I SA/Wa 1177/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy skargi M. D. i H. D. na decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wojewoda [...] – z wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji – odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. nr [...] z dnia [...] października 2007 r. odmawiającej zwrotu nieruchomości o pow. [...] m2, położonej w G. przy ul. [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] pouczył, że przysługuje od niej stronom prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za jego pośrednictwem. Skargę na decyzję Wojewody [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. złożyli M. D. oraz H. D. zarzucając jej błędne przyjęcie, że decyzja Starosty G. nie została wydana w części z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. § 2 cytowanego wyżej przepisu stanowi zaś, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. została wydana w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 127 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organem wyższego stopnia w stosunku do wojewodów są właściwi ministrowie. W niniejszej sprawie, poza sporem jest, że M. i H. D. z możliwości wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia nie skorzystali. Stosując się do błędnego pouczenia Wojewody [...] w/wym. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mimo, że nie wyczerpali administracyjnego toku instancji. Taka sytuacja powoduje, że skargę uznać należy za niedopuszczalną, co w konsekwencji skutkuje jej odrzuceniem. Podkreślenia wymaga, że dla oceny dopuszczalności skargi, bez znaczenia jest to, że zaskarżona decyzja zawierała wadliwe pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zamiast pouczenia o możliwości wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia. Stosownie do art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Wobec tego, że w niniejszej sprawie taka sytuacja zaszła, strony postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. mają możliwość domagania się od organu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji, w terminie przewidzianym w art. 58 § 2 K.p.a., tj. w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełniając jednocześnie czynności, dla której termin ten był określony. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.