I SA/Wa 1278/11

Referendarz Sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia przyznać P. P. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. P. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w sprawie przyznania świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego w wysokości 160 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie kosztów lecenia – rehabilitacji. W następstwie wniesionej skargi P. P. nadesłała do Sądu złożony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu P. P. ujawniła, że zamieszkuje wraz z matką jednak prowadzą odrębne gospodarstwa domowe. Źródłem utrzymania wnioskodawczyni jest zasiłek stały w wysokości [...] zł miesięcznie. Matka skarżącej jest inwalidką i utrzymuje się z emerytury. Wnioskodawczyni wyliczyła, że ponosi następujące wydatki: wydatki na dietę specjalistyczną dla osób z [...] w wysokości [...] zł miesięcznie, na leki specjalistyczne w wysokości [...] zł, na leczenie rehabilitacyjne w wysokości [...] zł, na bilet kwartalny w wysokości [...] zł, na kwartalną kartę telefoniczną w wysokości [...] zł (wydatek na trzy miesiące, wydatek za energię elektryczną, dopłacenie różnicy do lodówki, zakup ręczników na rehabilitację – [...]zł. Uzasadniając wniosek P. P. wskazała na trudną sytuację materialną i osobistą podkreślając, że jest osobą niepełnosprawną oraz że otrzymywany zasiłek nie wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Wnioskodawczyni oświadczyła ponadto, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym. Nadmienić również należy, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy wnioskodawczyni pozostaje pod stałą opieką właściwego ośrodka pomocy społecznej. Rozpoznając wniosek na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 powołanej ustawy). Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy uznać należy, że wnioskodawczyni wykazała, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej ją do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika procesowego. Skoro skarżąca utrzymuje się jedynie ze świadczeń z pomocy społecznej, to jej sytuacja jest na tyle trudna, że nie jest ona w stanie – bez uszczerbku utrzymania koniecznego - ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Z uwagi zaś na fakt, że w złożonym urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżąca wskazała, że wnosi o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata, wybór pozostawiając uznaniu referendarza sądowego, postanowiono przyznać wnioskodawczyni radcę prawnego. Jednocześnie wskazać należy, że w sprawie nie orzekano w przedmiocie zwolnienia P. P. od kosztów sądowych, bowiem wnioskodawczyni zwolniona jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy. Zwolnienie to wynika z przepisu art. 239 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej (taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.