I SA/Wa 12/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W.S. pismem z dnia 4 grudnia 2010 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 7 grudnia 2010 r.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego. Jednocześnie skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący zaznaczył, że jest osobą bardzo schorowaną, niezdolną do samodzielnej egzystencji, ma problemy z pamięcią, koncentracją i nie jest w stanie samodzielnie napisać skargi. Skarżący podkreślił, że zaskarżoną decyzję otrzymał najprawdopodobniej w sierpniu 2010 r. Nie pamięta jednak czy sam potwierdził jej odbiór, bowiem w lipcu i sierpniu 2010 r. przebywał na rehabilitacji, zaś w październiku 2010 r. otrzymał ponowne skierowanie. W tej sytuacji – wobec podniesionych we wniosku okoliczności - pismem z dnia 19 stycznia 2011 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, poprzez nadesłanie stosownych dokumentów potwierdzających, że w okresie od sierpnia 2010 r. do grudnia 2010 r. przebywał on w szpitalu na rehabilitacji, uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przywrócenia terminu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu nadesłane zostało pismo z dnia 25 stycznia 2011 r., w którym skarżący zaznaczył, że nie jest w stanie przedstawić dokumentów potwierdzających, iż we wskazanym wyżej okresie przebywał na rehabilitacji. Skarżący ponownie podniósł, że jest osobą bardzo schorowaną, wymagającą opieki oraz że korzysta z pomocy wielu osób (opiekunki, pielęgniarki). Do pisma załączone zostały m.in. karty informacyjne, z których wynika, że W.S. w okresie od dnia 23 marca 2009 r. do 10 kwietnia 2009 r. oraz od dnia 10 października 2009 r. do dnia 19 października 2009 r. przebywał w szpitalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przy ocenie braku winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, przy uwzględnieniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu – W.S. nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Zaznaczyć trzeba, że jako przyczynę uchybienia terminu skarżący wskazał chorobę i konieczność przebywania na rehabilitacji. Mimo jednakże stosownego wezwania Sądu, W.S. nie nadesłał dokumentów potwierdzających, że w okresie, w którym powinien był dokonać czynności procesowej (wnieść skargę) istotnie przebywał na rehabilitacji. Z nadesłanych do Sądu kart informacyjnych wynika co prawda, że skarżący przebywał w szpitalu, lecz miało to miejsce w okresie od dnia 23 marca 2009 r. do dnia 10 kwietnia 2009 r. oraz od dnia 10 października 2009 r. do dnia 19 października 2009 r., nie zaś w okresie, w którym powinna zostać wniesiona skarga. Zdaniem Sądu również wskazywane we wniosku okoliczności dotyczące stanu zdrowia skarżącego nie stanowią nadzwyczajnych okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, iż przesłanką braku winy uzasadniającą uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu może być niemożliwa do przezwyciężenia przyczyna, która wystąpić może w postaci nagłej choroby. Musi być to jednak choroba nagła, niedająca się wcześniej przewidzieć, uniemożliwiająca wyręczenie się inną osobą oraz osobiste działanie. Jak wynika z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu choroba skarżącego ma charakter stały i w związku z chorobą korzysta on z pomocy wielu osób, w tym z pomocy pielęgniarki i opiekunki. Nie można zatem uznać, że w przypadku skarżącego zaistniało niedające się wcześniej przewidzieć zdarzenie - nagła choroba, która uniemożliwiła mu wyręczenie się inną osobą lub podjęcie jakichkolwiek działań osobiście. Przeciwnie - skarżący mógł dokonać stosownej czynności procesowej (wnieść skargę) korzystając z pomocy osób, które się nim opiekują. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybił terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Tym samym, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku o przywrócenie terminu. Przedmiotowy wniosek jest bezzasadny i podlega oddaleniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.