I SA/Wa 1204/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2810/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego w wysokości do [...] złotych z tytułu zdarzenia losowego. W dniu 29 października 2013 r. Z. Z., działająca przez pełnomocnika radcę prawnego L. B., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r. Wydając zaskarżone postanowienie Sąd I instancji wyjaśnił, iż stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja doręczona została stronie skarżącej w dniu 27 września 2013 r. Wobec powyższego trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi - określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. - upływał dla skarżącej w dniu 28 października 2013 r. i najdalej w tej dacie skarżąca winna nadać skargę w urzędzie pocztowym lub złożyć ją bezpośrednio w kancelarii organu, który wydał zaskarżony akt. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa skarga nadana została w dniu 29 października 2013 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. wniosła Z. Z. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) dalej: k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu, w sytuacji, gdy organ administracji w ogóle nie doręczył przedmiotowej decyzji prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi, przez co nie weszła ona do obrotu prawnego i nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia skargi, czego konsekwencją było niezasadne odrzucenie skargi z powołaniem się na przekroczenie terminu do jej wniesienia; 2) art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż pełnomocnik skarżącej nie dochował terminu do wniesienia skargi, pomimo iż z treścią niedoręczonej mu przez organ decyzji zapoznał się w dniu 1 października 2013 r., a skargę wniósł w dniu 29 października 2013 r., czego konsekwencją było niezasadne odrzucenie skargi; 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego wyrażające się w przyjęciu, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 495/14 uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 11 grudnia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] Z. Z. reprezentował profesjonalny pełnomocnik. Powyższa okoliczność wynika w sposób jednoznaczny z pisma r.pr. L. B. z dnia 22 sierpnia 2013 r., którym wyżej wymieniony poinformował organ, iż został ustanowiony pełnomocnikiem skarżącej w postępowaniach dotyczących przyznania jej zasiłku celowego oraz załączył do powyższego pisma odpis pełnomocnictwa. Pomimo tego wskazania decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r. została wysłana jedynie na adres skarżącej. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego nie można zatem uznać, iż została ona skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony i że w dacie doręczenia rozpoczął się bieg do wniesienia skargi na tę decyzję, bowiem przy jej doręczaniu naruszono art. 40 § 2 k.p.a. Termin na wniesienie skargi do Sądu I instancji winien być liczony od dnia otrzymania zaskarżonej decyzji przez pełnomocnika skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przed wydaniem zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji obciążał obowiązek wnikliwego wyjaśnienia okoliczności dotyczących doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącej, jako okoliczności istotnych dla podjęcia kwestionowanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W postanowieniu z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 495/14 Naczelny Sąd Administracyjny nakazał w sposób wnikliwy wyjaśnić okoliczności dotyczące doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącej. Termin na wniesienie skargi winien być bowiem liczony od dnia otrzymania zaskarżonej decyzji przez pełnomocnika Z. Z. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 2 czerwca 2014 r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o wskazanie, czy organ doręczył r.pr. L. B. jako pełnomocnikowi Z. Z. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] poinformowało, że zaskarżona decyzja została wysłana r.pr. L. B. w dniu [...] czerwca 2014 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru nadesłanego przy piśmie organu z dnia [...] czerwca 2014 r. wynika, że decyzja została odebrana w dniu 17 czerwca 2014 r. Nadmienić należy, że w żadnym z pism r.pr. L. B. nie wskazał innego terminu doręczenia zaskarżonej decyzji. W skardze kasacyjnej z dnia 17 stycznia 2014 r. zaznaczył jedynie, że o decyzji z dnia [...] września 2013 r. dowiedział się bezpośrednio od samej skarżącej, która przesłała mu kserokopię decyzji. List ten został odebrany przez J. A. (osobę upoważnioną) w dniu [...] października 2013 r. i tego samego dnia przesłany r.pr. L. B. w formie skanu drogą elektroniczną. Powyższe nie ma jednak wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi. Mając na uwadze treść art. 53 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie oraz uwzględniając postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 495/14 wskazujące, że termin na wniesienie skargi winien być bowiem liczony od dnia otrzymania zaskarżonej decyzji przez pełnomocnika Z. Z., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga z dnia 28 października 2013 r. została wniesiona przed doręczeniem pełnomocnikowi skarżącej decyzji organu odwoławczego, czyli zanim rozpoczął bieg termin do jej wniesienia. Tym samym Z. Z. wniosła skargę przedwcześnie i wobec tego zaistniała przesłanka do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.