I SA/Wa 1273/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.N. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia odrzucić skargę. W dniu 28 czerwca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga A.N. - podpisana przez C.N., na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z dnia 2 lipca 2010 r. C. N. wskazujący siebie jako pełnomocnika skarżącej, wezwany został do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania A. N. przed sądem administracyjnym – pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z pokwitowania na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, wezwanie powyższe zostało doręczone C. N. w dniu 12 lipca 2010 r. Zatem wskazany siedmiodniowy termin, upłynął w dniu 19 lipca 2010r. Z akt sprawy wynika, że do chwili obecnej C. N. nie nadesłał żądanego pełnomocnictwa, kierując do Sądu jedynie pisma, w których informował o wycofaniu "zażalenia" i wnosząc o natychmiastowe odesłanie akt administracyjnych sprawy Wojewodzie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ppsa, sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W związku z nienadesłaniem przez C. N. pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania skarżącej przed sądem administracyjnym, C. N. nie mógł skutecznie w imieniu A. N., wnieść skargi, reprezentować skarżącej, jak również złożyć oświadczenia o cofnięciu skargi, na co wskazywał w pismach kierowanych do Sądu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa., orzeczono jak w sentencji postanowienia.