I SA/Wa 1199/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Miernik Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi E. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej E. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku E. J. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] października 1953 r. oraz orzeczenia uzupełniającego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] kwietnia 1956 r. nr [...], którym odmówiono dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] oznaczonej jako [...] rej hip. [...] - utrzymało w mocy własne postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że nieruchomość przy ul. [...] znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1946 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279); nieruchomość ta stanowiła współwłasność W. F. K. w 1/24 części i J. G. w 23/24. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] października 1953 r. odmówiono spadkobiercom J. G. prawa własności czasowej do gruntu tej nieruchomości, a w orzeczeniu administracyjnym z dnia [...] kwietnia 1956 r. stwierdzono, iż wszystkie budynki znajdujące się na gruncie tej nieruchomości przeszły na własność Skarbu Państwa. E. J. wnioskiem z dnia 26 czerwca 2007 r. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia [...] października 1953 r. oraz orzeczenia uzupełniającego z dnia [...] kwietnia 1956 r., na mocy których odmówiono dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zawiesiło postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] października 1953 r. oraz orzeczenia uzupełniającego z dnia [...] kwietnia 1956 r. Po rozpatrzeniu wniosku E. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławczego utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2008 r. i stwierdziło w uzasadnieniu, że w pierwszej kolejności organ jest zobowiązany ustalić strony postępowania administracyjnego w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że niniejsze postępowanie o stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego zostało wszczęte na wniosek E. J., która wykazała swoje następstwo prawne po J. G. postanowieniami o nabyciu spadku, natomiast, zdaniem organu, nie wykazała następstwa prawnego po drugim ze współwłaścicieli nieruchomości tj. po W. F. K. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E. J., zarzucając w skardze, że zobowiązywanie skarżącej przez organ do ustalenia następców prawnych osoby obcej jest niesłuszne, i organ prowadzący postępowanie powinien ustalić kuratora spadku po zmarłym W. F. K., ponieważ spoczywa na nim taki obowiązek nałożony art. 30 § 5 i art. 34 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. 2. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżone jak również poprzedzające postanowienie narusza przepisy prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. 3. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy własne postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia [...] października 1953 r. oraz orzeczenia uzupełniającego z dnia [...] kwietnia 1956 r. odmawiającego dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. 4. Przede wszystkim należy zauważyć, że zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy postanowienie, którego sentencja jest niepełna - nie wskazuje, z jakiej przyczyny i do jakiego czasu postępowanie administracyjne podlega zawieszeniu. 5. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] mają 2008 r. powołano się na pismo organu z dnia 11 kwietnia 2008 r. skierowane do wnioskodawczyni, w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zwróciło się o podanie adresu W. F. K., a jeśli nie żyje – o wskazanie jego następców prawnych przez dołączenie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku i wskazanie ich aktualnych adresów, jednakże w aktach sprawy nie ma tego pisma. Ponadto, z akt sprawy to nie wynika, i nie wiadomo, na jakiej podstawie organ ustalił, że W. K. był współwłaścicielem tej nieruchomości. 6. Wątpliwości budzi również przyjęcie przez organ, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że W. K. zmarł – dlatego, że nie figuruje w zbiorze PESEL, a w zaskarżonym postanowieniu, że nie zostało wyjaśnione następstwo prawne po W. K. i dlatego obligatoryjne jest ustalenie jego spadkobierców poprzez przedstawienie prawomocnych postanowień sądu o nabyciu spadku. 7. Zdaniem Sądu, przyjęcie przez organ, że W. K. był współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, oraz, że W. K. nie żyje – jest dowolne i nie poparte żadnymi dowodami w sprawie. Oznacza to, że organ nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy, czym naruszył art. 7, 77 i 80 kpa. 8. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. ----------------------- 3