I SA/Wa 1205/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędzia WSA Anna Wesołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. K., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., Nr [...], znak: [...], potwierdził M. T. prawo do zaliczenia na rzecz rekompensaty kwoty [...] zł, stanowiącej wartość nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonych w miejscowości K., powiat C., województwo [...]. M. T. (dalej również jako: strona/skarżąca) pismem z dnia [...] grudnia 2002 r. wystąpiła do Urzędu [...] o zweryfikowanie kwoty orzeczonej w ww decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. w oparciu o datowany na dzień [...] grudnia 2002 r. aneks do operatu szacunkowego z dnia [...] marca 2002 r., stanowiącego podstawę tejże decyzji. Po rozpoznaniu zarzutów skarżącej decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...] znak: [...] Prezydent [...] odmówił zmiany ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. M. T. zwróciła się do Wojewody [...] z wnioskiem o "rozpatrzenie sprawy zmiany decyzji nr. [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w punkcie dotyczącym wartości pozostawionego mienia zabużańskiego, wskazując, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa wówczas obowiązującego". Wnioskująca argumentowała, że decyzja została wydana w oparciu o błędny operat szacunkowy, który został przez sporządzającą go biegłą poprawiony już po dacie wydania decyzji. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., NR [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., a następnie po uchyleniu ww postanowienia przez Ministra Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], po doprecyzowaniu wniosku, osobnym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] ponownie odmówił wznowienia ww postępowania. Zaskarżonym do tut. Sądu postanowieniem [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Minister Skarbu Państwa (dalej jako organ) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 zwanej dalej - kpa ) oraz art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Uzasadniając powyższe organ II instancji podkreślił, że zgodnie z treścią przepisu art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania może zostać złożone w terminie 1 miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie Ministra skarżąca miała świadomość występowania opisywanej we wniosku przesłanki wznowieniowej co najmniej od dnia [...] stycznia 2003 r. tj od dnia, w którym do Urzędu [...] wpłynęło jej pismo formułujące zarzuty pod adresem operatu i zawierające żądanie weryfikacji decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. w zakresie należnej kwoty ekwiwalentu. Organ wskazał, że od [...] stycznia 2003 r. do dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania tj. [...] czerwca 2012 r. upłynął czas dłuższy niż przewidziany w art. 148 § 1 kpa termin warunkujący dopuszczalność wznowienia postępowania, co skutkowało koniecznością odmowy wznowienia postępowania. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi M. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wskazała, że już grudniu 2002 roku wnosiła o wznowienie postępowania z uwagi na błędy zawarte w operacie szacunkowym, a jej wniosek z [...] czerwca 2012 r. jest "kolejnym pismem w toku postępowania". Jednocześnie podała, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2003 r.nr [...], kończąca postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia [...] grudnia 2002 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu, zarzucając pominięcie istotnych dokumentów w sprawie oraz mylną interpretację faktów. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako ppsa), przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych wyżej kryteriów, prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa. Postępowanie dotyczące wznowienia postępowania przebiega w dwóch etapach. W pierwszym z nich właściwy w sprawie organ administracji bada przesłanki formalne warunkujące uruchomienie nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych. Gdy wniosek pochodzi od osoby uprawnionej, badaniu podlega wskazanie przyczyny warunkującej wznowienie postępowania (art. 145 § 1 kpa , art. 145 kpa) oraz zachowanie terminu określonego przepisami procedury (art. 148 § 1 kpa). W przypadku przyjęcia zachowania wymogów formalnych wniosku, w pierwszej kolejności organ winien wydać postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa) i dopiero po oficjalnym wszczęciu postępowania nadzwyczajnego badać czy faktycznie zaistniała określona we wniosku przesłanka wznowieniowa (art. 149 § 2 kpa). W wyniku tak przeprowadzonego postępowania może dopiero zapaść merytoryczna decyzja w sprawie (art. 151 kpa). W przypadku natomiast stwierdzenia, że strona uchybiła terminowi z ustawy bądź nie wskazała na określoną w art. 145 § 1 kpa podstawę wznowienia postępowania – organ winien wydać postanowienie o odmowie wznowienia postepowania (art. 149 § 3 kpa). Zgodnie z treścią art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jest to warunek formalny niezbędny do rozpoczęcia procedowania przez organ administracji. Z akt sprawy wynika, że okoliczności stanowiące podstawę wniosku były już przedmiotem zarzutów skarżącej formułowanych w jej pismach w latach 2002-2003. Powyższe świadczy, że wniosek oparty na tych samych okolicznościach, a przy tym spóźniony, - jako nie spełniający kryteriów formalnych nie mógł stanowić podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 2002r. Stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest zatem prawidłowe a jego uzasadnienie spełnia kryteria zawarte w art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 126 kpa. Nie sposób też przyjąć, że wniosek skarżącej z dnia [...] czerwca 2012r. jest kolejnym pismem w sprawie zainicjowanej pismem z dnia [...] grudnia 2002r, skoro owo pismo stanowiło podstawę do wydania w 2003r. przez organ I instancji decyzji w trybie art. 155 kpa. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 Sąd oddalił skargę. O kosztach pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwzględnieniem § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz. 490).