I SA/Wa 1221/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia za nienależnie pobrane oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] czerwca 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. K., utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...] stwierdzającą, że zasiłki pielęgnacyjne wypłacone odwołującej się na dziecko w okresach od [...] listopada 2012 r. do [...] marca 2013 r. oraz od [...] czerwca 2014 r. do [...] listopada 2014 r. w łącznej kwocie [...] złote stanowią świadczenia nienależnie pobrane i zobowiązującą ją do ich zwrotu wraz odsetkami ustawowymi. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego. Decyzją z [...] lutego 2013 r. nr [...] Wójt Gminy [...] przyznał R. K., w trybie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. – o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) przywoływanej dalej jako: "u.ś.r." zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności dziecka poniżej 16 roku życia (B.K.), na okres od [...] listopada 2012 r. do [...] grudnia 2015 r. , w kwocie po [...] złotych miesięcznie. W okresie pobierania świadczenia R. K. nie była aktywna zawodowo, natomiast jej mąż, będący ojcem dziecka – A. K. od [...] września 2012 r. do [...] marca 2013 r. i od [...] maja 2014 r. do [...] listopada 2014 r. był zatrudniony na terenie [...], gdzie w okresach od [...] października 2012 r. do [...] marca 2013 r. i od [...] czerwca 2014 do [...] listopada 2014 r. zostały przyznane mu przewidziane w prawie [...] świadczenia rodzinne. W związku z powyższym, pismem z [...] stycznia 2015 r. Marszałek Województwa [...] poinformował Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] o mających zastosowanie w sprawie świadczeń pobieranych przez R. K. przepisach o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Mając na względzie te ustalenia Wójt Gminy [...] decyzją z [...] lutego 2015 r. nr [...], działając w trybie art. 23a ust. 5 u.ś.r., uchylił swoją decyzję z [...] lutego 2013 r. w zakresie w jakim przyznano zasiłek pielęgnacyjny na okresy od [...] listopada 2012 r. do [...] marca 2013 r. oraz od [...] czerwca 2014 r. Natomiast decyzją z [...] października 2015 r. nr [...] Marszałek Województwa [...], w związku z zastosowaniem w sprawie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, odmówił R.K. przyznania prawa do dodatku dyferencyjnego w postaci prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla dziecka w okresie od [...] listopada 2012 r. do [...] marca 2013 r. oraz od [...] czerwca 2014 r. do [...] listopada 2014 r. i umorzył postępowanie w przedmiocie ustalenia dla niego zasiłku pielęgnacyjnego od [...] grudnia 2014 r. do [...] grudnia 2015 r. W decyzji tej stwierdzono, odwołując się do przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz. UE L 166 str. 1 ze zm.) oraz Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 883/2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz. UE L 284, str. 1), że w związku ze wspomnianą aktywnością zawodową A. K. w [...], ten kraj jest właściwym do wypłaty świadczeń rodzinnych na dziecko, zamieszkujące w Polsce. Decyzja Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2015 r. jak i decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] października 2015 r. uzyskały walor ostateczności i pozostają w obrocie prawnym. Następnie decyzją z [...] grudnia 2015 r. Marszałek Województwa [...], działając na podstawie przepisów o koordynacji systemu zabezpieczenia społecznego oraz art. 21, art. 23a i art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 3 oraz ust. 8 u.ś.r., w punkcie 1 ustalił, że zasiłek pielęgnacyjny wypłacony R. K. na dziecko w okresach od [...] listopada 2012 r. do [...] marca 2013 r. oraz od [...] czerwca 2014 r. do [...] listopada 2014 r. w łącznej kwocie [...] złote jest świadczeniem nienależnie pobranym. W punkcie 2 natomiast zobowiązał wyżej wymienioną do zwrotu kwoty nienależnie pobranych świadczeń wraz odsetkami ustawowymi, naliczanymi od [...] marca 2013 r. oraz od [...] lipca 2014 r. (pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia), które to odsetki na dzień wydania decyzji wynosiły [...] złotych. Odwołując się do przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i poczynionych ustaleń w zakresie aktywności zawodowej ojca dziecka na terenie [...] w okresie pobierania świadczenia rodzinnego na owo dziecko przewidzianego w ustawie o świadczeniach rodzinnych, organ wskazywał na właściwość w sprawach dotyczących tych świadczeń ustawodawstwa [...]. To z kolei prowadziło do konkluzji, że R. K. w okresach tych nie była uprawniona do jego pobierania w kraju. Wskazywał przy tym na pobierania przez A. K. w [...] na syna świadczeń rodzinnych, przyznanych przez właściwe w tej sprawie organy owego państwa. Z tego też względu Marszałek Województwa uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki o których stanowi art. 30 ust. 2 pkt 1 oraz punkt 3 u.ś.r., do uznania wypłaconych w Polsce na dziecko zasiłków pielęgnacyjnych za nienależnie pobrane, a także orzeczenia o ich zwrocie wraz z odsetkami ustawowymi. Od decyzji tej R. K. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, poprzez brak rzetelnego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a także wadliwe orzeczenie jedną decyzją zarówno o nienależnie pobranym świadczeniu rodzinnym jak też obowiązku jego zwrotu. Zwracała przy tym uwagę, że nie można jej przypisać świadomości co do tego, że świadczenie przez nią pobierane na dziecka jej nie przysługuje, ze względu na przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, co wyklucza możliwość uznania go za nienależnie pobrane. W następstwie rozpoznania powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z [...] czerwca 2016 r., utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy oceniając, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art.30 ust. 2 pkt 3 u.ś.r. do uznania wypłaconych odwołującej się zasiłków pielęgnacyjnych za nienależnie pobrane. Przepis ten stanowi bowiem, że nienależnie pobranym świadczeniem jest świadczenia rodzinne wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 23a ust. 5, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenia rodzinne. Skarżącej zaś, wypłacono świadczenie na podstawie decyzji, która została uchylona wobec stwierdzenia faktu, że w sprawie miały zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. A to jest już wystarczającą przesłanką do uznania ich za nienależnie pobrane. W tej zaś sytuacji ewentualne wyjaśnienie zasadności spełnienia także przesłanki wskazanej w art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy ( na którą dodatkowo powoływał się Marszałek Województwa) Kolegium uznawało za niecelowe. Zwracało także uwagę, że kwestia braku przysługiwania R. K. uprawnień do świadczeń rodzinnych oraz zastosowania w sprawie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego przesądzona została w ostatecznej decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] października 2015 r. Odnosząc się zaś do zarzutu rozstrzygnięcie jedną decyzją, że wypłacone świadczenia rodzinne są nienależnie pobrane oraz nałożenia obowiązku ich zwrotu Kolegium zwracało uwagę na nowelizację ustawy o świadczeniach rodzinnych dokonaną ustawą z dnia 24 lipca 2015 r., w wyniku której zmieniono brzmienie art. 30 ust. 5 tej ustawy, konsekwencja czego w obowiązującym stanie prawnym nie wydaje się już w tym przedmiocie odrębnych decyzji. Nie podzieliło także zarzutu odwołującej się, dotyczącego wad uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji oraz niewyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie Na powyższą R. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie: - art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez podjęcia niezbędnych czynności do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, a to wobec niepoczynienia żadnych ustaleń w zakresie, jakie świadczenie rodzinne przysługuje w państwie członkowskim, w którym A. K. była zatrudniony jako pracownik oraz czy pokrywają się one ze świadczeniami dochodzonymi w państwie zamieszkania na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych, co zdaniem skarżącej jest konieczne dla uznania wypłaconych świadczeń za nienależnie pobrane; - przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, w tym m.in. art. 16, art. 23a i art. 30, wskutek nieuzasadnionego przyjęcia, iż w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a zasiłek pielęgnacyjny wypłacony na syna we wskazanych w decyzji okresach jest zasiłkiem nienależnie pobranym, skoro brak jest możliwości przypisania jej złej wiary i świadomości, że otrzymywane przez nią świadczenie było nienależnie pobierane, w tym w szczególności z uwagi na niekompletność materiału dowodowego. Skarżąca podkreślała przy tym, że tylko "świadczenie nienależnie pobrane" podlega zwrotowi, zaś poczynione w sprawie ustalenia uzasadniają ewentualne przyjęcie, że pobierane przez nią świadczenia były jedynie " nienależnymi"; -naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez częściowy brak rzetelnego oraz wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, albowiem Kolegium uznało, że wyjaśnienie przesłanki z art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. jest niecelowe, -art. 30 u.ś.r. poprzez utrzymanie w mocy decyzji orzekającej zarówno o świadczeniu nienależnie pobranym jak i obowiązku jego zwrotu. Tymczasem zdaniem skarżącej winno to nastąpić w odrębnych decyzjach, także po nowelizacji przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, która weszła w życie z dniem 18 września 2015 r. W oparciu o ta sformułowane zarzuty, rozwinięte w motywach skargi, wniosła ona o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Kolegium. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest niezasadna. Kwestionowaną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2015 r. stwierdzającą: że zasiłki pielęgnacyjne wypłacone R. K. na rzecz jej syna B. K. od [...] listopada 2012 r. do [...] marca 2013 r. oraz od [...] czerwca 2014 r. do [...] listopada 2014 r. po [...] zł. miesięcznie – co łącznie stanowiło kwotę [...] zł - stanowią świadczenie nienależnie pobrane w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 114 ze zm.) przywoływanej dalej jako: "u.ś.r." i zobowiązującą wyżej wymienioną do ich zwrotu wraz z należnymi odsetkami ustawowymi. Stan faktyczny sprawy, wbrew temu co sugeruje skarżąca, w kluczowych dla wydania decyzji aspektach został ustalony w sposób prawidłowy i znajduje oparcie w zgormadzonych w aktach dokumentach. Wynika z nich mianowicie, że mąż skarżącej, w okresie pobierania przez nią przyznanego na syna zasiłku pielęgnacyjnego zatrudniony był w [...] - państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w którym zastosowanie znajdują wymienione w art. 3 pkt 15a u.ś.r. przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz. UE L 166 str. 1 ze zm.) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonania rozporządzenia nr 883/2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz.UE L 284, str. 1). Ww. akty normatywne - jak trafnie zauważał Marszałek Województwa [...] - stanowiąc element porządku prawnego obowiązującego w Polsce, wprowadzają regulacje przeciwdziałające kumulacji świadczeń, tj. pobierania świadczeń rodzinnych na tego samego członka rodzin w tym samym czasie w różnych krajach, poprzez ustalenie zasad pierwszeństwa ustawodawstwa właściwego przy ich przyznawaniu i zasad zawieszania już ustalonych świadczeń. Tak więc zgodnie z art. 67 ust. 2 zd. pierwsze rozporządzenia nr 883/2004 w przypadku zbiegu uprawnień, świadczenia rodzinne ustalane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mającym pierwszeństwo na podstawie przepisów ust. 1. Tenże zaś ustęp przewiduje pierwszeństwo prawa udzielanego z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Przy czym osoby wykonujące w Państwie Członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlegają ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego (art. 11 ust. 3 lit. a ww. rozporządzenia). Samo natomiast pojęcie "świadczeń rodzinnych" w przywoływanym rozporządzeniu, zdefiniowane w jego art. 1, oznacza wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, które mają odpowiadać wydatkom rodziny, z wyłączeniem zaliczek z tytułu świadczeń alimentacyjnych oraz specjalnych świadczeń porodowych i świadczeń adopcyjnych wspomnianych w załączniku I, a więc także świadczenia opiekuńcze przewidziane w ustawie o świadczeniach rodzinnych, do których należy zasiłek pielęgnacyjny. Z kolei w sprawach, w których mają zastosowanie przepisy o koordynacji przepisów systemów zabezpieczenia społecznego marszałek województwa zobligowany jest, w myśl art. 23a ust. 9 zd. pierwsze u.ś.r., do ustalenia i dochodzenia zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Bierze on wówczas pod uwagę przepis art. 30 u.ś.r., do stosowania którego odpowiednio odsyła zd. drugie art. 23 a ust. 9 u.ś.r. Oznacza to, że znajduje w takim wypadku zastosowanie także ust. 2 art. 30, w którym zdefiniowane zostało pojęcie świadczeń nienależnie pobranych. Tymi zaś są między innymi świadczenia rodzinne wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 23a ust. 5, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenia rodzinne (art. 30 ust. 2 pkt 3 u.ś.r.). W art. 23a ust. 5 u.ś.r. uregulowano natomiast tryb uchylania przez organ właściwy decyzji przyznającej świadczenia rodzinne od dnia w którym osoba w zakresie świadczeń rodzinnych podlega ustawodawstwu obcego państwa w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W świetle zatem zawartej w art. 30 ust. 2 pkt 3 u.ś.r. definicji świadczenia nienależnie pobranego, dla uznania go za takowe wystarczającym jest kumulatywne spełnienie 3 przesłanek: po pierwsze - wypłacenia stronie świadczenia rodzinnego; po drugie - podstawą tej wypłaty ma być decyzja, która następnie została przez organ właściwy uchylona w związku z zastosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego; po trzecie - wypłacone świadczenia obejmują okres od dnia uzyskania uprawnienie do świadczeń rodzinnych w innym państwie do dnia uchylenia decyzji przyznającej świadczenia w kraju. Przesłanki te w rozpoznawanej sprawie zostały niewątpliwie spełnione. Przyznane skarżącej decyzją Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2013 r. zasiłki pielęgnacyjne, za okres obejmujący miesiące od listopada 2012 r. do marca 2013 r. oraz od czerwca 2014 r. do grudnia 2014 r. zostały jej wypłacone (vide rozliczenie świadczeń – k. 88-89 akt administracyjnych). Powyższa decyzja, w związku z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, została w zakresie w jakim przyznano zasiłek pielęgnacyjny na okres od [...] listopada 2012 r. do [...] marca 2013 r. oraz od [...] czerwca 2014 r. uchylona decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Decyzja ta uzyskała przy tym walor ostateczności i pozostaje w obrocie prawnym. W ww. okresie członek rodziny skarżącej (mąż) miał też ustalone w [...] prawo do świadczeń rodzinnych na rzecz syna, co z kolei wynika zarówno z treści uzasadnienia ostatecznej decyzji Marszałka Województwa z [...] października 2015 r. nr [...] jak też znajdujących się w aktach dokumentów organów norweskich (k. 80 i 70 akt administracyjnych). To zaś upoważniało Marszałka Województwa [...] do podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o art. 23a ust. 9 u.ś.r., a więc decyzji stwierdzającej, że wypłacone R. K. w ww. okresach świadczenia są nienależnie pobranymi i nałożenia nań obowiązku ich zwrotu, wraz odsetkami, których obowiązek uiszczenia wynika z kolei z art. 30 ust. 2b powołanej ustawy. Podejmując zatem tej treści rozstrzygnięcie Marszałek ów, wbrew subiektywnemu przekonaniu skarżącej nie naruszył ani przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych ani przepisów procedury administracyjnej. W konsekwencji także nie naruszyło ich Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Akcentowany natomiast w skardze brak winy strony, w doprowadzeniu do przyznania jej i wypłacenia zasiłków pielęgnacyjnych - nie mógł determinować oceny, czy przedmiotowe świadczenia były nienależnie pobrane w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 3 u.ś.r. Dla takiej ich kwalifikacji wystarczający jest bowiem sam obiektywny fakt zaistnienia okoliczności opisanych w tym przepisie, a nie przyczyny jakie do tego doprowadziły. Te byłyby jedynie istotne, gdyby rozpatrywano kwestię świadczeń nienależnie pobranych w aspekcie definicji sformułowanej w art. 30 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Ta zaś w niniejszej sprawie nie miała zastosowania. Prawidłowo zatem Kolegium odstąpiło od rozważania okoliczności mogących świadczyć o ewentualnym przyczynieniu się strony do uzyskania świadczenia w sposób nieuprawniony. Bez znaczenia także dla uznania wypłaconego skarżącej zasiłku pielęgnacyjnego za świadczenia nienależnie pobrane ma podnoszona przez nią kwestia pokrywania się lub nie świadczenia rodzinnego przysługującego jej mężowi w [...] z zasiłkiem pielęgnacyjnym przewidzianym w ustawie o świadczeniach rodzinnych (porównywalności tych świadczeń). Te bowiem okoliczności mogłyby stanowić przedmiot ewentualnych rozważań przy podejmowaniu decyzji, o której mowa w art. 23 a ust. 5 u.ś.r. a nie rozstrzygnięcia podejmowanego – jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie - w oparciu o art. 23a ust. 9 w zw. z art. 30 ust. 2 pkt 3 i art. 30 ust. 5 powołanej ustawy, która jedynie jest konsekwencja tej pierwszej decyzji. Z tego też względu brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesienia się do tych aspektów, nie może być kwalifikowany jako naruszenie wskazanych w skardze przepisów procedury administracyjnej. Nie jest wszak rolą organu rozstrzygającego sprawę administracyjną czynienie rozważań w zakresie, który dla podjęcia owego rozstrzygnięcia nie ma znaczenia relewantnego, a jedynie w sposób pośredni pozostaje z nim w związku. Samo natomiast uzasadnienie kwestionowanej decyzji, wbrew temu co twierdzi skarżąca, zostało uzasadnione w sposób kompletny i umożliwiający zrekonstruowanie racji decyzyjnych, którymi organ ów się kierował przy załatwianiu sprawy, a przez to odpowiada standardom wyznaczonym treścią art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. Nie ma racji również skarżąca zarzucając organom wadliwe rozstrzygnięcie w jednej decyzji zarówno o świadczeniu nienależnie pobranym jak i o obowiązku jego zwrotu. Jak bowiem zasadnie zauważyło Kolegium, na mocy art. 3 pkt 4 lit. c ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1302) uległo zmianie brzmienie art. 30 ust. 5 u.ś.r., który od dnia 18 września 2015 r. stanowi o decyzji "o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych". Podczas, gdy w poprzednim jego brzmieniu mowa była wyłącznie o decyzji "o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń". Celem tej nowelizacji było właśnie, jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy, takie doprecyzowanie przepisów "aby wyraźnie z nich wynikało, że w przypadku nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych jest wydawana jedna decyzja, w której rozstrzyga się zarówno o wysokości nienależnie pobranych świadczeń, jak i o ich zwrocie" (druk nr 3584, dostępny na stronie www.sejm.gov.pl, w zakładce prace Sejmu VII kadencji). Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.