I SA/Wa 1257/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędziowie Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędzia WSA Bogdan Wolski (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2010 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych na realizację projektu badawczego oddala skargę. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] marca 2010 r, nr [...], po rozpoznaniu wniosku kierownika projektu badawczego o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r, nr [...], o odmowie przyznania Uniwersytetowi [...] środków na realizację projektu badawczego własnego. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego przedstawiał następujące okoliczności sprawy. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy przyznania środków finansowych na realizację projektu badawczego został poddany ocenie w trybie określonym w art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Zespół Odwoławczy Rady Nauki nie stwierdził uchybień w zakresie zgodności procedury przyznawania środków finansowych na realizację projektu z przepisami ustawy i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie. W opinii Zespołu Odwoławczego ocena merytoryczna projektu została dokonana prawidłowo. Zespół Odwoławczy Rady Nauki nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję wniósł P. W. kierownik projektu badawczego. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania za sprawą nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia decyzji, które nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, nie wyjaśnia podstawy prawnej decyzji oraz jest sprzeczne z faktami i uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, którą utrzymuje w mocy. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż decyzja sankcjonuje zwyczaj sprzeczny z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Prowadzi bowiem do sprzecznej z art. 7 i 8 ww. ustawy sytuacji, w której podważone zostaje zaufanie do organu administracji publicznej. Uczestnicy konkursu badawczego nie otrzymali żadnego uzasadnienia potraktowania wniosku z pozycji nr [...] w sposób szczególny, a zarazem zgodny z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli. Postępowanie organu faworyzujące wnioskodawcę nr []... wobec wnioskodawców o pozycji [...] leży w kolizji z art. 8 k.p.a. Skarżący zaznaczył ponadto, iż jedna z anonimowych recenzji wniosku zawiera oczywisty błąd rachunkowy. Faktyczne podwyższenie punktacji miałoby wpływ na wyższe sklasyfikowanie projektu. W decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nie odniesiono się do Sygn. akt I SA/Wa 1257/10 żadnego z zarzutów merytorycznych przywołanych w odwołaniu. Nie ma też w zaskarżonej decyzji żadnego wyjaśnienia błędu rachunkowego Recenzenta nr [...], który skutkował zaniżeniem oceny końcowej i sklasyfikowaniem projektu na niższej pozycji. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie. Organ na wstępie pokreślił, iż stroną postępowania w sprawie wniosku o sfinansowanie projektu badawczego własnego są jedynie podmioty wymienione w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki, a nie kierownik projektu badawczego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ wyjaśnił, iż stanowisko zespołu specjalistycznego i właściwej komisji Rady Nauki jest dla Ministra wiążące, gdyż to im prawodawca przyznał prawo oceny kwalifikacji projektów badawczych. Rolą Ministra było wyłącznie dochowanie przewidzianej przepisami prawa procedury przyznania środków na finansowanie projektów. Uzasadnienie decyzji odmawiającej przyznania środków sprowadza się zatem do wskazania, jak to uczyniono, dochowania procedury wynikającej z rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 stycznia 2008 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania oraz rozliczania środków finansowych na naukę przeznaczonych na finansowanie projektów badawczych. Postępowanie odwoławcze, które co do zasady powinno prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, nie może wykraczać poza kompetencje Ministra. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż nie została wniesiona przez stronę postępowania administracyjnego. Uzasadniając powyższe Sąd na wstępie stwierdza, iż z treści skargi w sposób jednoznaczny wynika, że skarga została wniesiona przez P. W., jedynie w imieniu tej osoby. Skarżący nie wskazał bowiem w skardze, iż działa w imieniu jednostki naukowej, a więc nie zaistniały jakiekolwiek wątpliwości co do strony wnoszącej skargę, a w konsekwencji nie było konieczne podjęcie czynności sądowych w celu ustalenia strony postępowania sądowego. Ponadto należy wskazać, iż z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki wynikało, iż środki finansowe na naukę przyznawane były na rzecz jednostek wyszczególnionych w tym przepisie. Wobec tego nieuzasadnione byłoby uznanie, iż na gruncie przepisów obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji istniał po stronie kierownika projektu badawczego Sygn. akt I SA/Wa 1257/10 własny, indywidualny interes prawny, który stwarzałby także uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o odmowie przyznania środków finansowych na realizację projektu własnego. Skargę taką może bowiem wnieść wyłącznie strona legitymująca się interesem prawnym w sprawie. Jeżeli zatem z art. 3 ust. 2 ustawy o zasadach finansowania nauki wynikało, iż środki finansowe przyznawane są na rzecz jednostki naukowej, to oznacza, iż jedynie jednostka naukowa wymieniona w projekcie, a więc podmiot, który zgłosił projekt i którego dotyczy decyzja, może skutecznie wnieść skargę na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Z art. 50 p.p.s.a. wynika między innymi, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy o finansowaniu nauki nie dotyczyło interesu prawnego kierownika projektu badawczego. Z przepisów obowiązujących w dniu wydania przedmiotowej decyzji nie wynikało także, aby kierownik projektu badawczego został wyposażony w indywidualne uprawnienie do zaskarżenia decyzji odnoszących się do wniosku o finansowanie projektu badawczego. Oznacza to, odnosząc przedstawione wyjaśnienia do niniejszej sprawy, iż P. W. nie był uprawniony do wniesienia skargi na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2010 r. Takie uprawnienie przysługiwało wyłącznie jednostce naukowej - Uniwersytetowi [...]. Wniesienie skargi przez P. W., a więc podmiot nieuprawniony do dokonania tej czynności, skutkuje oddaleniem skargi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008 r, II OSK 374/07, niepubl.). Z uwagi na podstawę oddalenia skargi niemożliwe stało się ustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów zawartych w skardze i dokonanie oceny legalności decyzji w zakresie wynikającym z art. 134 § 1 p.p.s.a. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.