I SA/Wa 1223/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. F. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] orzekającą o ustaleniu na rzecz R. F. odszkodowania w wysokości [...] zł z tytułu przejęcia prawa własności nieruchomości położonej na terenie powiatu [...] w J., obręb [...], przy ul. [...], oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] o łącznej pow. [...] ha oraz zobowiązaniu Gminy Miejskiej J. do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia w którym ww. decyzja stanie się ostateczna, a także o odmowie powiększenia ustalonego odszkodowania o kwotę 5% wartości nieruchomości, oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. R. F., reprezentowana przez r.pr. E. P., wniosła, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2013 r., zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że zlecenie przez organ nowej wyceny nie znajduje podstawy prawnej w przepisach prawa oraz wskazała, że nowa wycena wymaga wyłonienia nowego rzeczoznawcy w drodze przetargu, co niepotrzebnie wydłuży postępowanie i spowoduje dodatkowe niepotrzebne koszty, co będzie sprzeczne z zasadą racjonalnego gospodarowania środkami publicznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Celem przewidzianej w tym przepisie ochrony tymczasowej jest uchronienie skarżącego przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez Sąd. Udzielenie tej ochrony odbywa się wyłącznie na wniosek. Przy czym żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. post. NSA z 25.01.2011 r., sygn. akt I OZ 36/11, Lex nr 741834). W rozpoznawanej sprawie, wprawdzie w uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że zlecenie przez organ nowej wyceny nie znajduje podstawy prawnej w przepisach prawa oraz wskazała, że nowa wycena wymaga wyłonienia nowego rzeczoznawcy w drodze przetargu, co niepotrzebnie wydłuży postępowanie i spowoduje dodatkowe niepotrzebne koszty, co będzie sprzeczne z zasadą racjonalnego gospodarowania środkami publicznymi. Jednakże w ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, iż spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w wyżej cytowanym przepisie, tym bardziej, że powołane okoliczności nie odnoszą się do skarżącej, zatem ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej. Zatem wniosek strony nie może zostać uwzględniony. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że kwestionowana decyzja kasacyjna (uchyla decyzję organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia) jest rozstrzygnięciem, które ze swej istoty nie nadaje się do wykonania. Taka decyzja nie wywołuje bowiem skutków materialnoprawnych, lecz ma jedynie charakter procesowy. Nie wymaga żadnej czynności, którą strona mogłaby lub musiała wykonać dobrowolnie bądź w drodze egzekucji administracyjnej, aby doprowadzić do stanu, który jest zgodny z rozstrzygnięciem w niej zawartym. Nie przyznaje ona także stronie żadnych uprawnień ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków. Zobowiązuje ona jedynie organ I instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy. Ta okoliczność, niezależnie od braku uzasadnienia przedmiotowego wniosku, nie zezwala również na zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania jej wykonania. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.