych recenzentów zarówno rozprawę habilitacyjną jak i pozostały dorobek naukowy Habilitantki cechuje mała oryginalność metod badawczych, powielanie tych samych metod dowodowych; jednostronna, ograniczona tematyka prac. Rozprawa habilitacyjna dr E. S. i pozostałe jej publikacje nie zawierają wyników badawczych, które można by uznać za znaczący wkład w rozwój matematyki. Zastrzeżenia do prac Habilitanci zgłoszone były już w toku postępowania Rady Wydziału, która wprawdzie uchwaliła nadanie stopnia doktora habilitowanego, lecz przyjęła tę uchwałę przy daleko posuniętym braku jednomyślności (9- tak, 5- nie, 3- wstrzymujących się). Zarzut sformułowany w odwołaniu o przekroczeniu terminu na rozpatrzenie sprawy jest uzasadniony, nie ma on jednak znaczenia dla ostatecznego wyniku postępowania. Drugi zarzut dotyczący przekroczenia granicy swobodnej oceny dorobku Habilitantki jest bezpodstawny, bowiem argumenty pierwszych dwu recenzentów zostały potwierdzone w opiniach recenzentów kolejnych i w pewnym stopniu były już podniesione w postępowaniu Rady Wydziału. W tej sytuacji Centralna Komisja uznała wniosek o zmianę decyzji za nieuzasadniony. W skardze na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów E. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając: 1). naruszenie art. 19 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w brzmieniu obowiązującym do 31 sierpnia 2005 r., poprzez przekroczenie przez Centralna Komisje terminu sześciu miesięcy na zatwierdzenie uchwały o nadaniu skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego, 2). naruszenie art. 19 ust. 3 ustawy wymienionej w pkt 1, w brzmieniu obowiązującym do 31 sierpnia 2005 r., poprzez przekroczenie terminu sześciu miesięcy na ponowne rozpatrzenie sprawy skarżącej, 3). Naruszenie art. 20 ust. 5 ustawy wymienionej w pkt 1, w brzmieniu obowiązującym do 31 sierpnia 2005 r., poprzez powierzenie obowiązków recenzenta osobie, która nie miała kompetencji do oceny pracy habilitacyjnej skarżącej, a także oparcie decyzji odmawiającej zatwierdzenia uchwały o nadaniu skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego na recenzji osoby, która najpierw rekomendowała Radzie Wydziału wszczęcie przewodu habilitacji, a później zmieniła stanowisko i oceniła pracę skarżącej negatywnie. W ocenie skarżącej wskazuje to na brak ilości recenzji wymaganej przepisami ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna. Stosownie do ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 § 1), a kryterium tej kontroli to zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji (art. 1 § 2). Rozpoznając sprawę w tych granicach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni stanowi podstawę do wydania przedmiotowej decyzji. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule z zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) Centralna Komisja podejmuje uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów. W rozpoznawanej sprawie w postępowaniu przed Centralną Komisją, zakończonego uchwałą z [...] czerwca 2007 r., zostało powołanych dwóch recenzentów: prof. P. W. i prof. doc. dr hab. G. Ł. Recenzenci ci wydali opinie jednoznacznie negatywne dla skarżącej. W toku ponownego rozpoznawania sprawy na wniosek skarżącej Centralna Komisja również powołała dwóch recenzentów: prof. dr hab. K. G. i prof. dr hab. J. C. Ci recenzenci również wydali negatywne dla E. S. recenzje. Wprawdzie prof. P. W. w swojej recenzji podał, że nie jest specjalistą z równań różnicowych, ale jest analitykiem i podjął się wydać opinię. Kompetencje więc tego recenzenta są pokrewnej specjalności reprezentowanej przez ocenianą kandydatkę. Nawet gdyby przyjąć za zasadne zastrzeżenia skarżącej co do kompetencji tego recenzenta to pozostaje to bez wpływu na wynik postępowania, gdyż w toku ponownego rozpoznawania sprawy Centralna Komisja powołała ponownie dwóch recenzentów czyli zostało spełnione minimum ustawowe co do ilości wymaganych recenzji. Wynika bowiem z powołanego art. 35 ust. 3 ustawy z 14 marca 2003 r., że w takich sytuacjach Centralna Komisja podejmuje uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów. Każde postępowanie jest postępowaniem odrębnym i w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją minimum ustawowe co do ilości recenzji zostało spełnione. Ustawa nie stanowi wymogu, by w takim postępowaniu koniecznym było zasięgniecie opinii co najmniej czterech recenzentów. Protokoły z posiedzenia Sekcji Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi i Prezydium Centralnej Komisji zawierają przebiegi dyskusji nad oceną rozprawy habilitacyjnej przedstawionej przez E. S. Wynika z tych protokołów, że zarówno rozprawa habilitacyjna jak i pozostałe publikacje habilitantki nie zawierają dostatecznej ilości oryginalnych wyników i metod badawczych, a tym samym nie wnoszą znacznego wkładu w rozwój matematyki. Ten materiał dowody w pełni pozwolił organowi na ocenę uchwały Rady Wydziału i w konsekwencji na odmowę zatwierdzenia tej uchwały. Dodatkowo należy mieć na uwadze, że zastrzeżenia do prac habilitantki zgłoszone były już w toku postępowania Rady Wydziału. Wprawdzie Rada Wydziału uchwaliła nadanie stopnia doktora habilitowanego, ale przyjęła tą uchwałę przy daleko posuniętym braku jednomyślności, na co wskazuje wynik głosowania nad tą uchwałą. Okoliczność tą Centralna Komisja również uwzględniła w swojej decyzji. Rozstrzygnięcie podjęte przez Prezydium Centralnej Komisji, które zapadło w tajnym głosowaniu, znajduje odzwierciedlenie w dokumentacji sprawy jak i w uzasadnieniu decyzji. Materiał dowodowy pozwala uznać za udowodnione stanowisko organu, że uchwała Rady Wydziału o nadaniu E. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego nie może być zatwierdzenia. W toku postępowania prowadzonego przez Radę Wydziału jednym z recenzentów rozprawy habilitacyjnej E. S. został powołany dr hab. W. J. Wydana przez niego recenzja jest niekorzystna dla skarżącej. Jednakże nie stanowiła ona podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. Centralna Komisja dokonała samodzielnych ustaleń, w tym w oparciu o opinię powołanych przez siebie recenzentów. Tak więc zarzuty skargi odnoszące się do tego recenzenta są nieuzasadnione. Skarżąca zarzuca naruszenie art. 19 ust. 1 i 3 ustawy o stopniach naukowych (...). Fakt znacznego przekroczenia tych terminów przez Centralną Komisję nie budzi wątpliwości. Organ, z resztą, okoliczność tą przyznaje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy podzielić stanowisko organu, że naruszenie tych przepisów nie ma znaczenia dla ostatecznego wyniku postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi sąd uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.