I SA/Wa 1186/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Iwona Kosińska Protokolant Monika Chorzewska-Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego M. M. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/WA 1186/08 UZASADNIENIE Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...], po rozpatrzeniu wniosku M. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu i Budownictwa nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności - w części dotyczącej nieruchomości położonej przy ul. [...] i przy ul. [...] - decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] maja 1960r. utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] marca 1960 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], [...], ozn. Nr hip. [...]– utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005 r. W toku postępowania administracyjnego ustalono następujący stan faktyczny: Nieruchomość [...] położona przy ul. [...], [...] i oznaczonej nr hip. [...] dz. [...], [...] i [...] wynoszących [...] m2, [...] m2 i [...] m2, stanowiąca własność M. N. została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Obecnie nieruchomość ta wchodzi w skład działek ewidencyjnych nr [..] i nr [...] z obrębu [...] będących własnością komunalną. Działka nr [...] znajduje się w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni [...], której z tego tytułu przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu. W dniu 29 września 1949 r. M. N. złożyła wniosek o przyznanie prawa własności czasowej gruntu wyżej opisanych nieruchomości. Wniosek ten został rozpatrzony orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej W. nr [...] z dnia [...] marca 1960 r., którym odmówiono przyznania prawa własności czasowej do gruntu przy ul. [...], ul. [...] z uwagi na przeznaczenie tej nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego pod społeczne budownictwo mieszkaniowe. Od powyższego orzeczenia M. N. złożyła odwołanie. Ministerstwo Gospodarki Komunalnej, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 1960 r., utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie z uzasadnieniem, że grunt przedmiotowej nieruchomości przeznaczony został w planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe wielokondygnacjowe, zatem orzeczenie to znajduje uzasadnienie w przepisach dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Postanowieniem z dnia [...] lipca 1960 r. Sąd Powiatowy dla W. dokonał wpisu prawa własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Decyzją Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] grudnia 1965 r., na podstawie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, przyznano M. N. od Dyrekcji Rozbudowy Miasta W. [...] odszkodowanie za nieruchomość o powierzchni [...] m2 położoną w W. przy ul. [...], nr hip [...]działka nr [...]. Jedynym spadkobiercą M. N. jest wynika z postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] maja 1992 r. [...] jest jej syn J.N.. J. N. aktem notarialnym z dnia 7 lipca 2000 r. rep. [...] sprzedał M. M. miedzy innymi udział wynoszący 1/5 części w prawach i roszczeniach do nieruchomości oznaczonej jako [...], składającej się z działek gruntu [...] i [...]. W dniu 10 lipca 2000 r. wpłynął wniosek M. M., w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1960 r. utrzymującej w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] marca 1960 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W dniu [...] grudnia 2001 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1960 r. i utrzymał ją następnie w mocy decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Powyższe decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2001 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2002 r. zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2004 r. sygn. akt. I S.A. 2359/02, który wskazał, że organ prowadzący postępowanie nadzorcze nie zebrał w sposób należyty materiału dowodowego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Minister Transportu i Budownictwa odmówił stwierdzenia nieważności - w zakresie dotyczącym nieruchomości położonej przy ul. [...] i przy ul. [...]- decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] maja 1960 r. utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] marca 1960 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], [...], li hip. [...] działki [...],[...] i [...]. W dniu 28 grudnia 2005 r. M. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005 r. wskazując, że zatwierdzenie i realizacja osiedla "[...]" może, ale nie musi powodować nieodwracalności skutku przewłaszczenia. Minister Infrastruktury w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że zarówno organ dekretowy pierwszej, jak i drugiej instancji odmawiając przyznania prawa własności czasowej wskazał na przeznaczenie terenu przedmiotowej nieruchomości oznaczonego jako [...] nr hip. [...] pod budownictwo mieszkaniowe, które to przeznaczenie wykluczało możliwość dalszego korzystania z nieruchomości przez jej dotychczasową właścicielkę. Minister Infrastruktury zwrócił uwagę, że organy orzekające różnie kwalifikowały rodzaj budownictwa, jaki winien powstać na przedmiotowej nieruchomości. W kwestionowanej decyzji organu odwoławczego jest to budownictwo mieszkaniowe wielokondygnacjowe, z kolei w orzeczeniu administracyjnym mowa jest o społecznym budownictwie mieszkaniowym. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, iż zamierzonym sposobem zagospodarowania powyższej nieruchomości było budownictwo zorganizowane, większych rozmiarów. Teren całej nieruchomości przeznaczony został pod budowę osiedla mieszkaniowego, a więc nie było to z całą pewnością budownictwo nastawione na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednostki. Powierzchnia, na której zaprojektowano powstanie osiedla mieszkaniowego obejmowała [...] ha, zaś mające powstać osiedle miało być przeznaczone dla [...] mieszkańców. Minister Infrastruktury wskazał, że tak określony sposób wykorzystania terenu przedmiotowej nieruchomości tłumaczy zasadność przejęcia nieruchomości na własność Skarbu Państwa, tym bardziej, iż dotychczas była ona wykorzystywana wyłącznie pod uprawy rolne i ogrodnicze. Minister Infrastruktury wskazał, ze stosownie do treści art. 6, Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. Nr 23, poz. 202). za osiedla uważa się: " miasta i miasteczka, uzdrowiska ( .. ), osady wiejskie i fabryczne, kolonie robotnicze i w ogóle wszelkie skupienia w jednej grupie co najmniej 10 budynków mieszkalnych". Zdaniem Ministra Infrastruktury powyższa definicja "osiedla" dobitniej obrazuje rozmiar zaplanowanej inwestycji zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych [...] osób oraz konieczność odebrania byłej właścicielce prawa własności czasowej do terenu przedmiotowej nieruchomości warszawskiej. Organ nadzoru wskazał, że dodatkowe potwierdzenie zgodności z prawem odmowy przyznania byłej właścicielce prawa własności czasowej stanowiły, przepisy ustawy z dnia 25 stycznia 1958r. (Dz. U. Nr 5, poz. 16) o radach narodowych, które wskazywały rady narodowe jako organy odpowiedzialne za zaspokajania potrzeb bytowych mieszkańców miast, a także jako organy zobowiązane do realizacji zadań z zakresu budownictwa terenowego, gospodarki mieszkaniowej, nadzoru budowlanego oraz zabudowy miast i wsi (art. 3 i art. 21 cyt. ustawy). Organ nadzoru wskazał, ze stosownie do treści art. 51 ust. l ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. Nr 17, poz. 70) odmowa przyznania prawa własności czasowej mogła nastąpić, oprócz podstawy dekretowej także wówczas, gdy grunt był niezbędny na cele użyteczności publicznej, na cele obrony państwa albo do wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych, a także do planowej realizacji budownictwa ogólnomiejskiego oraz zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego (art. 3 w/w ustawy z dnia 12 marca 1958 r.). Organ nadzoru wskazał, że w dniu [...] września 1959 r. Wydział Architektury Nadzoru Budowlanego i Geodezji, Naczelnego Architekta W., wydał na podstawie przepisów o lokalizacji inwestycji (Zarządzenie Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów i Prezesa Komitetu do spraw Urbanistyki i Architektury z dnia 29 lipca 1957r., M. P. Nr 67, poz. 408) zaświadczenie lokalizacji szczegółowej Nr [...] zatwierdzającego budowę osiedla mieszkaniowego "[...] na gruncie przedmiotowej nieruchomości, które zostało zrealizowane. Organ nadzoru wskazał, że stosownie do postanowień uchwały Rady Ministrów Nr 270 z dnia 29 lipca 1957r. w sprawie lokalizacji inwestycji (M. P. Nr 67, poz. 407) w celu realizacji konkretnej inwestycji konieczne było uzyskanie stosownej decyzji o lokalizacji; dla inwestycji budowlanych była to decyzja o lokalizacji szczegółowej. Treść powołanego przepisu stanowi dodatkowe potwierdzenie faktu, iż powołana przez organy dekretowe inwestycja w zakresie budownictwa mieszkaniowego miała charakter zorganizowany, zaplanowany, przemyślany i była zaakceptowana przez właściwe organy państwowe. Minister Infrastruktury podniósł, że przedmiotowa nieruchomość nie była objęta powojennym planem zagospodarowania przestrzennego, a w dacie wydania rozstrzygnięcia Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1960 r. obowiązywał Ogólny Plan Zabudowania W. zatwierdzony przez byłe Ministerstwo Robót Publicznych w dniu [...] sierpnia 1931 r., wydany na podstawie art. 23-28 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. Nr 34 z 1939r., poz. 216). Minister Infrastruktury podkreślił, że na odrysie wykonanym z powyższego planu uprawniony geodeta oznaczył kolorem niebieskim położenie przedmiotowej nieruchomości, które mieści się w obszarze przeznaczonym pod zabudowę luźną lub grupową 2-kondygnacyjną, a więc nie wykluczającą powstania na tym terenie osiedla mieszkaniowego. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. M. Skarga uzupełniona została w piśmie procesowym z dnia 13 listopada 2008 r. Skarżący zarzucał naruszenie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy ( Dz.U. Nr. 50, poz. 279), art. 54 ust. 1 i 2 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości oraz art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Minister Infrastruktury wnosił o oddalenie skargi podtrzymując argumentację, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Postępowanie administracyjne w przedstawionej sprawie prowadzone było w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a jego przedmiotem było stwierdzenie, czy decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] maja 1960r. utrzymująca w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] marca 1960 r. wydane została na podstawie i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W szczególności stwierdzić należy, że wydane w roku 1960 decyzje - jak wynika to z ich treści - zostały wydane na podstawie przepisu art. 7 ust. 2 cytowanego dekretu warszawskiego. W ocenie Sądu fakt, że w tej dacie obowiązywał już przepis art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (w pierwotnym brzmieniu ustawy) nie może niejako automatycznie przemawiać za tym, że wspomniane decyzje o odmowie przyznania prawa własności czasowej zostały wydane także i na jego podstawie. O ile bowiem przepis art. 7 ust. 1 i 2 cytowanego dekretu przewidywał, że właściciel gruntu, jego prawni następcy, będący w posiadaniu gruntu lub osoby prawa jego reprezentujące mogli w ciągu sześciu miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę, zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej, a Gmina zobowiązana była taki wniosek uwzględnić, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu wg planu zabudowania (zatem w tym wypadku, przy spełnieniu ww. przesłanki, przepis nakazywał wydanie decyzji pozytywnej), o tyle w przypadku przepisu art. 51 ust. 1 ustawy z 1958 r. ( art. 54 ust. 1 wg tekstu jednolitego Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64) zastosowanie jego nie było obligatoryjne. Przepis ten stanowił, bowiem że poprzedniemu właścicielowi gruntu, który na podstawie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy przeszedł na własność Państwa, może być odmówione prawo użytkowania wieczystego tego gruntu stosownie do przepisów tego dekretu niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2, także ze względu na cele określone w art. 3 ustawy z 1958 r. W związku z tym powołany wyżej przepis art. 51 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej przewidywał możliwość wydania decyzji odmownej. Z uwagi na odmienność tych obu regulacji prawnych różnić się winny pomiędzy sobą zarówno postępowania prowadzone w trybie zwykłym, jak i decyzje w nich wydane oraz treść ich uzasadnień (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2005 r., sygn. akt OSK 294/04). Z tego powodu nie można przyjąć że podstawą decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1960 r. był także przepis art. 51 ust. 1 ustawy z 1958 r. Wspomniana decyzja odwoływała się (jak to wyżej zaznaczono) jedynie do przepisów dekretu z 1945 r., a nie musiała być przy tym wydawana jednocześnie również na podstawie ustawy wywłaszczeniowej. Dodatkowo należy zaakcentować, że przeznaczenie nieruchomości na cele określone w art. 3 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości w ówcześnie obowiązującym porządku prawnym następowało w oparciu o plany zagospodarowania przestrzennego ustalone na podstawie dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju (Dz. U. Nr 16, poz. 109 ze zm.). Minister Budownictwa podniósł, że przedmiotowa nieruchomość została objęta decyzją o lokalizacji szczegółowej Nr [...] z dnia [...] września 1959 r. Wydziału Architektury Nadzoru Budowlanego i Geodezji, Naczelnego Architekta W. zatwierdzającego budowę osiedla mieszkaniowego [...] na gruncie przedmiotowej nieruchomości. Powyższą decyzją zatwierdzono lokalizację szczegółową osiedla mieszkaniowego [...] zrealizowanego na [...]. Decyzja o lokalizacji szczegółowej wydana została na podstawie przepisów o lokalizacji inwestycji ( Zarządzenie Przewodniczącego Komisji i Planowania przy Radzie Ministrów i Prezesa Komitetu do Spraw Urbanistyki i Architektury z dnia 29 lipca 1957 r. Monitor Polski Nr 87, poz. 408) które to zarządzenie wydano w oparciu o samoistną uchwałę nr 270 Rady Ministrów z 29 lipca 1957 r. w sprawie lokalizacji inwestycji (M.P. Nr 67, poz. 407). Należy mieć na względzie, że decyzja lokalizacyjna nie stanowi podstawy do odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej. Stosownie do treści art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenie m. st. Warszawy, odmowa przyznania byłemu właścicielowi własności czasowej była dopuszczalna tylko wówczas, jeżeli organ orzekający w sprawie przyznania tego prawa wyraźnie i jednoznacznie ustalił przeznaczenie gruntu na podstawie obowiązującego planu zabudowy i jednocześnie stwierdził, że korzystanie z gruntu przez byłego właściciela nie da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu wynikającym z tego planu. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazał, że w dacie wydania decyzji objętej postępowaniem nadzorczym z dnia [...] maja 1960 r. obowiązywał Ogólny Plan Zabudowania W. zatwierdzony przez byłe Ministerstwo Robót Publicznych w dniu [...] sierpnia 1931 r. ( nr VII Reg. 1000/31) wydany na podstawie art. 23 – 28 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli ( Dz.U. Nr. 34 z 1939 r. poz. 216) Wskazał, ze przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie który był przeznaczony pod zabudowę luźną lub grupową 2- kondygnacyjną, a więc jak wskazał organ nie wykluczającą powstania na tym terenie osiedla mieszkaniowego. ( który geodeta oznaczył na planie kolorem niebieskim ). Z samego uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, ze organ nadzoru nie zbadał Ogólnego Plan Zabudowania W. pod kątem art. 7 dekretu warszawskiego. Zadaniem organu było zbadanie czy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Organ nie przeprowadził analizy pod tym kątem. Organ wskazał natomiast, ze plan zabudowania nie wykluczał powstania na tym terenie osiedla mieszkaniowego, jednakże nie jest to okoliczność, która stanowi przesłankę odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntu zgodnie art. 7 dekretu warszawskiego. Ponadto zastrzeżenia Sądu budzi fragment Ogólnego Planu Zabudowania W. zatwierdzonego przez byłe Ministerstwo Robót Publicznych w dniu [...] sierpnia 1931 r. znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy. Mianowicie na planie nie zostały naniesione przez geodetę żadne punkty orientacyjne, takie jak np. nazwa głównej ulicy, które umożliwiałyby umiejscowienie wskazanego fragmentu planu w terenie. Ponadto brak jest legendy, z której wynikałoby, jakim kolorem oznaczone są wyszczególnione tereny miasta. Braki te uniemożliwiają dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. Nie przesądzając o treści rozstrzygnięcia, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien zbadać czy korzystanie gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania zgodnie z art. 7 dekretu oraz uzupełnić fragment Ogólnego Planu Zabudowania W. zatwierdzonego przez byłe Ministerstwo Robót Publicznych w dniu [...] sierpnia 1931 r. o punkty orientacyjne takie jak nazwy głównych ulic oraz o legendę tego planu, z której wynikałoby, jakie jest przeznaczenie terenu, na którym znajdują się sporne działki gruntu. Zatem, dopóki organ nie ustali dokładnie, w sposób nie budzący wątpliwości treści obowiązującego w dacie [...] maja 1960 r. na spornym terenie planu zbudowania oraz ustali czy budowa osiedla mieszkaniowego była przewidziana w takim planie, nie można jednoznacznie stwierdzić, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej była zgodna z art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego czy też niezgodna. Ogólnikowość uzasadnienia decyzji, nagminna w tego rodzaju sprawach, obliguje obecnie organ nadzorczy do wszechstronnego zbadania sprawy pod kątem przesłanek wynikających z prawa materialnego. Zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenie m. st. Warszawy oraz 7, 77 i 107 kpa. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.