I SA/Wa 1266/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Gierak-Podsiadły WSA Włodzimierz Kowalczyk Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 r. sprawy ze skargi P. [...] S.A. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] wydaną w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2001 r., nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. [...] w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w J. i obejmującego szereg działek wymienionych w decyzji, w tym m.in. działek nr [...] o pow. [...]ha, nr [...] o pow. [...]ha, nr [...] o pow. [...]ha i nr [...] o pow. [...]ha oraz własności budynków i urządzeń znajdujących się na opisanym gruncie. Wnioskiem z dnia 24 maja 2011 r. Prezydent Miasta J. wystąpił o stwierdzenie nieważności m.in. w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r., nr [...], w zakresie, w jakim dotyczyła ona nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa położonego w J., obejmującego działki oznaczone numerami geodezyjnymi [...] i [...] w obrębie [...], nr [...] w obrębie [...] i nr [...] w obrębie [...], zajęte pod drogi publiczne – ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...] (obecnie działki oznaczone nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]). Prezydent Miasta J. swój wniosek umotywował faktem istnienia na wymienionych terenach ulic zakwalifikowanych jako drogi publiczne, co w konsekwencji, naruszało prawa osób trzecich, a tym samym skarżącej Gminy Miasta J. W dniu 5 grudnia 1990 r. ulice [...],[...],[...],[...] i [...] posiadały status dróg publicznych co stanowiło przesłankę uniemożliwiającą uwłaszczenie. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r., nr [...], w zakresie, w jakim decyzja obejmowała uwłaszczenie przedsiębiorstwa państwowego P. działkami nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] zajętymi pod drogi publiczne – ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...]. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła spółka P. S.A. podnosząc, że decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r. została podjęta w świetle nowych okoliczności ustalonych na podstawie materiału dowodowego dołączonego do wniosku Prezydenta Miasta J. o stwierdzenie nieważności decyzji, a nie w granicach stanu faktycznego zakreślonego w pierwotnej decyzji organu wojewódzkiego. W opinii wnioskodawcy, organ administracyjny stwierdzając nieważność decyzji Wojewody [...] za podstawę ustalenia, że nieruchomość w dniu 5 grudnia 1990 r. nie była w użytkowaniu P. S.A., przyjął opinię geodety z dnia 17 maja 2013 r., co czyni decyzję organu wewnętrznie sprzeczną, w kontekście przeprowadzonego przez Ministra dowodu z dokumentów dołączonych do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Tym samym organ nadzorczy przeprowadził dowód z dołączonych przez wnioskodawcę dokumentów nieznanych przy wydawaniu decyzji organu stopnia podstawowego, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, a nie przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej. Po rozpatrzeniu wniosku P. S.A., Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dniu [...] sierpnia 2013 r. Organ wskazał, iż badana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. została wydana w trybie art. 200 ustawy z dnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem, spełnione byłyby przesłanki uwłaszczenia, jeżeli nie naruszono praw osób trzecich. W ocenie jednak Ministra ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, iż część uwłaszczonej nieruchomości, ozn. jako działka nr [...], wchodziła w dniu 5 grudnia 1990 r. w skład ulic [...] (działka oznaczona obecnie jako działka nr [...]),[...] (działki oznaczone obecnie jako działki nr [...] i [...]),[...] (działka oznaczona obecnie jako działka nr [...]). Działka nr [...] w całości wchodziła w skład ul. [...]. Część uwłaszczonej działki nr [...], obecnie oznaczonej nr [...], wchodziła w skład ul. [...], a część działki nr [...] (obecnie oznaczonej nr [...]) – ul. [...]. Organ przypomniał także, że ulice, które znajdowały się na obszarze uwłaszczonych działek, na mocy uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] marca 1987 r. w sprawie zaliczania dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich, zostały uznane za drogi lokalne miejskie. W związku z powyższym, zdaniem Ministra, należało stwierdzić, że ww. działki stanowiły w dniu 5 grudnia 1990 r. drogę publiczną, a więc zaliczaną na podstawie art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych do jednej z kategorii tych dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił także, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 grudnia 1990 r., zarząd gruntami zajętymi pod drogi publiczne powstał z mocy prawa i sprawują go właściwe organa drogowe. Zatem skoro uwłaszczenie nie narusza praw osób trzecich w odniesieniu do obszaru stanowiącego w dniu 5 grudnia 1990 r. drogę publiczną, to brak było podstaw do wydania przez organ wojewódzki decyzji uwłaszczeniowej, przez co podjęta decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. w części dotyczącej uwłaszczenia przedsiębiorstwa państwowego P. działkami nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] obarczona jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, gdyż rażąco narusza prawo, tj. art. 200 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Minister nie stwierdził przy tym zaistnienia przesłanek z art. 156 § 2 Kpa. Za niezasadny Minister uznał zarzut zawarty we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a dotyczący wykorzystania przez organ nadzorczy przedstawionych przez stronę dokumentów geodezyjnych. Organ uznał, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym również w trybie nadzoru, istotne jest ustalenie stanu prawnego nieruchomości na dzień 5 grudnia 1990 r. Stwierdził zatem, że to nie dokumenty nadesłane przez stronę, lecz stan faktyczny na gruncie z daty 5 grudnia 1990 r., pozwolił na dokonanie ustaleń leżących u podstaw zaskarżonej decyzji. Dodał, że w wyjątkowych przypadkach jest możliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego również w postępowaniu nadzorczym, co miało miejsce w badanej sprawie. Nie jest to przy tym podstawa do wznowienia postępowania, skoro żadna z przesłanek nieważnościowych nie może jednocześnie stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Odnosząc się dalej do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister zaznaczył również, że wypis z rejestru gruntów spełnia funkcje informacyjno-techniczne i nie przesądza o faktycznym przeznaczeniu nieruchomości, co potwierdziły okoliczności przedmiotowej sprawy. Choć wypis z rejestru gruntów dla spornych działek wskazywał, iż stanowiły one teren kolejowy, to faktycznie w dniu uwłaszczenia były one zajęte pod istniejące drogi publiczne. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] wniosła spółka P. S.A., podnosząc naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r., b) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez uznanie, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. uwłaszczająca przedsiębiorstwo państwowe P. działkami w niej wymienionymi, została wydana z rażącym naruszeniem prawa w części dotyczącej działek nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], c) naruszenie art. 7 i art. 8 K.p.a. w zw. z art. 16 § 1 K.p.a. poprzez wyeliminowanie z obrotu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r., w sytuacji, gdy decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jak również wyeliminowanie z obrotu decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej – [...] ul. [...] w J., w sytuacji, gdy decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne, d) naruszenie art. 77 i art. 107 K.p.a. w zw. z art. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego – dowodu z opinii geodety z dnia 17 maja 2013 r., w sytuacji, gdy organ nie był do tego upoważniony w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji; nawet gdyby przyjąć, że organ był uprawniony do przeprowadzenia dowodu z powyższej opinii, to organ nie wyjaśnił, z jakiego powodu dał wiarę dowodowi w postaci opinii geodety, zaś odmówił mocy dowodowej pozostałym dokumentom świadczącym o tym, że sporne działki znajdowały się we władaniu P. S.A., e) naruszenie art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przejawiające się w sprzeczności osnowy decyzji z jej uzasadnieniem; 2. prawa materialnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 22 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w zw. z art. 34 ustawy z dnia 8 września 2004 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez dokonanie wykładni tych przepisów w sytuacji, gdy organ działający w trybie nadzoru nie był do tego upoważniony oraz przyjęcie, że w postępowaniu zakończonym decyzją uwłaszczeniową Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. zostały naruszone prawa osób trzecich. W oparciu o powyższe skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawuję kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U z 2012 r poz. 270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związaną zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając przedmiotową sprawę w oparciu o powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie naruszyły prawa. Sąd zwraca uwagę, że postępowanie nadzorcze, które prowadzi się na podstawie przepisów art. 156-158 K.p.a. podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe, z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 K.p.a. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 § 1 K.p.a., którego przedmiotem jest wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji, niezbędna jest ocena rodzaju naruszenia ściśle określonych zasad z punktu widzenia kwalifikowanych podstaw przewidzianych dla tego rodzaju postępowania nadzwyczajnego. Przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydaniu, lecz także ustalić czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania. Wymaga to często zabiegów procesowych ( tj. sprawdzenia prawidłowości zgromadzenia i ocenie materiału dowodowego) prowadzących do ustalenia, czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji spełnione zostały ustawowe wymagania, warunkujące wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że działki oznaczone nr [...], nr [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...] zajęte są pod drogi publiczne – ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...] (obecnie działki te oznaczone są nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]) w J. Fakt powyższy ma zasadnicze znaczenie w sprawie ponieważ takie nieruchomości jako rei extra commercium wyłączone są z obrotu prawnego z ograniczeniami kręgu podmiotów, które mogą być ich właścicielami. Wskazać należy, że również przed dniem 1 stycznia 1999 r. w orzecznictwie i doktrynie dominował pogląd o wyłączeniu z powszechnego obrotu prawnego dróg publicznych, chociaż brak było wyraźnego przepisu ustawy w tym zakresie. Dodać trzeba, że już rozwiązania prawne przyjęte w ustawie z dnia 10 grudnia 1920 r. o budowie i utrzymaniu dróg publicznych w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U z 1921 r nr 6 poz.32, ze zm.) ograniczały możliwość obrotu prawnego takimi drogami, wprowadzając m. in. pojęcie kategorii dróg państwowych, powiatowych i gminnych. Kolejne akty prawne dotyczące dróg publicznych przyjmowały podobne rozwiązania. Obowiązująca obecnie ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, ze zm.) w art. 2a w sposób jednoznaczny stwierdza, że drogi publiczne stanowią, w zależności od kategorii, własność Skarbu Państwa, albo właściwego samorządu terytorialnego. Oznacza to, że nie istnieje prawna możliwość, aby droga publiczna była własnością jakiegoś innego podmiotu. Przepis ten wprowadzony został na mocy art. 52 pkt 2 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej w związku z reformą ustrojową państwa ( Dz. U. nr 106, poz. 668, ze zm.) z dniem 1 stycznia 1999 r. i bezpośrednio koresponduje z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872, ze zm.), zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. staja się z mocy prawa własnością skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego. Powołany art. 2a ustawy o drogach publicznych, określający własność nieruchomości na których znajdują się drogi publiczne, nawiązuje do rozwiązania przyjętego w prawie rzymskim viam publicam eam dicimus, cuius etiam solum publicum est – drogą publiczną nazywa się tę, która jest położona na gruncie publicznym Pieńkos, Praecepta Iuris, Warszawa – Poznań 2010). Publiczny charakter własności tych dróg oznacza wyłączenie ich z obrotu prawnego. Nie podlegają wiec zwrotowi, nie mogą być zbyte, podlegać egzekucji, a więc przejść na własność innego podmiotu. W przedmiotowej sprawie stwierdzono nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. w zakresie w jakim dotyczyła ona nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa położonego w J. obejmującego wyżej wymienione działki zajęte pod drogi publiczne, co potwierdza to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a mianowicie opinia geodety z dnia 17 maja 2013 r., która to opinia wbrew stanowisku skarżącej nie stanowi zdaniem Sądu nowego dowodu w sprawie, (chociaż rzeczywiście nie istniała w dacie wydania powyższej decyzji) lecz jest jedynie kompilacją dowodów istniejących w dacie wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r., co ma istotny wpływ na wynik sprawy. Z opinii wydanej na podstawie istniejących dokumentów wynika, że ulice, które znajdują się na obszarze uwłaszczonych działek, na mocy uchwały nr [...] WRN w [...] z dnia [...] marca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich zostały uznane za drogi lokalne miejskie, czyli w dniu 5 grudnia 1990 r. stanowiły drogę publiczną z której każdy może korzystać zgodnie z jej przeznaczeniami z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Natomiast zgodnie z art.22 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 grudnia 1990 r. zarząd gruntami zajętymi pod drogi publiczne powstał z mocy prawa i sprawują go właściwe organy drogowe. Takie stanowisko zajął również Sąd najwyższy w uchwale z dnia 16 listopada 1990 r. sygn. III AZP 10/90 (OSNC 1991, z.4, poz.39) stwierdzając w jej uzasadnieniu, że "przekazywanie w drodze decyzji administracyjnej gruntów lokalnych w zarząd okręgowym dyrekcjom dróg publicznych jest zbędne i niecelowe, skoro wcześniej już uzyskały one prawo do pełnienia tego zarządu mocą ustawy o drogach publicznych (...)". Oznacza to, iż uwłaszczenie przedsiębiorstwa państwowego gruntami zajętymi pod drogi którym nadano stosowną kategorię przed dniem 5 grudnia 1990 r. naruszałoby prawa osób trzecich, którymi w tym przypadku są zarządcy dróg publicznych. Dlatego też decyzja uwłaszczeniowa Wojewody [...] z dna [...] maja 2001 r. dotycząca uwłaszczenia przedsiębiorstwa państwowego P. w W. między innymi działkami nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] w tej części zawiera wadę o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 KPA, gdyż rażąco narusza regulację zawartą w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, która stanowiła podstawę prawną decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r z uwagi na naruszenie praw osób trzecich. Z akt sprawy nie wynika też, aby zaistniały przesłanki wymienione w art. 156 § 2 uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji przez organy administracji. Sąd uznał także za niezasadny zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organ dozwolonego zakresu postępowania nadzorczego, ponieważ organ nie prowadził nowego postępowania dowodowego ale oparł się na mapach i dowodach istniejących potwierdzających zajęcie przedmiotowych działek pod drogę publiczną. Dlatego też słusznie zdaniem Sądu organy uznały, że istniał brak podstaw do uwłaszczenia skarżącej przedmiotowymi działkami stanowiącymi wówczas i obecnie drogi publiczne ponieważ nie znajdowały się one we faktycznym władaniu P. na dzień 5 grudnia 1990 r. Ustalając powyższe fakty organy obu instancji wypełniły obowiązki wynikające z art.7, art.77 § 1, art.80 i art. 107 KPA. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że określenie użytkowania nieruchomości wynikające z wypisu rejestru gruntów spełnia jedynie funkcje informacyjno – techniczne i nie przesądza o faktycznym wykorzystywaniu nieruchomości, co wyraźnie potwierdza materiał dowodowy znajdujący się w aktach rozpoznawanej przez Sąd sprawy. W związku z tym Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów obu instancji stwierdzające, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r w części uwłaszczającej skarżącą działkami nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] narusza art. 156 §1 pkt. 2 KPA, gdyż rażąco narusza art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami z uwagi na naruszenie praw osób trzecich (zarządców drogi). Sąd podziela także stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności wynikające z art.156 § 2 k.p.a. uniemożliwiające stwierdzenie nieważności tej decyzji. Także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów k.p.a., naruszenia prawa materialnego oraz orzekania w postępowaniu nadzorczym w oparciu o opinię geodety z dnia 17 maja 2013 r., Sąd uznał za niezasadne. Zdaniem Sądu organy rzetelnie i wszechstronnie ustaliły i oceniły stan faktyczny oraz szczegółowo wyjaśniły motywy jakimi się kierowały rozpoznając sprawę czemu dały wyraz w uzasadnieniach obu decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.