I SA/Wa 1219/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie asesor WSA Sławomir Antoniuk asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Magdalena Zając po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2006 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA/Wa 1219/05 UZASADNIENIE Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...], utrzymała w mocy swą decyzję z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. o nadaniu ks. dr S. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Sekcja Nauk [...], po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji z udziałem recenzentów Rady Wydziału, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciw uchyleniu decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia wyżej wymienionej uchwały (wynik głosowania: za uchyleniem 10, przeciw 23, wstrzymujących się 6). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji, odmawiającą zawierdzenia uchwały Rady Wydziału (wynik głosowania: za utrzymaniem decyzji 10, przeciw 0, wstrzymujących się 0). Ocena dokonana przez Sekcję wskazuje, że argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwalają nadal na uznanie, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny [...], wymagany zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Wystąpienie o ponowne rozpatrzenie sprawy nie znajduje uzasadnienia merytorycznego w tekście przedłożonej rozprawy habilitacyjnej i w towarzyszącym jej dorobku naukowym. Tekst odwołania zawiera pozbawione merytorycznej wagi odniesienia pod adresem recenzenta Centralnej Komisji - autora negatywnej opinii. Dokonana przez Sekcję konfrontacja pozytywnej opinii o rozprawie habilitacyjnej, zawartej w tekście wystąpienia odwoławczego Rady Wydziału, z odpowiednimi stronami rozprawy habilitacyjnej nie daje podstaw merytorycznych do potwierdzenia zasadności takiej opinii, która została sformułowana w oderwaniu od istoty prawa [...] i w wyniku płytkiego zapoznania się z tekstem rozprawy habilitacyjnej. Rozprawa habilitacyjna zapowiadała się wprawdzie ciekawie z uwagi na interdyscyplinarne podejście do jej przedmiotu, nie przyniosła jednak znacznego wkładu w rozwój [...], a więc tej właśnie dyscypliny, w której habilitant ubiegał się o stopień naukowy doktora habilitowanego. Nie ma również podstaw by uznać, iż dorobek naukowy towarzyszący rozprawie habilitacyjnej, zarówno pod względem jego rozmiarów jak i poziomu naukowego, był wystarczający do wszczęcia przewodu habilitacyjnego. Dorobek ten niewiele wnosi nowych, oryginalnych idei do [...]. Część tego dorobku został ponownie wykorzystana, z niewielkimi zmianami, w rozprawie habilitacyjnej. Również pomyślana jako pomoc dydaktyczna dla studentów książka "Wybrane zagadnienia z [...]" budzi poważne zastrzeżenia natury merytorycznej i dydaktycznej. W skardze na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów S. K. wnosił o "zmianę" zaskarżonej decyzji. Przeważająca część skargi jak i uzupełniające ją pisma: z dnia 25 października 2005 r. (k. 55-57) i z dnia 8 marca 2006 r. (k. 69-73) zawierają odniesienie się skarżącego do negatywnych opinii recenzentów. Zarzuca ponadto niewłaściwy, w ocenie skarżącego, dobór recenzentów, nieważność głosowań w organach Komisji z uwagi na brak quorum oraz sfałszowanie wyników głosowań, gdyż w ocenie skarżącego, głosów przeciw było 9, a nie 10. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Stosownie do ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 § 1), a kryterium tej kontroli to zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji (art. 1 § 2). Szczególnej wagi nabiera kontrola pod tym kątem wówczas, gdy poddany jest jej akt podjęty przez organ kolegialny zwłaszcza, gdy wyraża on rozstrzygnięcie w głosowaniu tajnym. W takim przypadku kontrola Sądu ogranicza się w istocie do oceny, czy zachowane zostały zasady postępowania obowiązujące przed tym organem. W niniejszej sprawie skarga na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów sprowadza się w głównej mierze do merytorycznej polemiki przede wszystkim z opiniami recenzentów powołanych przez Komisję, które negatywnie oceniają jego dorobek do przedstawienia do nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Jednakże, z powodów wyżej powołanych, ocenie Sądu nie podlegają opinie recenzentów i Sąd nie dokonuje też ich merytorycznej oceny. Bada tylko, czy mogły one uzasadniać podjętą w sprawie decyzję. W rozpoznawanej sprawie, zarówno w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. jak i w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją Komisja powołała po dwóch recenzentów. Wynik ocen rozprawy habilitacyjnej skarżącego, dokonanych przez recenzentów rozłożył się w ten sposób, że zarówno w pierwszym postępowaniu przed Komisją, jak i w drugim postępowaniu, prowadzonym na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy, jeden recenzent wydał opinię negatywną, zaś drugi – pozytywną, co więcej, to opinia ks. prof. dr hab. E. G., wydana w postępowaniu zakończonym (zaskarżoną decyzją, w której recenzent wyraził pozytywną opinię w zakresie wniosku Rady Wydziału o zatwierdzenie jej uchwały, nadającej S. K. stopień naukowy doktora habilitowanego, recenzent ten dystansuje się od negatywnej opinii recenzenta z pierwszego postępowania przed Komisją, co wprost zostało w opinii wyrażone. W tej sytuacji Komisja dysponowała dwoma przeciwstawnymi opiniami. W postępowaniu przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595). Natomiast w zakresie nie uregulowanym w tej ustawie odpowiednie zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 29 ust. 1). Zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 7 kpa, organy administracji publicznej, w toku postępowania administracyjnego, podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją tej zasady jest obowiązek wynikający z art. 77 § 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Przepis art. 35 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych (...) stanowi, że uchwały o odmowie nadania stopnia naukowego mogą być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów. Ustaw określa więc minimalną liczbę recenzentów i nie wprowadza ograniczeń co do maksymalnej ich liczby pozostawiając to uznaniu Komisji w zależności od sytuacji jaka wyniknie w rozpoznawanej sprawie. W sytuacji, gdy zostały wydane opinie przez dwóch recenzentów, a opinie są tak diametralnie różne, jak w niniejszej sprawie, to dla rozstrzygnięcia sprawy, zgodnie z zasadami wyrażonymi w powołanych wyżej przepisach art. 7 i 77 § 1 kpa Komisja winna była powołać co najmniej jeszcze jednego recenzenta. Pozwoliłoby to na dogłębne rozpatrzenie sprawy. Komisja więc nie wyczerpała możliwości takiego rozpatrzenia tej sprawy. Nie wynika z protokołu posiedzenia Prezydium Komisji by rozważano możliwość jaką przewidziano w § 12 ust. 3 Statutu Komisji, który stanowi, że przed powzięciem uchwały Prezydium może zasięgnąć opinii dodatkowego recenzenta i po jej uzyskaniu, albo rozstrzygnąć sprawę albo zwrócić sprawę do sekcji do ponownego rozpatrzenia z wykorzystaniem tej dodatkowej opinii. Wynika z powyższych ustaleń, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa. Nadto z uzasadnienia tej decyzji nie wynika dlaczego Komisja nie podzieliła stanowiska reprezentowanego w opinii recenzenta popierającego wniosek o zatwierdzenia uchwały nadającej stopień naukowy doktora habilitowanego i pozytywnie opiniującego dorobek naukowy skarżącego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w ogóle do tej opinii nie odniósł się. Uzasadnienie więc tej decyzji zostało sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 kpa, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Naruszenie przez Komisję wskazanych wyżej przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Natomiast za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skarżącego, odnoszące się do postępowania przed Komisją. W szczególności nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawnych zarzut niewłaściwego doboru recenzentów. To jacy recenzenci zostaną powołani przez Komisję ustawodawca pozostawił decyzji tego organu. Jedynym ograniczeniem jakie w tym zakresie zostało wprowadzone jest obowiązek wyrażony w art. 35 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych (...). Mianowicie uchwały o odmowie nadania stopnia lub tytułu mogą być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu Centralnej Komisji. Odnośnie zaś quorum wymaganego dla ważności uchwały, to w § 7 ust. 1 Statutu Komisji postanowiono, że uchwały Prezydium Komisji i Sekcji Komisji zapadają bezwzględną większością oddanych głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków. Z protokołów zarówno posiedzeń Prezydium Komisji jak i Sekcji Nauk [...] wynika, że wymogi określone w § 7 ust. 1 statutu zostały w głosowaniach dotyczących skarżącego zachowane. Nie jest zasadny także zarzut sfałszowania wyniku głosowania na posiedzeniu Prezydium Komisji poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Skoro w skład Prezydium wchodziło 11 osób, a jedna osoba była nieobecna, to głosowało 10 osób, czyli 10 głosów było przeciwko zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału z dnia 20 stycznia 2004 r., a nie 9 głosów jak to wskazano w skardze. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.