I SA/Wa 1244/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) asesor WSA Marta Laskowska Protokolant Rafał Puścian po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2006 r. sprawy ze skargi E. J. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania odszkodowawczego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2005r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej E. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Wa 1244/05 UZASADNIENIE Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., po rozpatrzeniu zażalenia E. J. na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] zawieszające postępowanie w sprawie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] m² z obrębu [...] i wyznaczające wnioskodawcom dwumiesięczny termin na wystąpienie do sądu powszechnego o wydanie orzeczenia stwierdzającego kto był właścicielem powyższej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r., utrzymał w mocy powyższe postanowienie . Stan faktyczny i prawny organ przedstawił następująco: Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. Prezydent W. zawiesił z urzędu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa postępowanie w sprawie odszkodowania za zajętą pod drogę nieruchomość i wyznaczył wnioskodawcom E. J. i L. G. dwumiesięczny termin na wystąpienie do sądu powszechnego o wydanie orzeczenia stwierdzającego kto był właścicielem tej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. Rozstrzygnięcie to organ pierwszoinstancyjny uzasadnił tym, iż wnioskodawcy pomimo wezwania nie dostarczyli dokumentu potwierdzającego prawo własności w dacie 31 grudnia 1998 r. do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], tymczasem dokument taki, zdaniem organu jest niezbędny do ustalenia wszystkich stron postępowania odszkodowawczego. E. J. złożyła na powyższe postanowienie zażalenie do Wojewody [...] podnosząc w nim, że nie zgadza się z treścią postanowienia Prezydenta W., ponieważ z akt administracyjnych będących w posiadaniu urzędu bezspornie wynika, iż na dzień 31 grudnia 1998 r. była ona właścicielką [...] części spornej nieruchomości, pozostałą zaś część nabyła na podstawie aktu notarialnego (kupno od pozostałych współwłaścicieli J. G., L. G. i A. B., z których każdy posiadał po [...] części spornej nieruchomości) z dnia 2 lutego 2000 r., Rep. [...]. Dlatego też uważa zawieszenie postępowania w celu ustalenia właścicieli do nieruchomości za bezprzedmiotowe, ponieważ fakty znane organowi stosującemu prawo urzędowo nie wymagają uzasadnienia. Rozpatrując zażalenie Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu pierwszoinstancyjnego uznając, że w sprawie zaistniała konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego poprzez wydanie orzeczenia przez sąd powszechny określającego właściciela spornej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. któremu przysługuje odszkodowanie za grunt zajęty pod drogi na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Dlatego też, zdaniem Wojewody, oczywistym jest, iż do czasu dostarczenia przez wnioskodawców żądanego przez organ pierwszoinstancyjny dokumentu, wniosek o odszkodowanie nie może być rozpatrzony. Skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. J. wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu podniosła, że prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] m² z obrębu [...] pochodzącej z księgi hipotecznej "[...]." zostało ustalone prawomocnymi postanowieniami sądów powszechnych ustalającymi prawo do spadków, które zostały powołane w treści zażalenia i załączone do akt sprawy, co Wojewoda rozpatrując zażalenie zupełnie zignorował. Natomiast, zdaniem skarżącej, żądanie wystąpienia przez nią do sądu w celu wydania orzeczenia w kwestii już rozstrzygniętej jest oczywiście bezzasadne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Przedmiotem rozpoznania przez Wojewodę [...] było zażalenie E. J. na postanowienie Prezydenta W. zawieszające postępowanie w sprawie o przyznanie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania określa art. 97 § 1 pkt 4 kpa, który stanowi, że organ administracji "zawiesza postępowanie", oznacza to, iż w razie wystąpienia jednej ze wskazanych w powyższym przepisie podstaw organ zobowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie. Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. zawiesił postępowanie w sprawie z powodu konieczności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny poprzez ustalenie właścicieli spornej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r., co zdaniem organu jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy o wypłatę odszkodowania. Tymczasem z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy w sposób bezsporny wynika, kto był właścicielem nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] o pow. [...] m², oznaczonej nr ewid. [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. Są to skarżąca E. J. w [...] części oraz J. G., L. G. i A. B., każde z nich po [...] części. J. G., L. G. i A. B. sprzedali swoje udziały w nieruchomości aktem notarialnym z dnia 2 lutego 2000 r. (Rep. [...]). Zatem w chwili obecnej jedyną właścicielką nieruchomości powyższej jest skarżąca. Powyższe sąd ustalił, badając kolejno następujące dokumenty: akt notarialny z dnia 8 stycznia 1943 r., postanowienie sądu rejonowego z dnia 30 stycznia 1970 r., postanowienie Sądu Rejonowego dnia 6 listopada 1970 r., postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 7 marca 1995 r., postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 3 czerwca 1996 r., postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 22 maja 1997 r., akt notarialny z dnia 2 lutego 2000 r. Ponieważ w niniejszej sprawie zagadnienie wstępne nie istnieje, a wszystko co niezbędne do rozpatrzenia sprawy przez organ administracji i wydanie orzeczenia wynika z akt sprawy, organ nie miał podstaw do zawieszenia postępowania. Dlatego też, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji naruszyły przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 20 sierpnia - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.