I SA/Wa 1203/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [..] stycznia 2015 r. nr [...] o odmowie potwierdzenia J.S. s. J. i A., prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J.S. s. F. nieruchomości we wsi S., gm. [...], pow. [...], woj. [...]. W aktach administracyjnych znajduje się awizowana przesyłka zawierająca powyższą decyzję wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie jej zaskarżenia oraz kserokopia niniejszej decyzji z adnotacją J.S.: "otrzymałem dnia 07.05.2015 r.". Pismem z dnia 23 czerwca 2015 r. (data stempla pocztowego) J.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, na ww. decyzję Ministra Skarbu Państwa. Jednocześnie załączył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi, który uzupełniony został pismami pełnomocnika skarżącego – adw. K.C. z dnia 5 sierpnia 2015 r. i 12 października 2015 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący jest osobą w podeszłym wieku (emeryt) z wieloma obciążeniami internistycznymi - leczy się na cukrzycę insulinoniezależną, ma nadciśnienie tętnicze, migotanie przedsionków - jest po przebytym złamaniu podudzia łącznie ze stawem skokowym, a także wykryto u niego zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, ma problemy w poruszaniu, w związku z czym znajduje się pod stałą opieką medyczną. Stwierdzono, że ma on notorycznie spadki poziomu cukru w organizmie, co w konsekwencji powoduje całkowity brak możliwości wychodzenia czy też normalnego funkcjonowania. Natomiast jego problemy z kręgosłupem powodują częste i ostre bóle okolic kręgosłupa z promieniowaniem do nóg, co z kolei uniemożliwia mu całkowicie możliwość poruszania się. Podniesiono także, że ze względu na mnogość i przewlekłość schorzeń, na które cierpi skarżący, stan jego zdrowia nie jest potwierdzany jednostkowymi zwolnieniami lekarskimi, gdyż nie można określić, w tym konkretnym przypadku, początku choroby, ani momentu w którym w przyszłości mogłaby ona ustać, a stan jego zdrowia nie wymagałby dalszego leczenia. Wskazano, że w przypadku nasilenia ww. objawów skarżący zmuszony jest do podjęcia natychmiastowej i niezbędnej rehabilitacji, która umożliwia mu funkcjonowanie jednakże nie powoduje całkowitego wyleczenia. Podniesiono, że wobec ww. opisanych przyczyn, w okresie od dnia 12 marca 2015 r. do dnia 2 kwietnia 2015 r. skarżący przebywał w K. w sanatorium, a następnie ze względu na brak rezultatów w zakresie poprawy zdrowotnej, od dnia 3 kwietnia 2015 r. do dnia 23 czerwca 2015 r. podjął rehabilitację prywatnie poza W. Jednocześnie wskazano, że zaskarżoną decyzję J.S. odebrał osobiście dopiero w dniu 7 maja 2015 r. Zaznaczono, że był to jeden dzień jego obecności w W., bowiem ponownie pod koniec tego dnia wyjechał kontynuować rehabilitację. Stwierdzono, że skarżący, w tym czasie, nie miał dostępu do akt sprawy, nie był także w stanie uzyskać takiego dostępu oraz w konsekwencji wnieść skargi na decyzję Ministra. Dopiero po powrocie z rehabilitacji i ustaniu przyczyn uniemożliwiających skarżącemu jego normalne funkcjonowanie, przystąpił do sporządzenia przedmiotowej skargi i niezwłocznie wniósł ją do Sądu. Skarżony stwierdził, że na czas swojej nieobecności nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń, ani innej osoby upoważnionej do prowadzenia swoich spraw, wskazał, że jedynie poprosił córkę o dokonanie przelewu bankowego tytułem wpisu od skargi. Do ww. pism zostały dołączone kserokopia karty informacyjnej leczenia szpitalnego wystawiona przez Uzdrowisko K. S.A. potwierdzająca, że J.S. przebywał na leczeniu od 12 marca 2015 r. do 2 kwietnia 2015 r. wraz z planem zabiegów, karta zabiegów z Gminnego Ośrodka Zdrowia w P. – S.P. ZOZ, z której wynika, że były one wykonywane w okresach: 7-10, 13-17, 20-24, 27 kwietnia 2015 r., 11-15, 18-22, 25-29 maja 2015 r. i 1-3, 8-9 czerwca 2015 r. oraz oświadczenie z dnia 9 października 2015 r. dyplowanego masażysty S.G., w którym stwierdził on, że w okresie od 3 kwietnia 2015 r. do 23 czerwca 2015 r. prowadził zabiegi rehabilitacyjne (nieodpłatnie) u pacjenta J.S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle postanowień zawartych w art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie z powyższym jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Mając powyższe na uwadze zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a., bowiem w sprawie nie nastąpiły zdarzenia tego typu, których strona nie byłaby w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności, a które miały wpływ na uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia skargi. Zdaniem Sądu jako datę, w której ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi należy wskazać dzień, w którym skarżący odebrał zaskarżoną decyzję Ministra Skarbu Państwa, tj. dzień 7 maja 2015 r., w którym to skarżący osobiście stawił się w organie i odebrał rozstrzygnięcie, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Od tego momentu dysponował decyzją, która zawiera prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie zaskarżenia. Okoliczności powoływane we wniosku, tj. stan zdrowia skarżącego, wskazują, co potwierdza sam skarżący, na przewlekłość i trwają od dawna, nie wystąpiły nagle, zatem w ocenie Sądu skarżący należycie dbając o własne interesu powinien był ustanowić osobę do reprezentacji jego interesów, czy też złożenia skargi w terminie, który był mu znany gdyż został prawidłowo pouczony przez organ. Sporządzenia skargi skarżący mógł dokonać również podczas wyjazdu i wysłać ją z każdego miejsca w którym się znajdował, gdyż przepisy nie wymagają osobistego składania w organie. Zatem skoro prawidłowo pouczony nie wniósł skargi w przewidzianym terminie, musiał liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z takiego zachowania. Jednocześnie stwierdzić należy, że skarga do sądu administracyjnego nie jest środkiem szczególnie sformalizowanym i nie wymaga sporządzenia szczegółowego uzasadnienia, czy też dostępu do akt administracyjnych. Stosownie bowiem do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, oznaczenie organu, którego działania skarga dotyczy i określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Zgodnie ponadto z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił dostatecznie, iż nie uchybił swoim obowiązkom procesowym, zwłaszcza, że nie powoływał się we wniosku o przywrócenie terminu na żadne okoliczności, czy zdarzenia, które uniemożliwiły mu terminowe wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skoro w dniu 7 maja 2015 r. skarżący odebrał osobiście zaskarżoną decyzję wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie jej zaskarżenia, posiadał dostatecznie dużo czasu do sporządzenia skargi i jej wysłania w terminie, tym bardziej, że jak już wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. W świetle powyższych okoliczności Sąd uznał, że podniesione przez stronę wnioskującą okoliczności dotyczące stanu zdrowia i poddania się zabiegom rehabilitacyjnym nie mogły stanowić podstawy do uznania braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji