I SA/Wa 1280/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2011 r. sprawy ze skargi H.L. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2010 r. nr [...] Minister Skarbu Państwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.: Dz.U. z 2001r. Nr 49, poz. 509, Dz.U. z 2002r. Nr 113, poz. 984, Dz.U. z 2002r. Nr 169, poz. 1387, Dz.U. z 2003r. Nr 130, poz. 1188, Dz.U. z 2003r. Nr 170, poz. 1660, Dz.U. z2002r. Nr 153, poz.1271, Dz.U. z 2004r. Nr 162, poz. 1692, Dz.U. z 2005r. Nr 64, poz. 565, Dz.U. z 2005r. Nr 78, poz. 682, Dz.U. z 2005r. Nr 181, poz. 1524, Dz.U. z 2005r. Nr 64, poz. 565, Dz.U. z 2008r. Nr 229, poz. 1539, Dz.U. z 2009r. Nr 195, poz. 1501, Dz.U. z 2009r. Nr 216, poz. 1676) oraz art. 9, art. 11 ust. 2 pkt 6 i art. 13 ust. 2 i 3 ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2005r. Nr 169, poz. 1418, ze zm. Dz.U. z 2006r. Nr 195, poz. 1437, Dz.U. z 2008r. Nr 197, poz. 1223) po rozpatrzeniu odwołania H. L. z [...] marca 2010 r. od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2010r. nr [...] na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 5 ust. 3 pkt 3, art. 8 i art. 13 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 8 lipca 2005 r. po rozpatrzeniu wniosku z [...] października 2006 r. złożonego przez A. R., A. R., H. L., G. R., E. P./aktualnie E. K./, T. S., T. G., L. T., D. S., B. A., I. A., B. M. i J. B. oraz wniosku z [...] października 2008 r. złożonego przez pełnomocnika C. R. - spadkobiercy A. R. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdził w/w prawo do rekompensaty. Od powyższej decyzji H. L. złożyła odwołanie za pośrednictwem Wojewody [...] do Ministra Skarbu Państwa, w którym podniosła, iż Wojewoda [...] dokonał błędnego rozliczenia prawa do rekompensaty pomiędzy uprawnionych, nieprawidłowo obliczył 20% wartości pozostawionych nieruchomości oraz zastosował współczynnik 0,64 korygujący wartość nieruchomości pozostawionej, określający różnice w poziomie rozwoju pomiędzy województwami i przedstawiła własne wyliczenia dotyczące potwierdzenia prawa do rekompensaty. Wojewoda [...], nie widząc podstaw do zastosowania art. 132 k.p.a., przesłał pismem z dnia [...] marca 2010 r. do Ministra Skarbu Państwa odwołanie wraz z aktami sprawy. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa jest bowiem (zgodnie z art. 9 ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej) organem wyższego stopnia w sprawach potwierdzenia prawa do rekompensaty. Minister Skarbu Państwa ustalił w toku postępowania, że opisane wcześniej osoby uprawnione wystąpiły wnioskami z [...] października 2006 r. i [...] października 2008 r. do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez współwłaścicieli nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości [...], pow. [...], woj. [...], składającej się z gruntów o pow. [...] ha, budynku [...]. Dowodami potwierdzającymi współwłasność H. R., A. A., M. S., S. R., J.K., L. R., H. T., A. R., E. R. i L. R. oraz wysokość udziałów przypadających w/w w nieruchomości są: 1.prawomocny wyrok Sądu Wojewódzkiego w S. z [...] stycznia 1991 r. sygn. akt [...] potwierdzający, że wyżej wymienieni współwłaściciele pozostawili nieruchomość poza obecnymi granicami RP w związku z wojną rozpoczętą w 1939r., 2.uwierzytelniony "opis mienia pozostawionego" z [...] kwietnia 1945 r., wystawiony przez Rejonowego Pełnomocnika dla Spraw Ewakuacji na nazwisko jednego ze współwłaścicieli nieruchomości, tj. L. R. syna H., 3.oświadczenie złożone przez stronę postępowania, tj. H. L. z [...] października 2009 r. wyjaśniające dane zawarte w opisie pozostawionego mienia na rzecz L. R. w stosunku do całości nieruchomości oraz pozostałych współwłaścicieli, 4.oświadczenia dwóch świadków: H. J. oraz W. C. Ponieważ współwłaściciele pozostawionych nieruchomości mieli ostatnie miejsce zamieszkania w różnych miejscowościach, to zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 4 organem właściwym do rozpatrzenia sprawy w I instancji stał się wojewoda właściwy ze względu na miejsce złożenia wniosku, a więc Wojewoda [...]. Prawo do udziałów spadkowych zostało ustalone na podstawie postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po H. R. (postanowienie Sądu Rejonowego w L. sygn. [...] z [...] kwietnia 1991 r.), po E. R. (postanowienie Sądu Rejonowego w L. sygn. akt [...] z [...] czerwca 2005r.), po A. A. i po W. A. (postanowienie Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...] z [...] września 1989 r.), po L. R. (postanowienie Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...] z [...] stycznia 1991 r.), po A.R. (postanowienie Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...] z [...] kwietnia 1998 r.), po M. A. (postanowienie Sądu Rejonowego dla W. sygn. akt [...] z [...] stycznia 2006 r., po L. R. (postanowienie Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...] z [...] lutego 2006 r., po M. S. (postanowienie Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...] z [...] grudnia 1990 r.), po A. K. (postanowienie Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...] z [...] czerwca 1999r.), po J. K. (postanowienie Sądu Rejonowego w L. sygn. akt [...] z [...] grudnia 2005r.), po H. T. i po F. T. (postanowienie Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...] z [...] grudnia 1998 r.), po S. R. (postanowienie Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...] z [...] lutego 2007 r.), po A. R. (postanowienie Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...] z [...] sierpnia 2008 r.). L. T. i D. S. stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy z 8 lipca 2005 r., złożyli 5 stycznia 2010 r. oświadczenia z podpisem notarialnie poświadczonym o wskazaniu T. G. jako osoby uprawnionej do realizacji ich części prawa do rekompensaty. W niniejszej sprawie nastąpiła częściowa realizacja prawa do rekompensaty poprzez nabycie przez L. R. gospodarstwa w miejscowości K., gmina B., powiat L., w zamian za nieruchomość pozostawioną poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Strony przedłożyły do akt sprawy dwa operaty szacunkowe. Na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy, zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w wysokości równej 20 % wartości tych nieruchomości. Wysokość świadczenia pieniężnego stanowi 20% wartości pozostawionych nieruchomości. Zgodnie z art. 13 ust. 3 w/w ustawy w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 3 wysokość zaliczanej kwoty oraz wysokość świadczenia pieniężnego, o których mowa w ust. 2, pomniejsza się o wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali, przez osoby, o których mowa w art. 2 lub art. 3 ustawy. Wysokość świadczenia pieniężnego, naliczonego zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z 8 lipca 2005 r., stanowiącego 20% wartości pozostawionej nieruchomości wynosi [...]zł. Zdaniem organu II instancji, stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy z 8 lipca 2005 r. wysokość świadczenia pieniężnego w kwocie [...] zł została prawidłowo pomniejszona o wartość nabytej nieruchomości w m. K. w kwocie [...] zł i w rezultacie wysokość pozostałej części rekompensaty została prawidłowo ustalona przez Wojewodę [...] na kwotę [...] zł. Kwota rekompensaty została, zdaniem Ministra, właściwie podzielona wśród wnioskodawców, zgodnie z udziałami spadkowymi, wynikającymi z prawomocnych postanowień sądu o stwierdzeniu nabycia spadku oraz oświadczeń o wskazaniu złożonych przez L. T. i D. S. Zgodnie z art. 11 ustawy z 8 lipca 2005r. wartość rynkową nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej określa się na podstawie nieruchomości podobnych, położonych na obszarze porównywalnych rynków lokalnych funkcjonujących obecnie w Rzeczypospolitej Polskiej. Przy określaniu wartości nieruchomości uwzględnia się przeciętne ceny transakcyjne uzyskane za nieruchomości podobne, zbywane w miejscowości o zbliżonej liczbie mieszkańców, porównywalnym stopniu urbanizacji i charakterze administracyjnym do miejscowości, w której znajduje się nieruchomość pozostawiona, położonej na obszarze województwa lub miasta wydzielonego, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem współczynników określających różnice w poziomie rozwoju gospodarczego tych województw lub miast w okresie przed 1939 r., z zastrzeżeniem ust. 4. Za porównywalne województwa i miasta wydzielone, z uwzględnieniem współczynników, o których mowa w ust. 1, uznaje się dla [...] -woj. [...] z współczynnikiem [...]. W związku z powyższym, zdaniem Ministra Skarbu Państwa, należy stwierdzić, iż wartość nieruchomości pozostawionej została prawidłowo skorygowana o współczynnik określony w ustawie. Niedokonanie korekty o współczynnik [...] stanowiłoby naruszenie ustawy z 8 lipca 2005r. oraz nieprawidłowe określanie wartości nieruchomości pozostawionej. Organ II instancji odniósł się także do kwestii zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy z 8 lipca 2005r. Stwierdził, że wnioski stron zostały złożone na podstawie przepisów ustawy z 8 lipca 2005r. (która weszła w życie dnia 7 października 2005r.), a rozpatrując niniejszą sprawę Wojewoda [...] zasadnie zastosował przepisy obecnie obowiązującej ustawy z 8 lipca 2005r. Minister Skarbu Państwa także jest zobligowany stosować aktualnie obowiązujące przepisy dotyczące potwierdzenia prawa do rekompensaty. Nawet gdyby, strony złożyły wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty przed dniem wejścia w życie ustawy z 8 lipca 2005r., to zgodnie z art. 27 ustawy do postępowań w sprawach potwierdzenia prawa do rekompensaty wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z 8 lipca 2005r. stosuje się przepisy tej ustawy. Zatem Minister Skarbu Państwa stwierdził, że prawo do rekompensaty zostało przez Wojewodę [...] prawidłowo potwierdzone, a decyzja z [...] marca 2010 r. nr [...]jest zgodna z przepisami ustawy z 8 lipca 2005r. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła H. L., zarzucając "bezpodstawne potrącenie z 20% świadczenia pieniężnego zaliczonej wartości nieruchomości pozostawionej oraz nieprawidłowe naliczenie wartości nieruchomości, poprzez niezaliczenie wartości nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami RP". Skarżąca zarzuciła, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 11 ust. 2 pkt 6 i 13 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz przedstawiła własne wyliczenia dotyczące rozliczeń związanych z realizacją prawa do rekompensaty. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Z uwagi na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd administracyjny, sprawuje, w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas- w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna przesądza, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd administracyjny nie jest władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy też, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy czym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy, kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że będąca podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, ma za zadanie zakończyć proces rozliczeń z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Przepisy tej ustawy mają zastosowanie zarówno do spraw nowych jak również do sytuacji, w których osoba posiadająca zaświadczenie lub decyzję potwierdzającą prawo do rekompensaty wydane na podstawie wcześniej obowiązujących w tej materii przepisów, nie zrealizowała prawa do rekompensaty albo zrealizowała je w części. We wszystkich tych przypadkach realizacja prawa do rekompensaty następuje w formach określonych w art. 13 ustawy i w każdym przypadku zaliczenie wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w wysokości równej 20% wartości tych nieruchomości. Zaznaczyć trzeba, że również gdy prawo do rekompensaty realizowane jest w formie świadczenia pieniężnego jego wysokość stanowi 20% wartości pozostawionych nieruchomości (art. 13 ust. 2 ustawy). Fundamentalną zasadą przyjętą w tym akcie prawnym jest więc prawo do uzyskania przez osoby uprawnione, rekompensaty w wysokości równej 20 % wartości pozostawionych nieruchomości. Oceniając zaskarżone decyzje w tym aspekcie, należy wskazać, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W rozpoznawanej sprawie, wartość pozostawionej przez poprzednika prawnego skarżącej nieruchomości poza granicami państwa polskiego, została wyceniona, zgodnie z operatem szacunkowym na dzień 20.01.2010r. roku, na kwotę [...]zł. W sprawie bezsporne jest także, iż zaistniała częściowa realizacja prawa do rekompensaty poprzez nabycie przez jednego z uprawnionych – L. R., gospodarstwa rolnego we wsi K., gmina B., powiat L. Dokumentami potwierdzającymi tą okoliczność jest wniosek w/w z dnia [...].03.1947r., akt nadania nieruchomości nr [...] z dnia [...].07.1947r wydany przez Powiatową Komisję Osadnictwa Rolnego w L., orzeczenie o wykonaniu aktu nadania w części dotyczącej ustalenia ceny gospodarstwa przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. z dnia [...].05.1961r.– na podstawie, którego L. R., jako repatriant, w zamian za pozostawione poza granicami RP mienie w miejscowości K., został zwolniony od uiszczenia należności za otrzymane gospodarstwo oraz postanowienie Sądu Rejonowego w S. o założeniu dla tej nieruchomości księgi wieczystej. Analiza treści wymienionych pism prowadzi do wniosku, że L.R. na poparcie wniosku o przyznanie prawa własności nieruchomości, wskazał, że był współwłaścicielem pozostawionego poza granicami kraju majątku a pozostali członkowie rodziny, w tym ojciec, pozostają na jego utrzymaniu we wspólnym gospodarstwie. Powyższe przesądza, że wniosek został złożony także w ich interesie. Realizacja wniosku natomiast, nastąpiła w oparciu o przepisy dekretu z dnia 06.09.1946r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska (Dz.U. RP nr 49 poz. 279) . Stosownie do art. 21 ust. 1 tego dekretu, gospodarstwa (działki) były nabywane przez uprawnionych za cenę odpowiadającą szacunkowi składników danego gospodarstwa (działki), przy czym art.23 ust. 1 gwarantował m.in. osobom , które pozostawiły gospodarstwa rolne poza dotychczasowymi granicami RP w związku z rozpoczętą wojną 1939r., zarachowanie na poczet należności, wartości utraconego gospodarstwa. Powyższe oznacza, że nabycie nieruchomości w K. nastąpiło nieodpłatnie w ramach wspomnianego zarachowania. Ustalając wartość majątku pozostawionego poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej na kwotę [...] złotych a następnie obliczając wysokość rekompensaty należnej uprawnionym spadkobiercom stosownie do ich udziałów w spadku oraz osobom wskazanym zgodnie z przepisami ustawy, wynoszącej - stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy - 20% wartości pozostawionych nieruchomości, organy prawidłowo zaliczyły na jej poczet wartość nieruchomości uprzednio nabytej przez L. R. od Skarbu Państwa jako ekwiwalent za mienie pozostawione poza obecnymi granicami RP( art. 13.ust 3). Ustaleń kwotowych organy dokonały w oparciu o załączone do akt administracyjnych operaty szacunkowe z dnia [...].01.2010r. (nieruchomość pozostawiona) i [...].01.2010r. maja 2008 r. (nieruchomość nabyta) Wyliczone przez rzeczoznawcę majątkowego w tych operatach wartości nieruchomości nie były kwestionowane. W tej sytuacji trafna jest ocena organów, iż rekompensata za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w świetle obowiązujących przepisów, w tym art. 13 ust. 2 i 3 w zw. z art. 6 ust.3 , wskazanej wyżej ustawy została wyliczona w sposób prawidłowy. Kwota 20 % świadczenia należnego następcom prawnym dawnych właścicieli została zasadnie pomniejszona o wartość nieruchomości nabytej w ramach częściowej realizacji prawa do rekompensaty a następnie rozdzielona uprawnionym wg przysługujących im udziałów. Wskazana przez H. L. w skardze, metoda dokonania wyliczenia należności nie znajduje uzasadnienia w treści art. 11 ust.2 p.6 oraz art. 13 ust. 2 i 3, a tym samym zarzuty naruszenia tych przepisów prawa przez organy obu instancji są nietrafne. Wskazana w wymienionych artykułach metoda wyliczenia świadczenia w żadnym miejscu nie sugeruje, że operacja matematyczna opisana w skardze ma racjonalną podstawę prawną. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia aby dopuszczalne było pomniejszenie 20 % świadczenia pieniężnego o kwotę 20 % wartości nieruchomości nabytej przez L. R. i ustalenie w ten sposób kwoty świadczenia należnego uprawnionym. Podobnie nie znajduje oparcia w przepisach ustawy obowiązek zastosowania współczynnika korygującego wartość nieruchomości do nieruchomości nabytej. Także argumenty skarżącej , iż jedynym beneficjentem aktu nadania nieruchomości w 1947r. był L. R. a zatem zaliczenie wartości nieruchomości nadanej powinno dotyczyć tylko jego udziału jest nietrafne. Przepisy ustawy nie pozwalają na wysnucie wniosku tej treści. Niezależnie od tego zapisy norm prawnych ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. nie mogą być interpretowane bez uwzględnienia kontekstu całości tego aktu. W doktrynie i judykaturze przyjęte zostało, że oprócz wykładni językowej w następnej kolejności zastosowanie mają wykładnia systemowa oraz wykładnia funkcjonalna (celowościowa). W niniejszej sprawie, oprócz zapisu jasnej treści przepisów należy mieć zatem na uwadze przy ich interpretacji, kontekst uregulowań ustawy, pozwalający na ich zrozumienie jako treści logicznej i spójnej. Skoro zasadniczym elementem treści ustawy jest przyznanie osobom uprawnionym rekompensaty (a nie odszkodowania) za mienie pozostawione poza granicami RP, w związku z wojną 1939r. w wysokości świadczenia stanowiącego 20% wartości nieruchomości utraconej, to brak jest racjonalnego uzasadnienia aby każda lub kilka osób z grona osób uprawnionych, mogły pozyskać ze Skarbu Państwa w ramach zaliczenia, szereg nieruchomości, których wartość przekracza ustalony ustawą próg 20 %. Nie pozostawia wątpliwości, że nabycie prawa określonej wartości automatycznie ogranicza wysokość świadczenia należnego pozostałym. Zdaniem sądu organ odwoławczy wyjaśnił sprawę w stopniu dostatecznym do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Zgromadzono istotne dla sprawy dowody i prawidłowo je oceniono mając na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego, zasady logiki, doświadczenia życiowego i zawodowego. Ocena ta nie narusza prawa, a co za tym idzie nie można jej podważyć, stanowisko swoje organ umotywował w sposób przekonujący stosownie do dyspozycji art.107 § 3 k.p.a. Wywody te prowadzą do wniosku , że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ).