I SA/Wa 1208/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant Referent Anna Kaczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2019 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej na rzecz skarżącej Gminy Miasta [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019r. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa (dalej jako KKU/organ) działając na podstawie art. 18 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, z późn. zm. dalej jako ustawa) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096, dalej jako kpa) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obrębie ewidencyjnym [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o pow. [...] ha. W uzasadnieniu ww decyzji KKU wskazała, że działka ta powstała z działki nr [...], która w dacie [...] maja 1990 r. stanowiła grunt pokryty powierzchniową wodą płynącą potoku sztucznego o nazwie [...], którego właścicielem, zgodnie z art. 1 w zw. z art. 4 i art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 230 z pón. zm.), mógł być wyłącznie Skarb Państwa. Wg KKU uniemożliwiało to jego komunalizację z mocy prawa w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. KKU podniosła, że jakość załączonych zdjęć lotniczych z CODGK nie wskazuje jednoznacznie na możliwość wykluczenia tej nieruchomości z granic koryta [...] a z materiału dowodowego nie wynika aby [...] maja 1990 r. znajdowała się ona poza jego korytem. W skardze na ww decyzję Gmina Miasto [...] (dalej jako skarżąca/gmina) zarzuciła KKU: - naruszenie art. 8 kpa poprzez dokonanie przez organ odmiennej oceny dowodów i wydania odmiennego orzeczenia niż w postępowaniu znak [...], gdzie organ w identycznych okolicznościach prawnych i faktycznych potwierdził nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] działki gruntu sąsiadującej z przedmiotem niniejszego postępowania - co stanowi naruszenie zasady zaufania do działań organów publicznych; naruszenie art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę dowodów i uznanie, że oświadczenie organów wykonujących w imieniu państwa zarząd wodami płynącymi i gospodarką wodną o tym, że grunt nie pozostawał w ich władaniu i nie był objęty ich działalnością nie stanowi potwierdzenia faktu, że teren ten nie był pokryty wodami płynącymi, a także brak nadania właściwego znaczenia dowodowego decyzji Wojewody [...] znak: [...] z dnia [...].01.2016 ws. komunalizacji działki nr [...]; naruszenie art. 78 § 1 i § 2 kpa poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych przez Gminę Miasto [...], pomimo, iż miały one znaczenie dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy; naruszenie art. 7, 77 i 107 kpa poprzez zaniechanie pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pomimo łatwo dostępnych środków dowodowych pozwalających na jednoznaczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, a także nieodniesienie się do argumentacji przedstawionej w odwołaniu i podniesionych w nim zastrzeżeń i zarzutów, a w konsekwencji orzeczenie wbrew prawdzie obiektywnej; naruszenie art. 109 § 1 kpa poprzez brak doręczenia decyzji Staroście [...], który reprezentował w postępowaniu Skarb Państwa. W uzasadnieniu skargi gmina podniosła, że sąsiadujące ze sobą działki [...] i [...] tworzą od lat 90. XX w. łącznie niewielki plac miejski przylegający bezpośrednio do ulicy [...], przy czym prawomocnie skomunalizowana działka nr [...] leży w bezpośredniej bliskości koryta potoku i oddziela objętą zaskarżoną decyzją działkę nr [...] od brzegu tegoż potoku, czego organ w ogóle nie uwzględnił pomimo wyartykułowania ww kwestii w odwołaniu od decyzji I instancji. W tej sytuacji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji KKU w całości, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Skarga jest oczywiście uzasadniona. W świetle motywów zaskarżonej decyzji, zarzutów skargi ( a wcześniej zarzutów zgłoszonych w odwołaniu od decyzji wojewody) oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych - organ drugoinstancyjny nie rozpoznał istoty sprawy. Organ pominął mianowicie, że wykluczenie mającej miejsce z mocy prawa komunalizacji działki [...] - w wyniku uznania jej jako nieruchomości pokrytej wodą płynącą - nastąpiło pomimo uprzedniego skomunalizowania działki bezpośrednio z nią sąsiadującej, a przy tym oddzielającej ją, (jak twierdzi skarżąca i jak niezbicie wynika to ze znajdującej się w aktach administracyjnych mapy), od koryta spornego potoku. Zaskarżona decyzja w ogóle nie odnosi się do ww okoliczności, nie przedstawia wzajemnej konfiguracji (położenia) ww działek tj. działki objętej decyzją z 2016r. nr [...] w odniesieniu do działki objętej kontrolowaną w niniejszej sprawie decyzją, jak również nie wyjaśnia z jakiego powodu (w związku z jakim charakterem czy też zagospodarowaniem działki [...]) podlegała ona komunalizacji, zaś usytuowana od niej odpowiednio dalej od potoku działka [...] miałaby stanowić wodę płynącą. Wobec tego Sąd nie jest w stanie zweryfikować stanowiska KKU w zakresie zarzutów skargi, gdyż organ ten w ogóle kwestią tą się nie zajmował. Rację ma strona skarżąca, że organy administracji winny działać w sposób budzący zaufanie do organów państwa. Oznacza to, że organ w swojej negatywnej decyzji winien też odnieść się do jednoznacznie brzmiących zarzutów odwołania a zatem do poprzednio prowadzonego i zakończonego pozytywnie postępowania co do działki [...]; przedstawić zależność pomiędzy nim a tym prowadzonym w kontrolowanej sprawie – skoro mamy do czynienia z tym samym podmiotem ubiegającym się o potwierdzenie komunalizacji, tą samą podstawą prawną i z działkami położonymi w bezpośrednim sąsiedztwie, wchodzącymi poprzednio w skład działki [...]. Tymczasem w zaskarżonej decyzji, poza zanegowaniem mocy dowodowej zdjęć lotniczych – nie ma żadnego odniesienia do ww materii. Na tym etapie sprawy Sąd nie przesądza w żadnej mierze wyniku postępowania. Wskazuje jedynie, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien dołączyć do akt - akta sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem decyzji komunalizacyjnej co do działki [...] i wyjaśnić zależności między tymi postępowaniami nawet jeżeli pozostają one wobec siebie niezależne – a to zwłaszcza w kontekście ich usytuowania względem koryta spornego potoku. Po uzyskaniu akt sprawy zakończonej w 2016r. i dokonaniu konfrontacji ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym – organ oceni czy w ramach art. 136 kpa zasadne jest uzupełnienie materiału dowodowego i wydanie decyzji w ramach art. 138 § 1 kpa czy też konieczne okaże się zastosowanie art. 138 § 2 kpa. Uwzględnienie zarzutów skargi skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ppsa – jako że organ naruszył wymienione w skardze przepisy procedury w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Organ nie odniósł się do zarzutów odwołania i pominął kluczowe w sprawie dowody i argumenty strony. Powyższe oznacza, że winien rozpoznać sprawę od początku a stanowisko swoje odpowiednio uzasadnić stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa.