I SA/Wa 1254/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas, Sędziowie: sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1254/21 wydanego w sprawie ze skargi W. L. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 lutego 2021 r. nr DAP-WOSRFR-7281-11/2021/MP w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1254/21; 2. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wojewody [...] z dnia 17 grudnia 2020 r. nr NW/XIII/7725/203/08; 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz W. L. kwotę 580 (piećset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 4. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz W. L. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z [...] lutego 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [...] odmawiające podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że W. L. wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez C. I. i H. I. poza obecnymi granicami RP we wsi [...] i [...], w pow. [...], woj. [...]. Następnie pismem z [...] marca 2017 r. strona wniosła o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 98 § 1 kpa zawiesił postępowanie. W. L. [...] września 2020 r. (następnie [...] listopada 2020 r.), złożyła do Wojewody [...] wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania (złożony łącznie z odwołaniem od decyzji z [...] sierpnia 2020 r.). Wojewoda [...] postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania uznając, że wniosek złożony został z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa. W. L. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpoznając sprawę przytoczył treść art. 98 § 1 oraz art. 98 § 2 kpa i stwierdził, że w jego ocenie wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP złożony został po upływie 3-letniego terminu określonego w art. 98 § 2 kpa. Postępowanie zawieszone zostało bowiem postanowieniem z [...] czerwca 2017 r., wniosek o jego podjęcie złożony zaś został [...] września 2020 r. Zdaniem organu ostatnim dniem na złożenie wniosku o podjęcie postępowania był dzień [...] września 2020 r. Organ uwzględnił przy tym okres zawieszenia biegu 3-letniego terminu, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa, na skutek zapisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). W. L. wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 110 § 1 kpa, polegające na niezasadnym przyjęciu, że postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP na wniosek skarżącej, obowiązywało od dnia jego wydania, tj. od [...] czerwca 2017 r., podczas gdy wskazana norma prawna stanowi, że obowiązywanie aktu administracyjnego, w tym również postanowienia organu administracyjnego o zawieszeniu postępowania na wniosek strony postępowania, rozpoczyna się od momentu jego zakomunikowania/doręczenia stronie tegoż postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało błędnym ustaleniem przez organ daty od jakiej liczyć się powinien wskazany w art. 98 § 2 kpa termin trzech lat na zwrócenie się przez skarżącą do organu pierwszej instancji o podjęcie relewantnego postępowania; 2. art. 98 § 2 kpa w zw. z art. 15zzr ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, polegające na niezasadnym przyjęciu, że termin na złożenie przez skarżącą wniosku o podjęcie postępowania upłynął 2 września 2020 r., podczas gdy wzgląd na fakt, że trzyletni termin, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa, winien być liczony od dnia doręczenia stronom postanowienia Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., a nie od daty wydania tego postanowienia, nakazuje przyjąć, że złożony przez skarżącą w piśmie z [...] września 2020 r. wniosek o podjęcie postępowania został złożony w terminie otwartym, i jako taki winien skutkować podjęciem postępowania i merytorycznym rozpoznaniem sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ skutkowało błędnym uznaniem, że przedmiotowe postępowanie nie może zostać podjęte; 3. art. 105 kpa polegające na uznaniu, że relewantne postępowanie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe, w sytuacji gdy wzgląd na prawidłową wykładnię norm postępowania z art. 110 § 1 kpa i art. 98 § 2 kpa nakazuje przyjąć, że w związku ze złożeniem przez skarżącą wniosku o podjęcie postępowania w ustawowym terminie, przedmiotowe postępowanie winno być podjęte i procedowane, co miało istotny wpływ na wynika sprawy ponieważ skutkowało niezasadnym odmówieniem skarżącej podjęcia przedmiotowego postępowania; 4. art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegające na niezasadnym utrzymaniu w mocy przez organ wyższego stopnia postanowienia Wojewody [...], w sytuacji gdy postanowienie to zostało wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 110 § 1 kpa i 98 § 2 kpa i jako takie winno podlegać uchyleniu i zmianie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ skutkowało niezasadną odmową podjęcia przedmiotowego postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1254/21 uchylił zaskarżone postanowienie oraz zasądził od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącej kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że rozpoznając przedmiotową sprawę organ nie uwzględnił, że 16 grudnia 2020 r., na mocy art. 1 pkt 24 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255), do ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. dodany został art. 15zzzzzn². Zgodnie z powołanym art. 15zzzzzn² ust. 1 w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. Stosownie zaś do art. 15zzzzzn² ust. 2 ww. ustawy w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. WSA w Warszawie zaznaczył, że ustawa z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw nie zawiera przepisów przejściowych, zatem ww. art. 15zzzzzn² ma zastosowanie do wszystkich spraw administracyjnych toczących się w dniu jej wejścia w życie i dotyczy także terminów prawa materialnego uchybionych przez stronę przed jej wejściem w życie. Termin wynikający z art. 98 § 2 kpa ma charakter materialnoprawny i jest terminem prekluzyjnym (zawitym), o którym mowa w art. 15zzzzzn² ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. Zdaniem Sądu stwierdziwszy uchybienie przez stronę terminu 3 lat, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa, organ powinien na podstawie ww. art. 15zzzzzn² ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. zawiadomić strony o uchybieniu terminu z art. 15zzzzzn² ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, a w zawiadomieniu powinien wyznaczyć stronom termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Organ powyższego obowiązku zaniechał, pomijając ww. regulacje, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku zarzucając zaskarżonemu wyrokowi: * naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej- p.p.s.a.) w zw. z art. 98 § 2 kpa w zw. z art. 15 zzzzzn² ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 98 § 2 kpa polegającą na przyjęciu przez Sąd, że: - termin wynikający z art. 98 § 2 kpa ma charakter materialnoprawny i jest terminem prekluzyjnym (zawitym), o którym mowa w art. 15 zzzzzn² ust. 1 pkt 5 ww. ustawy z 2 marca 2020 r., podczas gdy prawidłowa wykładnia winna prowadzić do wniosku, iż termin wynikający z art. 98 § 2 kpa, tj. termin do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, określony w art. 98 § 2 kpa, jest terminem prekluzyjnym, nieprzywracalnym i nie może zostać przywrócony na wniosek strony na podstawie art. 58 § 1 kpa, * naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. poprzez uznanie, że postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, który mógł mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji gdy opisane powyżej naruszenie przepisów kpa po stronie organów administracji nie miało miejsca przy zastosowaniu prawidłowej wykładni prawa materialnego art. 98 § 2 kpa, - art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a w związku z art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a. poprzez wydanie wskazań co dalszego postępowania, które w sposób oczywisty godziłyby w zasady pogłębiania zaufania wyrażoną w art. 8 kpa, - art. 141 § 4 oraz art. 153 p.p.s.a., poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku niekonkretnych wskazań dla organów administracji co do dalszego sposobu postępowania w sprawie, a przez to nienależyte uzasadnienie orzeczenia Sądu, co poddaje w wątpliwość przeprowadzenie przez Sąd należytego i prawidłowego procesu rozumowania mającego być podstawą wydanego wyroku. W oparciu o powyższe zarzuty Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi W. L. na postanowienie z [...] lutego 2021 r. poprzez jej oddalenie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano między innymi, że skoro WSA w Warszawie uznał, że wadliwe było zaskarżone postanowienie, to postanowienie organu I instancji zawiera takie same uchybienia, z niewiadomych jednak powodów nie zostało uchylone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Powołany przepis reguluje instytucję tzw. autokontroli, umożliwiającą wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu uwzględnienie skargi kasacyjnej we własnym zakresie, w sytuacji stwierdzenia jej zasadności lub zaistnienia przesłanek nieważności postępowania oraz ponowne rozpoznanie sprawy. Zastosowanie tego przepisu jest uprawnieniem sądu, z którego może on skorzystać do czasu przedstawienia sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że podstawy wywiedzionej skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione w sytuacji, gdy sąd podziela zarzuty i żądania skargi kasacyjnej, uznając swoją pomyłkę w tym zakresie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż trafne okazały się podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 w związku z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę W. L. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lutego 2021 r. Sąd pominął bowiem okoliczność, że niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy jest nie tylko uchylenie zaskarżonego postanowienia, ale także utrzymanego nim w mocy postanowienia Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r., co skutkowało wydaniem niewłaściwych wskazań dla organów co do dalszego sposobu postępowania. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zaskarżonym postanowieniem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r. odmawiające podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. Organy uznały, że wniosek o podjęcie postępowania złożony został po upływie 3-letniego terminu określonego w art. 98 § 2 kpa. Postępowanie zawieszone zostało bowiem postanowieniem z [...] czerwca 2017 r., wniosek o jego podjęcie złożony zaś został 3 września 2020 r. Ostatnim dniem na złożenie wniosku o podjęcie postępowania był zaś dzień 2 września 2020 r. Jak podkreślił Minister w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sprawie uwzględniono okres zawieszenia biegu 3-letniego terminu, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa, na skutek zapisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Zdaniem Sądu słusznie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że bieg 3-letniego terminu, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa, rozpoczyna się od daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, a nie od daty jego doręczenia stronom. Prawidłowo też stwierdzono, że bieg 3-letniego terminu na podjęcie zawieszonego postępowania był zawieszony w okresie od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. Rozpoznając przedmiotową sprawę organy nie uwzględniły jednak, że 16 grudnia 2020 r., na mocy art. 1 pkt 24 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255), do ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. dodany został art. 15zzzzzn². Zgodnie z powołanym art. 15zzzzzn² ust. 1 w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. Stosownie zaś do art. 15zzzzzn² ust. 2 ww. ustawy w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zauważyć należy, że ustawa z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw nie zawiera przepisów przejściowych, zatem ww. art. 15zzzzzn² ma zastosowanie do wszystkich spraw administracyjnych toczących się w dniu jej wejścia w życie i dotyczy także terminów prawa materialnego uchybionych przez stronę przed jej wejściem w życie. Warunkiem zastosowania tej regulacji jest to, aby uchybienie przez stronę terminu wynikającego z przepisów prawa administracyjnego (a takim terminem jest termin wynikający z art. 98 § 2 kpa) nastąpiło w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2021 r. sygn. akt I GSK 498/21). W ocenie Sądu termin wynikający z art. 98 § 2 kpa ma charakter materialnoprawny i jest terminem prekluzyjnym (zawitym), o którym mowa w art. 15zzzzzn² ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. Oczywiste przy tym jest, że od 14 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 433 ze zm.), a od 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązuje stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii - Dz. U. z 2020 r. poz. 491 ze zm.). Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP zawieszone zostało postanowieniem Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r. Jak słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia termin 3 lat, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa, uwzględniając okres zawieszenia biegu terminów zawitych w okresie od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. – włącznie z tym dniem (3 lata + 71 dni zawieszenia biegu terminu), upłynął zatem 2 września 2020 r., a więc w okresie trwającego stanu epidemii [art. 57 § 3a i 4 kpa w zw. z art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. i art. 46 pkt 20, art. 68 ust. 2, art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875)]. Zdaniem Sądu stwierdziwszy uchybienie przez stronę terminu 3 lat, o którym mowa w art. 98 § 2 kpa, organ do którego wpłynął wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania, powinien zatem na podstawie ww. art. 15zzzzzn² ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. zawiadomić strony o uchybieniu terminu z art. 15zzzzzn² ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, a w zawiadomieniu powinien wyznaczyć stronom termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Tymczasem jak wynika z analizy akt organy rozpoznające przedmiotową sprawę powyższego obowiązku nie dopełniły, pomijając ww. regulacje. Oznacza to, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji są wadliwe i podlegają uchyleniu. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że stwierdzone uchybienie uzasadnia uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia jak i na mocy art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowienia organu I instancji, co jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni ww. kwestie i zapewni, że dojdzie do zastosowania art. 15zzzzzn² ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych o szczególnych rozwiązaniach, wskutek czego skarżącej zostanie umożliwione skorzystanie z instytucji przywrócenia terminu uregulowanej ww. art. 15zzzzzn² ust. 2 tej ustawy. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 179a, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 oraz art. 200, art. 203, art. 207 § 1 w związku z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 tej ustawy.