I SA/Wa 1280/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi R.C. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy waloryzacji i wypłaty odszkodowania oddala skargę. Wojewoda M., po rozpatrzeniu odwołania R.C., decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2020 r. nr [...]. w której orzeczono o odmowie waloryzacji i wypłaty odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości położonej w W., dzielnicy [...], przy ul. [...], nabytej na rzecz Skarbu Państwa na mocy decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] kwietnia 1976 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Pismem z [...] maja 2018 r. R.C. wystąpił do Prezydenta [...] o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], oznaczoną jako działka nr [...] z obrębu [...], która objęta została decyzją wywłaszczeniową z [...] kwietnia 1976 r. Jednocześnie strona postępowania pismem z [...] sierpnia 2018 r., stanowiącym odpowiedź na zapytanie organu z [...] lipca 2018 r., doprecyzowała treść zgłoszonego roszczenia w ten sposób, że wniosła o wypłatę zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego w oparciu o sporządzony w maju 1976 r. elaborat szacunkowy, wykonany przez J.J. oraz M.S., biegłych Urzędu [...] wraz z ustawowymi odsetkami należnymi od daty uprawomocnienia się decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. W celu wykazania legitymacji do ubiegania się o waloryzacje i wypłatę ustalonego odszkodowania, wnioskodawca niniejszego postępowania załączył do akt sprawy; postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z [...] czerwca 1987 r. sygn. akt [...] wskazujące, że spadek po E.C. nabyli synowie A.C. i J.C., postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z [...] marca 1999 r. sygn. akt [...], z którego wynika, że spadek po J.C. nabyli: żona H.C. oraz synowie K.C. i R.C. po 1/3 części każde z nich. Zawiadomieniem z [...] września 2018 r. Prezydent [...], na skutek wniosku z [...] maja 2018 r. R.C., sprecyzowanego pismem z [...] sierpnia 2018 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie waloryzacji i wypłaty odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Prezydent [...] decyzją z [...] lutego 2020 r. orzekł o odmowie waloryzacji i wypłaty odszkodowania z tytułu wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości. Od decyzji odwołanie wniósł R.C.. Wojewoda M. decyzją z [...] maja 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2020 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.) – dalej zwanej "ugn" wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania. Regulacja zawarta w tym przepisie ma zastosowanie do odszkodowania ustalonego na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, w tym przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą", o ile odszkodowanie nie zostało wypłacone uprawnionemu - byłemu właścicielowi bądź złożone do depozytu sądowego. Prezydent [...] ustalił, że decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] kwietnia 1976 r. orzeczono o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości o pow. [...] ha [...] m2, położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...]. Z treści tej decyzji wynika, że Akt Własności Ziemi z [...] marca 1974 r. nr [...] stwierdzający nabycie przez E.C. przedmiotowej nieruchomości został uchylony decyzją Stołecznej Komisji do Spraw Uwłaszczenia z [...] czerwca 1974 r. i wobec tego odroczono wydanie decyzji w przedmiocie odszkodowania. Następnie Naczelnik Dzielnicy [...] decyzją z [...] stycznia 1977 r. nr [...] ustalił na rzecz E.C. odszkodowanie za działkę nr [...] o pow. [...] ha (grunt, zabudowania rośliny), wydzieloną z wywłaszczonej działki nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha. Własność tej nieruchomości potwierdzał na rzecz E.C. Akt Własności Ziemi z [...] października 1974 r. nr [...]. Do wypłaty odszkodowania zobowiązano Dyrekcję [...]. Po rozpatrzeniu odwołania E.C. Prezydent [...] decyzją z [...] maja 1977 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w pkt I i ustalił odszkodowanie w wyższej wysokości za zabudowania natomiast w pozostałej części decyzję pierwszoinstancyjną utrzymał w mocy. Prezydent [...], do którego wpłynął wniosek o waloryzacje i wypłatę odszkodowania, podjął czynności mające na celu zebranie materiału dowodowego świadczącego o wypłacie lub braku wypłaty ustalonego odszkodowania ewentualnie o przekazaniu ustalonego odszkodowania do depozytu sądowego. W tym celu organ I instancji prowadził kwerendę archiwalną, zmierzającą do odnalezienia wyżej wspomnianych dokumentów jednoznacznie wskazujących, że przedmiotowe odszkodowanie zostało wypłacone poprzedniemu właścicielowi nieruchomości lub złożone do depozytu sądowego. Opisana kwerenda nie doprowadziła jednak do odnalezienia wyżej wskazanych dokumentów. Wojewoda M. podzielił stanowisko organu I instancji wskazujące, że odnalezienie dokumentów związanych z wypłatą przedmiotowego odszkodowania po tak długim czasie od upływu jego realizacji jest szczególnie utrudnione, zważywszy, że obowiązek archiwizacji tego typu dokumentów nie jest wieczysty. Obowiązujące przepisy dotyczące archiwizacji dokumentów finansowo-księgowych, zgodne z § 12 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 lutego 1957 r. w sprawie państwowego zasobu archiwalnego (Dz.U. Nr 12, poz. 66 ze zm.) wskazywały, że materiały archiwalne, nieposiadające historycznej wartości politycznej, społecznej, gospodarczej, kulturalnej i naukowej, które utraciły znaczenie praktyczne, podlegały po upływie terminu ich przechowywania wybrakowaniu i przekazaniu na zniszczenie. Tak więc fakt, że nie udało się odnaleźć dokumentów bezpośrednio dowodzących o wypłacie odszkodowania nie dowodzi, iż taka dokumentacja nie istniała (wyrok NSA z 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2008/11) oraz nie dowodzi, że odszkodowanie takie faktycznie nie zostało wypłacone. Z pewnością, na co wskazał organ I instancji, analiza "materiałów archiwalnych", jak również przeprowadzona kwerenda archiwalna nie wykazała, aby istniały przeszkody do wypłaty ustalonego w decyzji wywłaszczeniowej odszkodowania. Takie okoliczności nie zostały odnotowane w zgromadzonych aktach sprawy. W związku z powyższym za prawidłowe należało uznać stanowisko organu I instancji, że brak jest podstaw do uznania, że procedura wypłaty odszkodowania bądź przekazania ustalonego odszkodowania do depozytu sądowego została przerwana, a odszkodowanie nie zostało wypłacone. Organ nie pozyskał również żadnych dowodów świadczących wprost, aby nie wypłacono odszkodowania lub nie złożono go do depozytu sądowego. Organ I instancji zwrócił również uwagę na to, że 1 stycznia 1984 r., na mocy art. 59 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz.U. Nr 38, poz. 173), nastąpiła utrata mocy dekretu z dnia 29 marca 1951 r. o archiwach państwowych (Dz.U. Nr 19, poz. 149 ze zm.). Z tą też datą uchylono przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 19 lutego 1957 r. w sprawie państwowego zasobu archiwalnego. Stąd dla ustalenia, czy przedmiotowe odszkodowanie zostało wypłacone szczególne znaczenie posiadają dowody pośrednie. Powyższe potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 30 października 2003 r. sygn. akt I SA 3087/01, zgodnie z którym jeżeli o istnieniu prawnych dokumentów, których nie udało się odnaleźć można wnioskować na podstawie innych zachowanych dokumentów, które się na nie powołują, to organ administracji winien ocenić taki materiał dowodowy. Konieczna jest wówczas kompleksowa ocena materiału dowodowego i wnioskowanie pośrednie w oparciu o te dowody w sprawie, które udało się zgromadzić. W związku z powyższym Prezydent [...] uznał, że dla ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie należne odszkodowanie zostało wypłacone uprawnionej osobie należało rozpatrywać dowody pośrednie. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że E.C. brała czynny udział w postępowaniu wywłaszczeniowo-odszkodowawczym, co potwierdzają następujące dokumenty: zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego i rozprawie, zgodnie z którym strona odebrała zawiadomienie [...] listopada 1974 r., protokół z rozprawy wywłaszczeniowej z [...] grudnia 1974 r., zgodnie z którym strona brała udział w rozprawie, a po jej zakończeniu sporządzony protokół podpisała, wyjaśnienie i wniosek dotyczący rozprawy z [...] grudnia 1974 r., protokół oświadczenia z [...] czerwca 1976 r. wraz z Aktem Własności Ziemi z [...] października 1974 r., odwołanie od decyzji wywłaszczeniowej, podanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożone [...] lipca 1976 r., skarga z [...] czerwca 1976 r., zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji z [...] stycznia 1977 r., zgodnie z którym strona odebrała przedmiotową decyzję [...] stycznia 1977 r. Wojewoda zwrócił uwagę, że akta postępowania wywłaszczeniowo- odszkodowawczego nie zawierają żadnego pisma złożonego przez E.C. (w tym odwołania od decyzji, czy wezwań do wypłaty należnego odszkodowania) po dacie [...] maja 1977 r., tj. po dacie wydania decyzji odszkodowawczej. Powyższe jasno wskazuje, że strona nie podważała rozstrzygnięcia podjętego w ww. decyzji lub nie kwestionowała, że nie zostało jej wypłacone odszkodowanie. Jednocześnie wnioskodawca w piśmie z [...] października 2019 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Prezydenta [...] z [...] września 2018 r. wyjaśnił, że nie dysponuje dokumentami, które wskazywałyby na brak ustalonego odszkodowania. Poza tym organ I instancji otrzymał z M. Urzędu Wojewódzkiego kopię dokumentacji świadczącej o tym, że E.C. brała czynny udział w postępowaniu zmierzającym do ustalenia i wypłaty odszkodowania, w tym odwołanie z [...] lutego 1977 r. i odwołanie z [...] kwietnia 1977 r. oraz zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji z [...] maja 1977 r. wskazujące na odbiór decyzji [...] maja 1977 r. Stołeczny Zarząd Rozbudowy Miasta, do którego [...] stycznia 2000 r. przyłączono Dyrekcję [...] załączył do akt sprawy decyzję z [...] maja 1977 r. Dokument posiada odręczną adnotację "[...]". Jak słusznie wskazał organ I instancji wskazane dokumenty stanowią pośrednie dowody na to, że należne odszkodowanie zostało wypłacone. Jednocześnie z wyżej opisanych pism nie wynika, aby istniały przeszkody do wypłaty przedmiotowego odszkodowania. Zatem brak jest podstaw do uznania, że powyższa procedura została przerwana, a odszkodowanie nie zostało wypłacone i są jakiekolwiek dokumenty wskazujące na okoliczności, że mogło nie zostać wypłacone. W opinii Wojewody organ I instancji dołożył wszelkich starań i podjął czynności mające na celu zebranie materiału dowodowego pozwalającego na dokładne wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy, niezbędnych do jej rozstrzygnięcia. Organ nie ograniczył się do wystąpień do strony o przedstawienie dowodów potwierdzających jej żądanie, ale dążył do wyjaśnienia sprawy. Tym samym kierował się zasadami postępowania dowodowego, zgodnie z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 kpa. Postępowanie prowadzone po kilkudziesięciu latach od wydania decyzji wywłaszczeniowej, na wniosek kolejnego spadkobiercy, który nie dysponuje żadnymi dowodami na okoliczność braku wypłaty ustalonego w decyzji odszkodowania, musi opierać się na starannej analizie tych dokumentów, które w sprawie zostały zgromadzone, zgodnie z zasadą nakładającą na organ obowiązek dołożenia wszelkich starań w dokładnym rozpoznaniu okoliczności sprawy. Nie może polegać wyłącznie na uznaniu wiarygodności złożonego przez stronę oświadczenia. W przedmiotowej sprawie, pomimo, że ustaleń dokonano wyłącznie w oparciu o dowody pośrednie, organ zasad postepowania nie naruszył. Jak słusznie wskazał Prezydent tylko oczywisty dowód na to, że odszkodowanie określone w decyzji z [...] stycznia 1977 r., zmienionej decyzją z [...] maja 1977 r. nie zostało wypłacone byłym właścicielom lub nie zostało złożone do depozytu sądowego, dawałby podstawę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony. Jednak całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwolił na uwzględnienie żądania strony, stąd prawidłowe było rozstrzygnięcie organu I instancji. Okoliczność, że w obiegu prawnym istnieją decyzje ustalające odszkodowanie na rzecz E.C. i brak jakichkolwiek dowodów na to, że E.C. nie otrzymała tego odszkodowania skutkuje brakiem podstaw prawnych do jego waloryzacji i wypłaty, stosownie do art. 132 ust. 3 ugn na rzecz spadkobiercy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu o braku odniesienia się organu I instancji do pisma Ministerstwa Finansów z [...] października 2019 r. Wojewoda wskazał, że powołana odpowiedź nie ma wpływu na wynik sprawy bowiem dotyczy nieruchomości objętych innymi przepisami prawa, tzn. objętych tzw. umowami indemnizacyjnymi. R.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody M. z [...] maja 2020 r. Zarzucił organom obu instancji: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 7, art. 7a w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art 138 § 1 kpa poprzez niepodjęcie przez organ odwoławczy wszelkich czynności, które byłyby niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, ignorując przy tym słuszny interes obywateli, a także poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który wystąpił w sprawie, w szczególności: - bezpodstawne przyjęcie jedynie w oparciu o dowody pośrednie, że odszkodowanie określone w decyzjach z [...] stycznia 1977 r. i [...] maja 1977 r. zostało wypłacone osobom uprawnionym, - pominięcie dokumentu złożonego przez pełnomocnika skarżącego pismem z [...] października 2019 r. Ministerstwa Finansów uzyskanego w trybie informacji publicznej, z którego wynika, że odszkodowanie z tytułu nieruchomości przy ul. [...] nigdy nie zostało wypłacone, - bezkrytyczne przyjęcie, że organ I instancji dołożył wszelkich starań i podjął czynności mające na celu zebranie materiału dowodowego pozwalającego na dokładne wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy, podczas gdy organ nie poczynił żadnych poszukiwań mających na celu uzyskanie potwierdzenia, że odszkodowanie zostało wypłacone i oparł swoją decyzję wyłącznie na dowodowych pośrednich, - brak inicjatywy dowodowej po stronie organu odwoławczego, zmierzającej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 2) art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 w zw. z art. 86 kpa polegające na ich niepełnym zastosowaniu przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy poprzez niedokładne i niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego, a zwłaszcza zaniechanie przesłuchania stron niniejszego postępowania w sytuacji, gdy w sprawie pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla jej rozstrzygnięcia, co zresztą wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdyż sam organ wskazuje, że w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów bezpośrednich mogących stanowić podstawę do wydania orzeczenia rozstrzygającego istotę sprawy; 3) art. 136 kpa poprzez nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy jakiegokolwiek uzupełniającego postępowania dowodowego pomimo, że dowody zebrane przez organ I instancji nie mogą stanowić podstawy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, jako że są to dowody pośrednie, stanowiące poszlaki, zaś rozumowanie zarówno organu I instancji, jak i organu odwoławczego stanowi w istocie domniemanie, nie opiera się zaś na dowodach bezpośrednich, co oznacza, że organ administracyjny oparł swoją decyzję nie na dowodach, a jedynie na zasadzie swej uznaniowości; 4) art. 107 § 3 kpa wobec braku wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 5) art. 8 kpa poprzez błędne przyjęcie, że brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia zgodnie ze zgłoszonym żądaniem o waloryzację i wypłatę odszkodowania, które zostało już ówcześnie ustalone i przyznane decyzją Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] stycznia 1977 r. w sytuacji, gdy w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających wypłatę ww. odszkodowania, co w konsekwencji świadczy o jego niewypłaceniu, a to skutkowało zajęciem stanowiska, które jest odpowiednie wyłącznie dla organu, co poddaje pod wątpliwość pewność prawa; II. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 132 ust. 3 ugn polegające nie jego niezastosowaniu w realiach niniejszej sprawy na skutek naruszenia przepisów postępowania, o których mowa powyżej. Wobec powyższego skarżący wniósł o: I. uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; II. uchylenie w całości decyzji organu I instancji; III. zwrot kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych; IV. rozpoznanie skargi na rozprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji świadczące o tym, że E.C. otrzymała odszkodowanie za wywłaszczenie zyskało całkowitą akceptację Sądu z tego powodu, że: 1) pozyskane przez Prezydenta [...] akta wywłaszczeniowe i fragmenty ich uwierzytelnionych kopii dowodzą tego, że E.C. brała aktywny udział w procesie pozyskiwania gruntu przez Skarb Państwa, o czym świadczą: zawiadomienie o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego i o rozprawie odebrane przez E.C. [...] listopada 1974 r., wyjaśnienia E.C. (k [...]. akt wywłaszczeniowych) i jej wniosek o zawieszenie postępowania wywłaszczeniowego względnie o odroczenie rozprawy, protokół z rozprawy wywłaszczeniowej z [...] grudnia 1974 r. w której E.C. brała udział, oświadczenie E.C. z [...] czerwca 1976 r., odwołanie E.C. (k. [...] akt wywłaszczeniowych) od decyzji wywłaszczeniowej z [...] kwietnia 1976 r. (odebranej przez E.C. [...] kwietnia 1976 r.) i jej podanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, pismo E.C. (k. [...] akt wywłaszczeniowych), protokół z rozprawy z [...] października 1976 r. dotyczącej nieruchomości o pow. [...] ha w której E.C. brała udział, skarga E.C. z [...] listopada 1976 r. z której wynika, że E.C. była w Dyrekcji [...] około 30 razy i w Urzędzie Stołecznej Rady Narodowej [...] kilkanaście razy, jest niezadowolona, że w jej sprawie jeszcze nie ma wypłaty odszkodowania za gospodarstwo rolne i domaga się wskazania kiedy odszkodowanie zostanie wypłacone, odebranie przez E.C. [...] maja 1977 r. skierowanego do niej pisma Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu [...] z [...] maja 1977 r. informującego o terminie załatwienia sprawy odszkodowawczej; 2) E.C. odebrała [...] stycznia 1977 r. egzemplarz decyzji odszkodowawczej z [...] stycznia 1977 r. natomiast [...] maja 1977 r. odebrała egzemplarz decyzji z [...] maja 1977 r. wydanej na skutek jej odwołania z [...] lutego 1977 r. uzupełnionego pismem z [...] kwietnia 1977 r.; 3) E.C. do swojej śmierci ([...] października 1986 r.) nie sygnalizowała, że nie zostało jej wypłacone odszkodowanie, a nie była to mała kwota bowiem była to w 1976 r. ponad [...] -krotność przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej wynoszącego [...] zł (dane ze strony internetowej: www.zus.pl). Także synowie wywłaszczonej J.C. i A.C. nie sygnalizowali braku wypłaty odszkodowania ich poprzedniczce prawnej; 4) trudno oczekiwać istnienia dowodu wypłaty odszkodowania w aktach wywłaszczeniowych, skoro zobowiązanym do wypłaty odszkodowania nie był organ orzekający o wywłaszczeniu ale jednostka państwowa zewnętrzna - Dyrekcja [...] w W.; 5) Prezydent [...] poszukiwał materiałów wiążących się z niniejszym postępowaniem wywłaszczeniowo-odszkodowawczym: w Sądzie Rejonowym dla [...] w W. [...] Wydziale [...], Archiwum Państwowym [...], Archiwum Akt Nowych w W., u Wojewody M., w Sądzie Rejonowym dla [...], Stołecznym Zarządzie Rozbudowy Miasta (następcy Dyrekcji [...]), Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji S.A. w W., u R.C.. Żaden z tychże podmiotów nie miało dowodów potwierdzających wypłatę odszkodowania na rzecz E.C.; 6) wniosek o wypłatę zwaloryzowanego odszkodowania został złożony przez R.C. [...] czerwca 2018 r., a więc po ponad 41 latach od daty wejścia do obrotu prawnego ostatecznej decyzji odszkodowawczej w sytuacji, gdy dowody księgowe przechowywane były – co do zasady - nie dłużej niż 3 lata, a później należało je przekazać na makulaturę (§ 120 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 zarządzenia Ministra Finansów z dnia 23 listopada 1972 r. w sprawie ogólnych zasad rachunkowości jednostek gospodarki uspołecznionej - M.P. Nr 56, poz. 300). Zdaniem Sądu te wszystkie okoliczności razem wzięte potwierdzają stanowisko Wojewody M., że wniosek R.C. nie mógł zostać uwzględniony w sytuacji, gdy wnioskodawca nie wykazał, że E.C. czyniła nieskuteczne starania o wypłatę na jej rzecz odszkodowania, a podmiotem zobowiązanym do wypłaty odszkodowania był podmiot państwowy – Dyrekcja [...]. W ocenie Sądu przesłuchanie w charakterze strony (w trybie art. 86 kpa) R.C. (dalszego spadkobiercy E.C., urodzonego [...] maja 1976 r., a więc niespełna rok przed datą wydania decyzji odwoławczej w sprawie odszkodowawczej), osoby bezpośrednio zainteresowanej w uwzględnieniu wniosku o wypłatę zwaloryzowanego odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od daty uprawomocnienia się decyzji wywłaszczeniowej, nie doprowadziłoby do ustalenia w niniejszej sprawie tzw. prawdy obiektywnej w sytuacji, gdy na kopii decyzji z [...] maja 1977 r. przesłanej przez [...] (wraz z pismem z [...] lipca 2018 r.) widnieje adnotacja: "[...]", a z pisma adwokata K. z [...] czerwca 1979 r. wynika, że E.C. w tym samym roku co ustalenie odszkodowania (1977 r.) nabyła działkę przy ul. [...] w W.. Z kolei pismo Ministra Finansów z [...] października 2019 r. – jak trafnie zauważył Wojewoda M. - dotyczy kwestii braku w dokumentacji Ministerstwa danych na temat ubiegania się i przyznania odszkodowania za nieruchomość przy ul. [...] w ramach międzynarodowych umów indemnizacyjnych, a więc zagadnienia niezwiązanego ze sprawą wywłaszczenia tej nieruchomości za odszkodowaniem. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.