I SA/Wa 1275/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędziowie : sędzia NSA Joanna Banasiewicz asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Ilona Sułek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi A. B. i A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących A. B. i A. B. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r., po rozpoznaniu zażalenia A. i A. B. na postanowienie Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie zawieszenia z urzędu do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie dłużej niż na okres 12 miesięcy, postępowania w sprawie o dokonanie podziału nieruchomości działki nr ewidencyjny [...] z obrębu [...] położonej w dzielnicy W. w rejonie ulic [...] , [...] oraz [...], objętej księgą wieczystą nr [...], wszczętego wnioskiem A. i A. B. złożonym w dniu 11 stycznia 2006 r. - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że postanowienie z dnia [...] lutego 2006 r. zostało wydane w trybie art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a w uzasadnieniu tego postanowienia Prezydent W. stwierdził, iż dla terenu, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość brak jest planu miejscowego, natomiast podjęta została uchwała nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] maja 1996 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a w razie braku tego planu stosuje się art. 94 tej ustawy. Prawidłowo zatem, zdaniem organu, Prezydent W. zawiesił postępowanie w sprawie stosownie do art. 94 ust. 2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło również, że według art. 94 ust. 2 nie jest dopuszczalne wydanie, dla określenia zasad podziału nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, a także zasady jej podziału mają być określone w planie miejscowym, do opracowania którego gmina właśnie przystąpiła. Natomiast nie uchwalenie planu miejscowego w terminie ustawowo wyznaczonym – 12 miesięcy – oznacza konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jako zamiennika wobec planu miejscowego, co wskazuje na konieczność określenia w niej nie tylko zasad podziału, ale również sposobu korzystania z nieruchomości. Organ drugiej instancji stwierdził również, że zgodnie z art. 95 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, niezależnie od ustaleń planu miejscowego, podział nieruchomości może nastąpić w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów tej ustawy lub z odrębnych ustaw, a zatem przepis ten nie dotyczy roszczeń wynikających z umowy, w tym z przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości, na co powoływali się wnioskodawcy Z ustaleń organu wynika również, że w aktach sprawy znajdują się zawiadomienia na piśmie o terminie wyłożenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części tego obszaru, wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru zawiadomień przez wnioskodawców, jak również ogłoszenia o wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenie. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. i A, B., zarzucając organowi błędne zastosowanie art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, który to przepis, zdaniem skarżących, odnosi się wyłącznie do przypadku opisanego w art. 94 ust. 1, który to przypadek w sprawie nie zachodzi. Skarżący podnieśli również, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło zastosowania art. 95 pkt 4, którego zastosowania wnioskodawcy się domagali, ponieważ, ich zdaniem przepis ten umożliwia dokonanie podziału działki niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Skarżący, ze względu na to, że ponieśli szkodę, domagali się w skardze wydania przez Sąd orzeczenia o treści umożliwiającej dochodzenie odszkodowania w trybie administracyjnym lub cywilnym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna, dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie narusza prawo. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest zawieszenie z urzędu postępowania w sprawie podziału nieruchomości, na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 2603 z późn. zm.). Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek wniosku A. i A. B. o podział nieruchomości, celem wydzielenia działki budowlanej. Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. zawiesił z urzędu to postępowanie do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie dłużej jednak niż na okres 12 miesięcy, wskazując jako podstawę art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Należy zauważyć, że z wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie wynika, iż współwłaściciele nieruchomości – małżonkowie A. i A. B. złożyli wniosek o podział nieruchomości będącej ich własnością – celem wydzielenia działki budowlanej. W dziale III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – "Wykonywanie, ograniczanie lub pozbawianie praw do nieruchomości", o wydzieleniu działki budowlanej mowa jest w art. 95 pkt 7, zgodnie z którym, niezależnie od ustaleń planu miejscowego, podział nieruchomości może nastąpić w celu, m.in., wydzielenia działki budowlanej. Art. 95 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. jest przepisem szczególnym, jest wyjątkiem od zasady określonej w art. 93 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Z konstrukcji art. 95 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że skoro wydzielenie działki budowlanej może nastąpić niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to tym bardziej wydzielenie działki budowlanej może nastąpić w sytuacji, gdy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy samorządu nie uchwaliły, pomimo podjęcia 10 lat wcześniej uchwały o przystąpieniu do sporządzenia takiego planu. Powyższe wskazuje, że organy administracji publicznej rozstrzygające sprawę zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji, zastosowały w sprawie niewłaściwy tryb postępowania, zawieszając w dniu [...] lutego 2006 r. rozstrzygnięcie sprawy z powodu braku planu miejscowego, a nie stosując art. 95 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, który to przepis umożliwiał organowi rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wnioskiem właścicieli nieruchomości. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że naruszono zarówno art. 7 i 8 kpa jak również przepisy prawa materialnego, tj. art. 94 i 95 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Powyższe uchybienia są na tyle istotne, że musiały skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia poprzedzającego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżących Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). Koszty obejmują wyłącznie wpis od skargi.