I SA/Wa 1199/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Lenart NSA Cezary Pryca Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej S. na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie likwidacji przedszkola 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Kuratora Oświaty w B. z dnia [...] marca 2004 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Ministra Edukacji i Nauki na rzecz Gminy Miejskiej S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Wa 1199/04 UZASADNIENIE Minister Edukacji Narodowej i Sportu, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] marca 2004 r., nr [...], w sprawie negatywnej opinii dotyczącej likwidacji Przedszkola nr [...] w S. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że Przedszkole nr [...] znajduje się w centrum miasta w budynku dostosowanym do potrzeb dzieci, jest dobrze wyposażone, również dzięki zaangażowaniu rodziców i sponsorów. Wykwalifikowana kadra zapewnia odpowiedni poziom zajęć edukacyjnych. Protesty rodziców przeciwko planowanej likwidacji przedszkola świadczą o jego popularności w środowisku i potrzebie dalszego funkcjonowania. Inicjatywa rady pedagogicznej polegająca na organizowaniu bezpłatnych zajęć dla dzieci nie uczęszczających do przedszkola zasługuje na uznanie i wsparcie, szczególnie w sytuacji, gdy tak wiele dzieci pozbawionych jest możliwości korzystania z edukacji przedszkolnej z przyczyn ekonomiczno-społecznych. Takie rozwiązanie sprzyja wyrównaniu szans edukacyjnych dzieci, żyjących w trudnych warunkach. Jest to również dobry pomysł na pełniejsze wykorzystanie bazy przedszkola. Duża liczba wolnych miejsc w przedszkolu na terenie miasta wymaga właściwej organizacji przedszkoli (np. zmniejszenie liczby oddziałów), a także wykorzystywania wolnych pomieszczeń na inne cele oświatowe. Ten problem wymaga rozstrzygnięcia na drodze negocjacji z przedstawicielami zainteresowanych stron. Przedstawiona przez Burmistrza Miasta argumentacja, w ocenie organu odwoławczego, nie wskazuje jednoznacznie na zasadność likwidacji Przedszkola nr [...] w S. W skardze na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu Burmistrz S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i obciążenie organu kosztami postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego - art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty poprzez błędną jego wykładnię oraz art. 7 kpa z uwagi na niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i art. 140 w związku z art. 107 § 1 kpa z uwagi na brak w uzasadnieniu postanowienia ustosunkowania się organu drugiej instancji do zarzutów podniesionych w uzasadnieniu zażalenia. W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej i Sportu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, gdyż zarówno zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Kuratorium Oświaty w B., wydając na podstawie art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tj. Dz. U z 1996 r., Nr 76, poz. 329 ze zm.), w formie postanowienia, opinię w sprawie likwidacji Przedszkola nr [...] w S., dysponowało materiałem dokumentacyjnym opracowanym przez skarżącego, a to w postaci opracowania zatytułowanego "[...]", "[...] " [...]". Z uzasadnienia postanowienia Kuratorium z dnia [...] marca 2004 r. nie wynika, aby organ ten miał na uwadze treść powołanych dokumentów i aby poddał dogłębnej ocenie argumenty przemawiające zarówno za likwidacją jak i utrzymaniem Przedszkola nr [...] w S. Wyrażona w tym postanowieniu opinia opiera się na ogólnikach bez powołania źródłowych danych, na podstawie których sformułowano opinię. Przykładowo organ powołuje się na protesty rodziców, ale nie podaje jaka jest liczba protestujących, bo oczywistym jest, że protesty rodziców w takiej sytuacji zawsze będą występować. Ważkim argumentem, który powołuje organ w swojej opinii jest koncepcja rady pedagogicznej przedszkola dotycząca zorganizowania alternatywnego oddziału dla dzieci 4-5 letnich, w szczególności z rodzin ubogich i patologicznych, w których zajęcia prowadzone byłyby przez kadrę pedagogiczną przedszkola nieodpłatnie poza godzinami dydaktycznymi. Nie negując wartości pozytywnych tej inicjatywy należy jednak zauważyć, że organ nie wyjaśnił kiedy powstała ta inicjatywa i dlaczego nie mogłaby być realizowana przez tych pedagogów po połączeniu Przedszkola nr [...] z Przedszkolem nr [...]. Pozwoliłoby to na obiektywną ocenę intencji jakie powodowały powstaniem tej inicjatywy. Należy stwierdzić, że wyrażona przez organ pierwszej instancji opinia opiera się na dowolnych ustaleniach, nie popartych wyczerpującym rozpatrzeniem argumentów przedstawionych przez Gminę S. Dlatego też postanowienie to zapadło z naruszeniem zasady procesowej wyrażonej w art. 7 kpa. Tej wadliwości orzeczenia organu pierwszej instancji nie usunął organ odwoławczy, który wydał postanowienie również z naruszeniem art. 7 kpa. Organ nie poczynił żadnych własnych ustaleń i uzasadnienie zaskarżonego postanowienia sprowadza się w istocie do powtórzenia argumentacji powołanej przez organ pierwszej instancji. Zaskarżone postanowienie zapadło w wyniku zażalenia wniesionego przez Gminę S. na postanowienie Kuratorium Oświaty. Zażalenie to zawiera obszerną argumentację zawartą na kilku stronach zażalenia. Organ odwoławczy odniósł się do tej argumentacji jednym zdaniem, stwierdzając, że przedstawiona w zażaleniu argumentacja nie wskazuje jednoznacznie na zasadność likwidacji Przedszkola nr [...]. Należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia stwarza wrażenie, że organ odwoławczy w ogóle nie zapoznał się z motywami jakimi kierowała się Rada Miejska w S. inicjując postępowanie dotyczące likwidacji przedszkola. Uzasadnienie to nie spełnia, tym samym, wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa w związku z art. 140 kpa, a więc zapadło z naruszeniem tego przepisu. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.