I SA/Wa 1279/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska WSA Joanna Skiba Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat R. O., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. L. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...], odmawiającą przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku okresowego na miesiące sierpień i wrzesień 2014 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że B. L. wnioskiem z dnia 2 października 2014 r. wystąpiła do Prezydenta [...] o przyznanie zasiłku okresowego na miesiące: lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r. Rozpoznając wniosek, Prezydent [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r. odmówił przyznania wnioskowanej pomocy finansowej w miesiącach: sierpień i wrzesień 2014 r. Odrębną decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], Prezydent [...] umorzył postępowanie w sprawie wniosku B. L. z dnia 2 października 2014 r. w części dotyczącej pomocy finansowej w formie zasiłku okresowego na miesiąc lipiec 2014 r., wskazując w uzasadnieniu, że w wyniku rozpatrzenia wniosków z dnia 16 lipca 2014 r. oraz z dnia 29 lipca 2014 r. decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. odmówiono B. L. pomocy finansowej m.in. w formie zasiłku okresowego na miesiąc lipiec 2014 r. (w zaskarżonej decyzji błędnie podano, że opisana decyzja dotyczyła zasiłku stałego). Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, B. L. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu podniosła, że spełnia kryteria do przyznania jej świadczenia z pomocy społecznej. Ponadto wskazała, że wielokrotnie spotykała się z nieuzasadnionym dyskryminowaniem, odmową informacji, odmową przyjęcia wniosków i szeregu zaniedbań w ich realizacji. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy, odwołując się do przepisu art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182, ze zm.), wyjaśnił rolę i zasady udzielania osobom potrzebującym pomocy finansowej ze środków państwowych. Równocześnie organ II instancji wyjaśnił, że brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej lub odmowa zawarcia kontraktu socjalnego może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia (art. 11 ust. 2 powołanej ustawy). Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że w przypadku zgłoszenia wniosku o świadczenia z pomocy społecznej, konieczne jest ustalenie sytuacji osoby lub rodziny, która się o nie ubiega. Zgodnie bowiem z art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, przy czym wywiad środowiskowy w myśl art. 107 ust. 1 tej ustawy ma na celu ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osoby lub rodziny. Rodzinny wywiad środowiskowy stanowi swoiste postępowanie dowodowe, a ponieważ sporządzany jest na urzędowym formularzu, stanowi jednocześnie protokół w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy przywołał utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w doktrynie pogląd, że protokół ten ma charakter dokumentu urzędowego, do którego należy stosować art. 68 § 1 i 2 kpa. Organ odwoławczy podał, że organ I instancji podjął próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w dniu 8 października 2014 r., lecz nie zastano wnioskodawczyni. Następnie w dniu 13 października 2014 r. B. L. zgłosiła się do Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] w [...]. Wtedy ustalono termin przeprowadzenia wywiadu środowiskowego na piątek 17 października 2014 r. W umówionym terminie B. L. odmówiła przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, co odnotowano w notatce służbowej z tego dnia. W ocenie organu II instancji, takie postępowanie wskazuje na brak współpracy B. L. z pracownikami socjalnym w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej. Dodatkowo organ odwoławczy przywołał treść art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej i wyjaśnił, że z przepisu tego wynika jednoznacznie, iż świadczenia pieniężne z pomocy społecznej nie mogą być przyznawane za okres wcześniejszy niż miesiąc złożenia wniosku, bowiem organ ma możliwość przyznania stronie zasiłku okresowego począwszy od miesiąca, w którym złożyła kompletny wniosek o zasiłek okresowy. Decyzja o przyznaniu świadczenia wywołuje zatem skutki od miesiąca, w którym został złożony kompletny wniosek wraz z dokumentacją. W rozpoznawanej sprawie wniosek o pomoc w postaci zasiłku okresowego został złożony przez stronę skarżącą dopiero w dniu 2 października 2014 r. Wobec tego organ I instancji nie mógł przyznać stronie wnioskowanego świadczenia za okres wsteczny, inny aniżeli określony przez ustawodawcę jako "za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek." Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło również, że w odwołaniu B. L. nie wyjaśniła przyczyn, dla których odmówiła przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Z kolei ogólne stwierdzenia o nieprawidłowościach w działaniu Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] zawarte w odwołaniu nie stanowią uzasadnienia biernej postawy wnioskodawczyni wobec koniecznych czynności organu pomocy, mających na celu wszechstronne rozpoznanie sprawy. W ocenie Kolegium taka postawa wnioskodawczy świadczy o braku chęci współpracy z organem pomocowym. W konkluzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji dokonał właściwych ustaleń pod względem merytorycznym. Wydane orzeczenie znajduje oparcie w przytoczonych przepisach prawa i należy je uznać za prawidłowe. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła B. L.. W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że motywuje ją wskazywanymi już wielokrotnymi i ewidentnymi nieprawidłowościami, zaniechaniami, niezrozumiałymi i dyskryminującymi ją postawami ze strony pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej [...], do których należy dołączyć liczne nieprawdziwe i tendencyjne przedstawienia wielu faktów z naruszeniem dóbr osobistych. Podkreśliła, że pierwszy wniosek o przyznanie zasiłku okresowego złożyła dnia 2 maja 2014 r., a ponowiła go w zakresie zasiłku okresowego na miesiące: sierpień i wrzesień 2014 r. dnia 29 lipca 2014 r., ale dyżurujący pracownik socjalny odmówił jego przyjęcia. Złożyła zatem ponowny wniosek dnia 2 października 2014 r. Wskazała, że w wbrew treści zaskarżonej decyzji nigdy nie występowała o zasiłek stały, co świadczy o braku należytej staranności ze strony organów administracji. W piśmie pełnomocnika z urzędu skarżącej z dnia 30 listopada 2015 r. uzupełniającym skargę przedstawione zostało dodatkowe obszerne i szczegółowe uzasadnienie skargi oraz argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów naruszenia przez organy orzekające art. 11 ust. 2, art. 106 ust. 4, art. 107 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej oraz art. 7, 77 i 80 kpa. Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, która nie została opłacona ani w całości, ani w części. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. z 2015 r. Dz. U. poz. 163, ze zm.). Zgodnie z jego treścią brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Ocena prawidłowości czyli zgodności z prawem rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem kontroli sądu wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do zasad ogólnych zawartych w powołanej ustawie, w tym przede wszystkim do ustawowej definicji pomocy społecznej określonej w przepisie art. 2 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z przywołanej definicji jednoznacznie wynika, że pomoc społeczna ma jedynie na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Wskazać w tym miejscu również należy, że pomoc społeczna spełnia jedynie funkcję subsydiarną, wymagając współdziałania adresata i beneficjenta udzielanej pomocy. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 powołanej ustawy przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielniania osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zgodnie z art. 107 ust. 1 powołanej ustawy rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się u osób i rodzin korzystających lub ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej w celu ustalenia ich sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej. Sposób przeprowadzenia tego wywiadu regulują przepisy rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. poz. 712). Zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 powołanej ustawy pomoc społeczna może mieć formę zasiłku okresowego, który przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy. Warunkiem przyznania tej formy pomocy (zasiłek okresowy) jest spełnienie przez wnioskodawcę kryterium dochodowego, a nadto wystąpienie szczególnych okoliczności uzasadniających przyznanie przedmiotowego świadczenia, wymienionych jedynie przykładowo. W sytuacji, gdy dochód wnioskodawcy przekracza ustalone kryterium dochodowe, organ nie może przyznać zasiłku okresowego. Decyzję administracyjną w sprawie zasiłku okresowego organ wydaje po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego (art. 106 ust. 4), który zgodnie z art. 107 ust. 1 ma na celu ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osoby ubiegającej się o taką pomoc. Sposób przeprowadzenia tego wywiadu regulują przepisy rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. poz. 712). W myśl przepisu § 2 ust. 3 rozporządzenia w wywiad rodzinny przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu, w dniach roboczych, w godzinach pracy ośrodka pomocy społecznej lub powiatowego centrum pomocy rodzinie albo w innym terminie uzgodnionym z osobą lub rodziną, za zgodą kierownika jednostki organizacyjnej pomocy społecznej. Przeprowadzając wywiad pracownik socjalny bierze pod uwagę indywidualne cechy, sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową osoby samotnie gospodarującej lub osób w rodzinie, mogące mieć wpływ na rodzaj i zakres przyznawanej im pomocy. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu pracownik socjalny dokonuje analizy i oceny sytuacji danej osoby lub rodziny i formułuje wnioski z niej wynikające, stanowiące podstawę planowania pomocy. Artykuł 4 omawianej ustawy stanowi, że osoby korzystające ze świadczeń są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (art. 11 ust. 2). Obowiązek współdziałania został w ustawie o pomocy społecznej określony ogólnie, wywiązanie się z niego podlega ocenie organu, od której zależy udzielenie bądź nieudzielanie wnioskowanej pomocy. Nie może budzić wątpliwości, że jedną z postaci odmowy współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozumieniu tego przepisu jest uniemożliwienie mu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Wywiad środowiskowy służy bowiem do ustalenia przez pracownika socjalnego sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej w miejscu zamieszkania lub pobytu osoby ubiegającej się o świadczenie. Bez tego wywiadu nie sposób ustalić, czy wnioskodawczyni spełnia ustawowe kryteria (m.in. tzw. kryterium dochodowe) do udzielenia jej wnioskowanej pomocy. Właśnie na podstawie wywiadu środowiskowego, który jest obligatoryjną częścią postępowania dowodowego, pracownik socjalny dokonuje analizy i oceny sytuacji określonego podmiotu oraz formułuje wnioski dotyczące planowania pomocy, które są podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego też odmowa podjęcia współdziałania z organem, poprzez uniemożliwienie mu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zobowiązuje organ do negatywnego załatwienia sprawy (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 1424/07, niepubl.). Jak wynika z akt sprawy, pomimo kilku prób nie udało się pracownikom Ośrodka Pomocy Społecznej przeprowadzić ze skarżącą wywiadu środowiskowego. Pracownicy socjalni w dniu 8 października 2014 r. nie zastali wnioskodawczyni w miejscu zamieszkania. Natomiast w dniu 17 października 2014 r., w terminie uzgodnionym ze skarżącą, ze względu na brak zgody skarżącej również nie udało się pracownikom socjalnym przeprowadzić wywiadu środowiskowego. Zdarzenia te znajdują pełne odzwierciedlenie w znajdujących się w aktach sprawy notatkach służbowych i pismach skarżącej (k 2-9 oraz 11 akt administracyjnych). Niemożność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu pobytu wnioskodawczyni stanowi w ocenie Sądu wystarczającą przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji administracyjnej w sprawie dotyczącej świadczenia z pomocy społecznej. Trzeba także mieć na względzie, że osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej powinny przezwyciężać trudne sytuacje życiowe wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia. Dopiero niemożność pokonania w ten sposób trudnych sytuacji życiowych stanowi przesłankę włączania się instytucji państwa. Pomoc społeczna ma bowiem charakter uzupełniający i pomocniczy. Egzekwowanie od świadczeniobiorcy obowiązku współdziałania jest niezwykle ważne. W przeciwnym bowiem przypadku pomoc społeczna ograniczałaby się prostego rozdawnictwa świadczeń i braku eliminacji źródeł problemów społecznych. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej negatywna ocena postawy wnioskodawczyni, wyrażającej się brakiem współdziałania z organami pomocy społecznej, stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia z powodu niemożliwości ustalenia przez organ aktualnej sytuacji rodzinnej, dochodowej i majątkowej skarżącej, a zatem między innymi ustalenia, czy w rozpatrywanej sprawie zachowane jest, czy nie tzw. kryterium dochodowe. W okolicznościach tej sprawy uznać należy trafność postawionego przez organ I instancji zarzutu braku współdziałania skarżącej z Ośrodkiem Pomocy Społecznej. Podsumowując Sąd stanął na stanowisku, że organy orzekające podjęły niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organy dokonały również właściwej oceny postawy skarżącej. W ocenie Sądu, decyzji wydanej w rozpatrywanej sprawie nie można zarzucić naruszenia ani przepisów prawa materialnego, ani powołanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w ocenie Sądu zarzuty sformułowane w skardze pozbawione są uzasadnionych podstaw. Sąd wziął pod uwagę, że jak wynika z akt analizowanej sprawy, podejmowane były przez organ próby przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Brak w rozpatrywanej sprawie niezbędnego wywiadu środowiskowego nie jest zatem wynikiem zaniechania przez organ administracji wykonania nałożonego na niego obowiązku, lecz następstwem tylko i wyłącznie braku współdziałania w tej sprawie skarżącej z organem pomocowym. Raz jeszcze podkreślić należy, że brak właściwej aktywności ze strony zainteresowanej pomocą uprawnia organ do powstrzymania się od udzielenia takiej pomocy. Podkreślić należy, że pomoc przyznawana na gruncie ustawy o pomocy społecznej - bez względu na jej rodzaj - ma charakter jedynie przejściowy, czasowy i zakłada wykształcenie odpowiednich podstaw u osób z niej korzystających, w celu pokonania życiowych trudności. Nie ma ona w żadnym wypadku zamieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania dla osób o nią występujących. Zatem obowiązek współdziałania osób pobierających takie świadczenia z jednostkami i pracownikami pomocy społecznej jest niezwykle istotny i dlatego też został wielokrotnie zaakcentowany w ustawie. Przez współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc należy rozumieć m.in. gotowość do podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym oraz skorzystanie z uzasadnionych propozycji pracownika socjalnego pomagających osobie przezwyciężyć trudne sytuacje życiowe, w jakich się znalazła, w celu "wyjścia" wnioskodawcy z systemu pomocy społecznej i umożliwienia mu samodzielnego i odpowiedzialnego życia w społeczeństwie. W ocenie Sądu, pomoc społeczna Państwa nie może się sprowadzać do prostego rozdawnictwa świadczeń i wykształcania nieprawidłowych nawyków. W tej sytuacji wszystkie podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące jej problemów ze skutecznym złożeniem wniosku o przyznanie zasiłków okresowych w miesiącach sierpień i wrzesień 2014 r. (taki jest zakres przedmiotowy zaskarżonej decyzji) nie mogą odnieść oczekiwanego skutku. Nawet gdyby przyjąć, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczeń w odpowiednim terminie (choć brak jest jakichkolwiek wskazujących na to dowodów), to i tak kwestia ta nie miała wpływu na sposób rozstrzygnięcia przez organ przedmiotowej sprawy. Podstawą odmowy było bowiem ustalenie przez organy, że skarżąca skutecznie uniemożliwiła pracownikom pomocy społecznej przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, co było przejawem braku współpracy skarżącej z pracownikami socjalnym i spełniało przesłankę powołaną w przytoczonym wyżej art. 11 ust. 2. Powołanie przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji treści art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej dotyczącego zasad przyznawania i wypłacania świadczeń z pomocy społecznej miało zatem jedynie charakter informacyjny. Przepis ten nie stanowił bowiem bezpośredniej podstawy odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. W tej sytuacji Sąd uznał, że organy obu instancji w sposób dostateczny wyjaśniły powody, które legły u podstaw odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Motywy, którymi kierowały się organy, mieszczą się natomiast w celach i zadaniach pomocy społecznej oraz zasadach przyznawania świadczeń przewidzianych przez przepisy ustawy o pomocy społecznej. Organy orzekające nie uchybiły również zasadom postępowania administracyjnego. W sposób wyczerpujący przedstawiły w uzasadnieniu wydanych decyzji swoje racje oraz motywy podjętych rozstrzygnięć. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.