I SA/Wa 1266/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: WSA Jolanta Rudnicka WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant Anna Traczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania J. M. (dalej powoływany jako skarżący) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul.[...], ozn. [...] o powierzchni [...] m², stanowiącej obecnie działki ew. nr [...] i nr [...] z obrębu [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Przedmiotowa nieruchomość do dnia wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279) - dalej powoływany jako dekret warszawski, stanowiła własność X. Y. Objęcie przedmiotowej nieruchomości w posiadanie przez Gminę W. nastąpiło w dniu 25 listopada 1948 r. (Dz. Urz. Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m. st. Warszawy z dnia 25 listopada 1948 r. nr 27). Wnioski o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości następcy prawni X. Y. - S. M. i J. M. - złożyli 23 listopada 1990 r., 20 grudnia 1992 r., 30 czerwca 2001 r. oraz 9 maja 2007 r. Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2008 r. odmówił spadkobiercom poprzedniego właściciela ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości stwierdzając, że wniosek w tej sprawie został złożony po upływie 6 miesięcznego terminu określonego w art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2008 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podzieliło pogląd organu pierwszej instancji co do braku podstaw do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 7 ust. 1 dekretu tylko i wyłącznie w terminie 6 miesięcy od dnia objęcia gruntu w posiadanie przez gminę W. dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni mogli złożyć wniosek o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy. W odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości objęcie w posiadanie nastąpiło w dniu 25 listopada 1948 r. – a więc sześciomiesięczny termin przewidziany w art. 7 ust. 1 dekretu upłynął z dniem 25 maja 1949 r. W tym terminie wniosek taki nie został złożony. Z akt sprawy wynika, że następcy prawni X. Y. nie złożyli również wniosku do dnia 31 grudnia 1988 r., nie istnieje zatem możliwość zwrotu przedmiotowej nieruchomości w oparciu o art. 214 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił, że zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. jak i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. nie została oparta na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Zasadniczą kwestią wymagającą precyzyjnego wyjaśnienia pozostaje warunek skutecznego objęcia gruntu w posiadanie. Skarżący wskazuje, że do dzisiejszego dnia w budynku znajdującym się na przedmiotowej nieruchomości zamieszkują spadkobiercy poprzedniego właściciela. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Sąd w pełni podzielił stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie odnośnie ustalenia, że wnioski spadkobierców poprzedniego właściciela przedmiotowej nieruchomości zostały złożone po upływie 6 miesięcy od daty objęcia gruntu w posiadanie przez Gminę. W niniejszej sprawie podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa własności czasowej do nieruchomości stanowił art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie - użytkownicy gruntu, mogli w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną (ust. 1). Objecie przedmiotowej nieruchomości przez Gminę W. nastąpiło w dniu 25 listopada 1948 r., zatem termin na złożenie ww. wniosku upływał w dniu 25 maja 1949 r. Wnioski zaś zostały złożone dopiero w 1990 r. i następnych latach, a więc ewidentnie po upływie sześciomiesięcznego terminu, który jest terminem zawitym i nie można go przywrócić. Faktu tego - nie złożenia wniosku przed dniem 25 maja 1949 r. - nie kwestionuje nawet skarżący. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Odbudowy z 27 stycznia 1948 r., wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę m. st. Warszawy (Dz. U Nr 6 poz. 43) jedynym warunkiem powodującym prawidłowość objęcia gruntu, był fakt zamieszczenia ogłoszenia o tym objęciu w organie urzędowym Zarządu Miejskiego - co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 25 listopada 1948 r. Tak więc wbrew zarzutom skarżącego nie było w tym przypadku badania faktycznych okoliczności dotyczących objęcia w posiadanie tej nieruchomości przez gminę W. , ponieważ nastąpiło ono skutecznie w tej dacie. Ogłoszenie to - zgodnie z § 2 pkt 2 w/w rozporządzenia - zawierało oznaczenie obszaru, na którym grunty zostają objęte w posiadanie, przy czym przepis nie precyzował, jak dokładne powinno być to oznaczenie obszaru. Ponieważ spadkobiercy byłego właściciela nie złożyli wniosku o przyznanie prawa własności czasowej - w trybie art. 7 dekretu warszawskiego z dnia 26 października 1945 r. - w ustalonym terminie, dlatego też decyzja Prezydenta W. dotycząca odmowy uwzględnienia wniosków o oddanie w użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. są zgodne z prawem, zaś w toku postępowania organy obydwu instancji stosowały prawidłowo przepisy procedury administracyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.