I SA/Wa 1254/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz (spr.) Sędzia WSA Anna Falkiewicz - Kluj po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. L. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącej W. L. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z [...] lutego 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [...] odmawiające podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. Powyższe postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W. L. wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez C. I. i H. I. poza obecnymi granicami RP we wsi D. i P., w pow. [...], woj. [...]. Następnie pismem z [...] marca 2017 r. W. L. wystąpiła do Wojewody [...] o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 98 § 1 kpa zawiesił postępowanie. Postanowienie doręczone zostało stronom postępowania. W. L. [...] września 2020 r. (następnie [...] listopada 2020 r.), złożyła do Wojewody [...] wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania (złożony łącznie z odwołaniem od decyzji z [...] sierpnia 2020 r.). Wojewoda [...] postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania uznając, że wniosek złożony został z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa. W. L. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpoznając sprawę wskazał, że kluczowym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest prawidłowe ustalenie i obliczenie terminu, jaki mają strony postępowania na złożenie wniosku o jego podjęcie. Organ przytoczył treść art. 98 § 1 kpa i zaznaczył, że jeżeli zachodzą przesłanki określone w powyższym przepisie organ jest zobowiązany zawiesić postępowanie i nie jest uprawniony do oceny, czy żądanie zawieszenia postępowania jest zasadne. Stosownie do art. 98 § 2 kpa jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podkreślił, że ze względu na brak w kpa reguły obliczania terminu oznaczonego w latach, przyjmuje się wspólną zasadę dla terminu określonego w miesiącach i latach, uznając, że kończy się on z upływem dnia w ostatnim miesiącu, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowadministracyjnym data początkowa, od której zaczyna biec termin 3 lat musi być datą jednakową dla wszystkich stron postępowania, dlatego moment początkowy biegu tego terminu wyznacza data wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, a nie data doręczenia tego postanowienia stronie. Brak szczegółowej regulacji w tym zakresie, świadczy o tym, że założeniem ustawodawcy było, aby termin 3-letni miał swoje źródło w jednym zdarzeniu. Moment początkowy biegu terminu 3-letniego wyznacza data zawieszenia postępowania (ściślej data wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania na żądanie strony). Organ II instancji zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie początkiem biegu omawianego terminu jest dzień [...] czerwca 2017 r. Z istoty zawieszenia postępowania na wniosek strony wynika, że również jego podjęcie pozostawione jest wyłącznie woli strony, ustawodawca wprowadza tu jedynie ograniczenie czasowe. Dla skuteczności zwrócenia się niezbędne jest bowiem dokonanie wskazanej czynności w terminie 3 lat. Termin ten ma charakter ustawowy i dotyczy czynności strony postępowania. Minister podkreślił, że w przedmiotowej sprawie strony zostały prawidłowo pouczone zarówno o terminie na podjęcie postępowania, jak i o skutkach zaniechania tej czynności. W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego upływ 3-letniego okresu zawieszenia postępowania, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa, bez zainicjowania przez stronę kontynuacji postępowania w tym okresie, prowadzi do umorzenia postępowania. Skoro strony, na których wniosek zawieszono postępowanie, w terminie nie wystąpiły o jego podjęcie, to należało przyjąć, że poprzez swoje bierne zachowanie, skutecznie wycofały się z czynności inicjującej postępowanie drugoinstancyjne, jako jego dysponenci. W konsekwencji wraz z upływem terminu, w którym można złożyć wniosek o podjęcie postępowania, nastąpił skutek materialnoprawny w postaci nieodwracalnego wygaśnięcia uprawnienia do skutecznego żądania podjęcia zawieszonego postępowania i jego kontynuacji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaznaczył jednocześnie, że obliczając trzyletni termin na podjęcie zawieszonego postępowania, należy wziąć pod uwagę zapisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z art. 15zzr ust. 1 tej ustawy w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed sądem lub organem, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Organ wskazał, że wprowadzenie powyższego przepisu wywołuje skutki również dla biegu 3-letniego terminu wymienionego w art. 98 § 2 kpa. Ustawodawca wyraźnie przewidział bowiem, że obowiązywanie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, a wcześniej stanu zagrożenia epidemicznego z powodu rozprzestrzeniania się choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2 powoduje, że z mocy prawa bieg wymienionych enumeratywnie terminów prawa administracyjnego nie rozpoczyna się, zaś bieg terminów rozpoczętych ulega zawieszeniu. Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji mimo, że art. 15zzr ustawy z dnia 2 marca 2020 r. wszedł w życie z dniem 31 marca 2020 r., to normodawca jednoznacznie przewidział, że nierozpoczęcie biegu terminów, jak i zawieszenie terminów już rozpoczętych obowiązuje w okresie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Skoro stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od 14 marca 2020 r. (stan ten został wprowadzony rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 433), następnie został odwołany rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 490) i w dalszej kolejności rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491) wprowadzono na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii od dnia 20 marca 2020 r.), to należy przyjąć, że od tej daty z mocy prawa następuje skutek wynikający z tej normy prawnej. Zawieszenie biegu terminów dotyczy tych terminów, które rozpoczęły swój bieg przed dniem 14 marca 2020 r. Od tego dnia ulegają one zawieszeniu i biegną dalej od dnia ustania przyczyny powodującej ich zawieszenie. Organ zaznaczył, że art. 15zzr został uchylony art. 40 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), która weszła w życie 16 maja 2020 r. Zgodnie z art. 68 ustawy zmieniającej z dnia 14 maja 2020 r., terminy o których mowa w art. 15zzr ust. 1, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzr ust. 1, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Terminy, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Oznacza to, że od dnia 24 maja 2020 r. rozpoczęły bieg terminy, które nie rozpoczęły swojego biegu przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Natomiast terminy, które rozpoczęły swój bieg i uległy zawieszeniu, biegną dalej, a do zachowania terminu wlicza się także te dni, które nastąpiły przed dniem zawieszenia. W świetle powyższego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że bieg 3-letniego terminu na podjęcie zawieszonego postępowania był zawieszony w okresie od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. Oznacza to, że termin na złożenie przez strony wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania został wydłużony o ww. okres (71 dni). Ostatnim dniem na złożenie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania był zatem dzień 2 września 2020 r. Wniosek złożony zaś został 3 września 2020 r., a więc jeden dzień po ustawowym terminie. Bieg 3-letniego terminu na podjęcie zawieszonego postępowania w przedmiotowej sprawie definitywnie zatem upłynął, a strony nie zwróciły się o podjęcie zawieszonego postępowania w terminie wskazanym w art. 98 § 2 kpa. Tym samym postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r. odmawiające podjęcia zawieszonego postępowania jest zgodne z prawem. W. L. wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 110 § 1 kpa, polegające na niezasadnym przyjęciu, że postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP na wniosek skarżącej, obowiązywało od dnia jego wydania, tj. od 23 czerwca 2017 r., podczas gdy wskazana norma prawna stanowi, że obowiązywanie aktu administracyjnego, w tym również postanowienia organu administracyjnego o zawieszeniu postępowania na wniosek strony postępowania, rozpoczyna się od momentu jego zakomunikowania/doręczenia stronie tegoż postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało błędnym ustaleniem przez organ daty od jakiej liczyć się powinien wskazany w art. 98 § 2 kpa termin trzech lat na zwrócenie się przez skarżącą do organu pierwszej instancji o podjęcie relewantnego postępowania; 2. art. 98 § 2 kpa w zw. z art. 15zzr ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, polegające na niezasadnym przyjęciu, że termin na złożenie przez skarżącą wniosku o podjęcie postępowania upłynął 2 września 2020 r., podczas gdy wzgląd na fakt, że trzyletni termin, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa, winien być liczony od dnia doręczenia stronom postanowienia Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., a nie od daty wydania tego postanowienia, nakazuje przyjąć, że złożony przez skarżącą w piśmie z [...] września 2020 r. wniosek o podjęcie postępowania został złożony w terminie otwartym, i jako taki winien skutkować podjęciem postępowania i merytorycznym rozpoznaniem sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ skutkowało błędnym uznaniem, że przedmiotowe postępowanie nie może zostać podjęte; 3. art. 105 kpa polegające na uznaniu, że relewantne postępowanie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe, w sytuacji gdy wzgląd na prawidłową wykładnię norm postępowania z art. 110 § 1 kpa i art. 98 § 2 kpa nakazuje przyjąć, że w związku ze złożeniem przez skarżącą wniosku o podjęcie postępowania w ustawowym terminie, przedmiotowe postępowanie winno być podjęte i procedowane, co miało istotny wpływ na wynika sprawy ponieważ skutkowało niezasadnym odmówieniem skarżącej podjęcia przedmiotowego postępowania; 4. art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegający na niezasadnym utrzymaniu w mocy przez organ wyższego stopnia postanowienia Wojewody [...], w sytuacji gdy postanowienie to zostało wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 110 § 1 kpa i 98 § 2 kpa i jako takie winno podlegać uchyleniu i zmianie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ skutkowało niezasadną odmową podjęcia przedmiotowego postępowania. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Zaskarżonym postanowieniem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. Organ uznał, że wniosek o podjęcie postępowania złożony został po upływie 3-letniego terminu określonego w art. 98 § 2 kpa. Postępowanie zawieszone zostało bowiem postanowieniem z [...] czerwca 2017 r., wniosek o jego podjęcie złożony zaś został 3 września 2020 r. Zdaniem organu ostatnim dniem na złożenie wniosku o podjęcie postępowania był dzień 2 września 2020 r. Jak wynika z treści ww. postanowienia organ uwzględniły przy tym okres zawieszenia biegu 3-letniego terminu, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa, na skutek zapisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Na wstępie wskazać trzeba, że – wbrew podnoszonym w skardze twierdzeniom - słusznie organ uznał, że bieg 3-letniego terminu, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa, rozpoczyna się od daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, a nie od daty jego doręczenia stronom. Prawidłowo też organ stwierdził, że bieg 3-letniego terminu na podjęcie zawieszonego postępowania był zawieszony w okresie od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. Rozpoznając przedmiotową sprawę organ nie uwzględnił jednak, że 16 grudnia 2020 r., na mocy art. 1 pkt 24 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255), do ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. dodany został art. 15zzzzzn². Zgodnie z powołanym art. 15zzzzzn² ust. 1 w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. Stosownie zaś do art. 15zzzzzn² ust. 2 ww. ustawy w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zauważyć należy, że ustawa z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw nie zawiera przepisów przejściowych, zatem ww. art. 15zzzzzn² ma zastosowanie do wszystkich spraw administracyjnych toczących się w dniu jej wejścia w życie i dotyczy także terminów prawa materialnego uchybionych przez stronę przed jej wejściem w życie. Warunkiem zastosowania tej regulacji jest to, aby uchybienie przez stronę terminu wynikającego z przepisów prawa administracyjnego (a takim terminem jest termin wynikający z art. 98 § 2 kpa) nastąpiło w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2021 r. sygn. akt I GSK 498/21). W ocenie Sądu termin wynikający z art. 98 § 2 kpa ma charakter materialnoprawny i jest terminem prekluzyjnym (zawitym), o którym mowa w art. 15zzzzzn² ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. Oczywiste przy tym jest, że od 14 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 433 ze zm.), a od 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązuje stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii - Dz. U. z 2020 r. poz. 491 ze zm.). Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP zawieszone zostało postanowieniem Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r. Jak słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia termin 3 lat, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa, uwzględniając okres zawieszenia biegu terminów zawitych w okresie od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. – włącznie z tym dniem (3 lata + 71 dni zawieszenia biegu terminu), upłynął zatem 2 września 2020 r., a więc w okresie trwającego stanu epidemii [art. 57 § 3a i 4 kpa w zw. z art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. i art. 46 pkt 20, art. 68 ust. 2, art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875)]. Zdaniem Sądu zatem stwierdziwszy uchybienie przez stronę terminu 3 lat, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa, organ powinien na podstawie ww. art. 15zzzzzn² ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. zawiadomić strony o uchybieniu terminu z art. 15zzzzzn² ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, a w zawiadomieniu powinien wyznaczyć stronom termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Tymczasem jak wynika z akt sprawy organ powyższego obowiązku zaniechał, pomijając ww. regulacje, co oznacza, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe i podlega uchyleniu. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni ww. kwestie i zapewni, że dojdzie do zastosowania art. 15zzzzzn² ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych o szczególnych rozwiązaniach, wskutek czego skarżącej zostanie umożliwione skorzystanie z instytucji przywrócenia terminu uregulowanej ww. art. 15zzzzzn² ust. 2 tej ustawy. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 tej ustawy.