I SA/Wa 1267/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Emilia Lewandowska Protokolant referent Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz Gminy Miasta B. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016r. nr [...] i odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. przez Miasto [...] prawa własności nieruchomości położonej w mieście [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998r. współwłasność M. K., S. K. oraz A. Z. W uzasadnieniu decyzji Minister podał, że Wojewoda [...] działając w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. nr 133, poz. 872 ze zm.) decyzją z dnia [...] marca 2016r. nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. przez Miasto [...] prawa własności nieruchomości położonej w mieście [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998r. współwłasność M. K., S. K. oraz A. Z. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. Z., M. K. i S. K. Minister Infrastruktury i Budownictwa rozpatrując sprawę stwierdził, że art. 73 ust. 1 ww. ustawy ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władania nad nieruchomością. Minister ustalił, że z mapy prawnej działki nr [...] wraz z wykazem zmian gruntowych sporządzonej przez geodetę uprawnionego w dniu 10 grudnia 2013r. wynika, że przedmiotowa nieruchomość powstała z podziału działki nr [...] o pow. [...] ha, natomiast z decyzji Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1991r. wynika, że działka nr [...] powstała z podziału działki nr [...]. W dniu 31 grudnia 1998r. działka nr [...], z której powstała działka nr [...] stanowiła współwłasność A. Z., M. K. i S. Na podstawie rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 1996r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg lokalnych miejskich (Dz. Urz. Województwa [...] z 1996r. nr [...], poz. [...]) ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich, a z dniem 1 stycznia 1999r. stała się drogą gminną. Na podstawie uchwały [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2004r. drodze gminnej-ulicy [...] nadano numer [...]. Minister wskazał, że w aktach sprawy brak jest dokumentów wskazujących na zakres zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998r. Zdaniem organu II instancji mapa prawna sporządzona w dniu 10 grudnia 2013r. przedstawiająca granice zajęcia nieruchomości pod drogę nie może stanowić dowodu potwierdzającego zajęcie spornej nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998r., gdyż nie zawiera adnotacji dokonanej przez geodetę uprawnionego, dotyczącej wykazania stanu faktycznego w dniu 31 grudnia 1998r. Minister podniósł, że organ wojewódzki ustalając przesłankę władania przedmiotową nieruchomością oparł się jedynie na piśmie Dyrektora Miejskiej Służby Drogowej w [...] z dnia 23 lutego 2015r., zgodnie z którym Miejska Służba Drogowa jako Zarząd Drogi od chwili powstania ul. [...] do chwili obecnej wykonuje prace utrzymaniowe tj. wyrównywanie nawierzchni, remonty cząstkowe, oznakowanie, odśnieżanie, zimowe uszarstnianie nawierzchni, koszenie poboczy oraz wszystkie prace niezbędne do bezpiecznego poruszania się po drogach. Jednakże poza ww. pismem do akt sprawy nie zostały załączone żadne inne dokumenty, które potwierdzałyby wykonywanie czynności w nim wymienionych, a zatem władanie przedmiotową nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998r. Burmistrz Miasta [...] pomimo wezwania organu nie przedstawił dowodów jednoznacznie wskazujących na spełnienie przesłanki władania, zważywszy na okoliczność, że współwłaściciele nieruchomości stanowczo zaprzeczyli, aby na ul. [...] wykonywano jakiekolwiek prace utrzymaniowe. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że nie można uznać oświadczenia z dnia 23 lutego 2015r. za wystarczające do udowodnienia sprawowania władztwa nad przedmiotowa nieruchomością, a organ prowadzący postępowanie nie może opierać się wyłącznie na domniemaniu wynikającym z art. 19-22 ustawy o drogach publicznych, iż konkretny grunt znajdował się we władaniu publicznoprawnym w okresie przed dniem 1 stycznia 1999r. ze względu na obowiązki zarządcy drogi jakie wiążą się z utrzymaniem ciągu komunikacyjnego, posiadającego charakter drogi publicznej. W tej sytuacji Minister stwierdził, że zarządca drogi nie udowodnił łącznego spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r., w związku z czym organ II instancji zobowiązany był do uchylenia decyzji organu I instancji i odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Miasto [...] prawa własności przedmiotowej nieruchomości z dniem 1 stycznia 1999r. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina Miasto B. zarzucając jej: 1) rażące naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oczywistą sprzeczność ustaleń decyzji ze stanem faktyczno-prawnym działki nr [...] istniejącym w dniu 31 grudnia 1998r., a potwierdzonymi czynnościami prawnymi organów administracji publicznej, 2) naruszenie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. przez bezpodstawne i sprzeczne ze stanem faktyczno-prawnym przyjęcie, że w dniu 31 grudnia 1998r. działka nr [...] nie stanowiła części drogi publicznej i nie była w posiadaniu Gminy Miasta [...]. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że na spełnienie przesłanek z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. jednoznacznie wskazują: uchwała Miejskiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] stycznia 1977r. w sprawie nadania nazw nowopowstającym ulicom (w § 1 nadano nazwę ul. [...] obejmującą również działkę nr [...]), mapa sporządzona w dniu 8 września 1986r. przez geodetę J. K. dot. numeracji porządkowej nieruchomości przy ul. [...], uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 1996r. w sprawie wyrażenia opinii w przedmiocie zaliczenia niektórych dróg na terenie miasta [...] do kategorii dróg lokalnych (w poz. [...] załącznika wymieniona jest ul. [...] długości [...] mb i szer. [...] mb), rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 1996r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg na terenie miasta [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich (w załączniku w poz. [...] ujęta jest ul. [...]), mapa zasadnicza z 1994r. i archiwalna mapa ewidencyjna według stanu na dzień 31 grudzień 1998r. Ponadto strona skarżąca wskazała na pismo współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości z dnia 20 czerwca 2012r., z treści którego wynika, że w 1972r. wydzielono z ich nieruchomości działkę pod budowę drogi i z tego tytułu żądają odszkodowania. Skarżąca dodała, że przy ul. [...] zlokalizowanych jest 8 posesji, do których dojazd odbywa się od lat 70-tych wyłącznie ta ulicą. Złożenie zaś umów i rachunków dotyczących utrzymania drogi jest niemożliwe, ponieważ okres archiwizacji tego rodzaju dokumentów wynosi 10 lat. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia 6 listopada 2016r. uczestniczka postepowania A. Z. podniosła, że została pozbawiona własności bez odszkodowania, a gmina nie wykonywała żadnych czynności na ul. [...], mieszkańcy musieli sobie radzić sami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za zasadną. W niniejszej sprawie ocenie Sądu podlega rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte w trybie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., czyli decyzja reformatoryjna. Przywołany jako prawna podstawa decyzji będącej przedmiotem skargi art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Kontrola legalności takiej decyzji sprowadza się do oceny zgodności z prawem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i zaistnienia podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji merytorycznej. Dla Sądu nie ulega wątpliwości, iż organ odwoławczy jest organem ponownie merytorycznie rozpoznającym sprawę a nie jedynie organem kontrolującym, a to oznacza, że ponowne rozstrzygnięcie co do istoty jest efektem przeprowadzenia postępowania odwoławczego. Obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty, zamiast uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania do ponownego rozpoznania, w świetle art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli instancyjnej organ drugiej instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, a zakres uzupełnienia przez organ odwoławczy materiału dowodowego sprawy mieści się w granicach zakreślonych w art. 136 K.p.a. (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2016 roku, sygn. VII SA/Wa 916/16 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ odwoławczy uprawniony jest do skorzystania z regulacji art. 138 § 2 k.p.a. wtedy, kiedy organ pierwszej instancji nie wyjaśnił w ogóle sprawy lub istotnych jej okoliczności, a przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy wskazuje, że w swej istocie to organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. Natomiast, jeżeli organ odwoławczy kwestionuje rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, lecz nie wskazuje na uchybienia w ustalonym stanie faktycznym sprawy i z tej przyczyny nie podnosi potrzeby przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego to wydaje decyzję reformatoryjną w rozumieniu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 6 września 2016 roku, sygn. II OSK 572/16 i inne). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy Sąd ocenił, że Minister Infrastruktury i Budownictwa naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylając decyzję organu pierwszej instancji i orzekając w sprawie. Przede wszystkim organ II instancji nie rozpatrzył sprawy w jej całokształcie, do czego obliguje go przepis art. 15 k.p.a. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji jest przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. art. 73 ust. 1 ustawy następuje zatem, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: • nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, • nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, • nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje to, że ul. [...] w [...] stanowi drogę publiczną (pierwotnie drogę lokalną miejską, a od 1 stycznia 1999 r. drogę gminną), oraz że taki status miała ona na długo przed dniem 31 grudnia 1998 r. Nie jest również sporne, że działka nr [...] w ww. dacie stanowiła własność osoby fizycznej. Okoliczności te nie budzą również wątpliwości Sądu i znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w aktach sprawy dokumentach. Istotą sporu jest natomiast to, czy w dniu 31 grudnia 1998 r. droga publiczna posadowiona była na całości tej działki i czy znajdowała się ona w faktycznym władaniu jednostki samorządu terytorialnego. W tym stanie rzeczy wyjaśnić należy, że przestrzenne granice zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, do których odnosi się art. 73 ust. 1 powołanej ustawy determinuje stan faktyczny istniejący na gruncie, a więc sposób jego zagospodarowania pozwalający na zakwalifikowanie go do definicji pasa drogowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. Pasem drogi jest zaś zgodnie z tym przepisem wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Zważyć przy tym należy, że w świetle ww. przepisu analogicznie jak "pas drogi" zdefiniowane zostało pojęcie "droga". Zatem stan faktyczny istniejący na gruncie w dniu 31 grudnia 1998 r. winien być oceniany przez pryzmat tej definicji. Organ II instancji kwestionując zakres zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną oparł się jedynie na mapie prawnej sporządzonej przez geodetę uprawnionego w dniu 10 grudnia 2013r., na której brak jest adnotacji dotyczącej wykazania stanu faktycznego w dniu 31 grudnia 1998r. Kwestię powyższą organ odwoławczy winien uzupełnić korzystając z uprawnień jakie mu daje przepis art. 136 k.p.a. Minister z tej możliwości nie skorzystał, poprzestając na stwierdzeniu, że powyższy dowód z uwagi na wskazany wyżej brak nie może zostać uznany za dowód potwierdzający zajecie przedmiotowej nieruchomości pod ul. [...] w dniu 31 grudnia 1998r. Wskazać jednak należy, że zakres przestrzennego zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną nie musi zostać wykazany przy pomocy dokumentów geodezyjnych precyzujących jej granice. Można to uczynić korzystając także z innych źródeł dowodowych, aniżeli dokumenty geodezyjne. Tymczasem w niniejszej sprawie organ II instancji ograniczył się jedynie do negatywnej oceny jednego dokumentu, nie odnosząc się do znajdujących się w aktach sprawy innych dokumentów, takich jak :pisma Miejskiej Służby Drogowej z dnia 5 listopada 2015r., w którym wskazano, że przebieg ulicy [...] przed 31 grudnia 1998r. do chwili obecnej nie uległ zmianie, mapy zasadniczej z 1978r.,archiwalnj mapy ewidencyjnej z 1985r., załącznika do uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 1996r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg na terenie miasta [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich, w którym określono długość i szerokość ul. [...] oraz jej powierzchnię, pisma współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości z dnia 20 czerwca 2012r., w którym wskazali, że już w 1972r. z działki stanowiącej własność ich rodziców wydzielono jej część pod budowę drogi-ul. [...] i ich działka została zmniejszona o [...] m kw. Powyższe oznacza, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, czym naruszył przepis art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. Błędne jest również stanowisko organu II instancji, że w niniejszej sprawie nie została spełniona ostatnia z przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., dotycząca władania gruntem przez jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. Dla spełnienia tej przesłanki istotne jest bowiem jedynie to by jednostka ta wykonywała faktyczne czynności w doniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności, naprawami, remontami i.t.p., a nie posiadanie nieruchomości w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Taką wykładnię użytego w ww. przepisie zwrotu normatywnego "pozostające we władaniu" konsekwentnie akceptuje orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 21.08.2002 r. sygn. akt I SA 1441/00 Lex nr 137831; wyrok WSA w Warszawie z 22.05.2006 r. sygn. akt I SA/Wa 375/09, Lex nr 563402). Przy czym w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym, który to grunt nie został jednocześnie zagospodarowany przez właściciela w sposób uniemożliwiający realizację czynności związanych z zarządem drogi (np. poprzez jego wygrodzenie – co w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca), istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad nią władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. Nie może obalić tego domniemania sam fakt wykonywania sporadycznie na nieruchomości zajętej pasem drogowym przez właściciela gruntu prac utrzymaniowych. Podejmowanie przez właściciela nieruchomości tego rodzaju prac w obrębie pasa drogowego drogi publicznej, nie stanowi wszak samo w sobie przeszkody dla realizacji czynności zarządu drogi przez podmioty publicznoprawne. Wykonywanie zaś takich czynności przed 1999 r. przez zarządcę drogi potwierdza w realiach niniejszej sprawy przywołany przez organ odwoławczy, a znajdujący się w aktach dokument w postaci oświadczenia Dyrektora Miejskiej Służby Drogowej w [...] z dnia 23 lutego 2015r., z którego wynika, że m.in. na drodze stanowiącej ul. [...] od czasu jej powstania do chwili obecnej Miejska Służba Drogowa jako Zarząd Drogi wykonuje prace utrzymaniowe tj. wyrównywanie nawierzchni, remonty cząstkowe, oznakowanie, odśnieżanie, zimowe uszarstnianie nawierzchni, koszenie poboczy oraz wszystkie prace niezbędne do bezpiecznego poruszania się po drogach. Minister w zaskarżonej decyzji zakwestionował powyższe oświadczenie, w żaden sposób nie uzasadniając swojego stanowiska, poprzestając jedynie na przeciwstawieniu mu stanowiska współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, które nie zostało poparte żadnymi dowodami, czym naruszył przepis art. 107 § 3 k.p.a. Skoro w sprawie mamy do czynienia z drogą publiczną, której zasięgu pasa drogowego nawet same strony nie negują, podnosząc jedynie, że sami zajmowali się jej utrzymaniem, to w ocenie Sądu negatywna decyzja organu narusza prawo. Przedmiotem badania orzekającego w sprawie organu administracji nie jest bowiem okoliczność fizycznego władania zarządcy drogi nad objętą postępowaniem częścią nieruchomości przejętą z mocy prawa na własność gminy lecz władanie całą drogą publiczną na całej jej długości w ramach jej administracyjnych granic czyli pasa drogowego. Skoro nie budzi żadnych wątpliwości, że ww. droga w dacie określonej ustawą stanowiła drogę publiczną, to istotny w sprawie jest jedynie zakres niewątpliwego i powszechnie dostępnego pasa drogowego, a tego ostatniego ani organ administracji ani dotychczasowi właściciele - nie kwestionują. Trzeba bowiem odróżnić dowodzenie władania gruntem w granicach niedookreślonego co powierzchni i zasięgu pasa drogowego w ramach jego definicji ustawowej od władztwa nad gruntem przebiegającym bezpośrednio pod urządzoną drogą. Również wykonywanie remontów tak urządzonej drogi publicznej, jej odśnieżanie, urządzenie oświetlenia czy oznakowania nie musi być wykazane dokumentami na konkretnym odcinku, tj. w ramach nieruchomości objętej decyzją lecz - w ogóle, na którymkolwiek odcinku tejże urządzonej drogi. Niezauważona przez właścicieli aktywność zarządcy drogi publicznej na odcinku przylegającym do ich nieruchomości nie oznacza braku władztwa publicznego nad drogą publiczną. Ponownie rozpatrując sprawę Minister weźmie pod uwagę powyższe rozważania i rozpatrzy sprawę w jej całokształcie , a następnie w zależności od poczynionych ustaleń i dokonaniu wszechstronnej oceny materiału dowodowego z poszanowaniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego wyda rozstrzygniecie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 200 tej ustawy.