I SA/Wa 1284/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant referent Aleksandra Cymerska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz [...] S.A. w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2021 r. - po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. w Warszawie (dalej jako skarżąca) - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2021 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej [...] września 2005 r. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] stycznia 2021 r. - działając na podstawie przepisów art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]" (Dz. U. z 2018 r., poz. 1311 ze zm.), dalej jako ustawa, oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2001 r. w sprawie sposobu potwierdzania posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe "[...]" gruntów będących własnością Skarbu Państwa, w tym rodzajów dokumentów stanowiących dowody w tych sprawach (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 29), dalej jako rozporządzenie - odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego niezabudowanego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa położonego w gminie [...], oznaczonego na k. m. [...], obręb [...], [...], obejmującego działki nr [...] o powierzchni [...], nr [...] o powierzchni [...], nr [...] o powierzchni [...] i nr [...] o powierzchni [...] - zapisane w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...]. W toku postępowania Wojewoda ustalił - w oparciu o treść księgi wieczystej nr [...] - iż przedmiotowa nieruchomość stanowiła w dniu 5 grudnia 1990 r. własność Skarbu Państwa. Prawo to zostało wpisane na podstawie zaświadczenia wydanego w związku z art. 2 ust. 1 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz. U. nr 13 poz. 82 z 1946 r. ze zm.) - co świadczy o tym, iż Skarb Państwa był właścicielem nieruchomości przed 5 grudnia 1990 r. Stwierdził też, że potwierdzenie posiadania następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów jednoznacznie stwierdzającego posiadanie w dniu 5 grudnia 1990 r. gruntu, przewidzianego przepisami § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 3 stycznia 2001 r. - w tym w pkt 3) wypisu z ewidencji środków trwałych, prowadzonej przez przedsiębiorstwo [...], dotyczącego budynków, budowli lub innych urządzeń trwale związanych z gruntem. W niniejszej sprawie spółka [...] na potwierdzenie posiadania przedłożyła wyciągi z ewidencji środków trwałych, sporządzone według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r., w których jako środek trwały ujęty został tor kolejowy linii nr [...] i peron nr [...]. Jednakże z przedłożonej do wniosku mapy oraz z podglądu na geoportalu jednoznacznie wynika, że na przedmiotowych działkach nie znajduje się tor kolejowy. Ponadto z wypisu z rejestru gruntów wynika, iż przedmiotowe działki stanowią użytek drogi, a nie Tk, jak również decyzja Nr [...] Ministra Infrastruktury z [...] marca 2014 r. w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako tereny zamknięte nie obejmuje działek wymienionych w sentencji niniejszej decyzji. Ponadto skarżąca pismem z [...] lipca 2014 r. poinformowała, że przedmiotowe działki nie są zajęte infrastrukturą kolejową, bowiem infrastruktura w części została zlikwidowana w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Poza tym Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] stycznia 2014 r. wyraził zgodę na likwidację linii nr [...] relacji [...]. Również Starosta [...] w piśmie z [...] maja 2014 r. podał, że przedmiotowy grunt nie jest zajęty infrastrukturą kolejową w rozumieniu art. 4 pkt. 1 ustawy z 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym. Stanowi fragment dawnej linii kolejowej (aktualnie nieczynnej), zarośnięty trawą, samosiejkami, zakrzewiony, miejscami zadrzewiony, bez szyn i podkładów - biegnący częściowo nasypem oraz częściowo wąwozem. Na działce nr [...] znajduje się fragment drogi o nawierzchni bitumicznej, stanowiący przedłużenie ul. [...], ale nie należący do kategorii dróg publicznych oraz fragment drogi gruntowej, natomiast działka nr [...] stanowi przedłużenie ul. [...] - fragment drogi gruntowej. Wobec dokonanych ustaleń - braku środka trwałego w postaci linii kolejowej na gruncie - nie wykazano posiadania przedmiotowego gruntu przez [...]. Ponieważ nie udowodniono, aby przedmiotowy grunt był w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu [...] - zatem nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek określonych w art. 34 ww. ustawy z 8 września 2000 r. do stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu obejmującego przedmiotowe działki – dlatego też Wojewoda odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu. Nie zgadzając się z decyzją Wojewody [...] skarżąca złożyła odwołanie - podnosząc, że organ I instancji naruszył art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zastosowanie normy prawa materialnego do nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego oraz naruszenie art. 200 i art. 206 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z dnia 19 maja 2010 r., Nr 102, poz. 651) w zw. z § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120) poprzez nieuwzględnienie, że nieruchomość znajdowała się w zarządzie [...] S.A. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że oceniana decyzja została wydana, między innymi, na podstawie art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego [...]. Zgodnie z tym art. grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu [...], co do których [...] nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy (tj. z dniem 27 października 2000 r.), z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego [...]. Natomiast budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością [...]. Nabycie ww. praw nie może naruszać praw osób trzecich. Zaznaczył też, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd - zgodne z którym podstawową przesłanką wynikającą z tego przepisu jest to, żeby nieruchomość, która 5 grudnia 1990 r. znajdowała się w posiadaniu [...] stanowiła własność Skarbu Państwa, tylko bowiem pod tym warunkiem mogła z mocy prawa stać się z dniem wejścia w życie ustawy przedmiotem prawa wieczystego użytkowania [...] (wyrok NSA z 18 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1711/12 oraz z 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2860/12 publ. CBOSA). Minister wskazał, że z treści księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla działek nr [...] wynika, iż właścicielem przedmiotowych działek jest Skarb Państwa - Starosta [...]. Prawo własności Skarbu Państwa ujawniono na podstawie zaświadczeń wydanych w związku z art. 2 ust. 1 dekretu z 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich. A zatem wobec przedmiotowych działek nr [...] została spełniona przesłanka własności państwowej. Następnie podniósł, że kolejną przesłanką zastosowania art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2000 r. jest posiadanie przez przedsiębiorstwo państwowe "[...]" przedmiotowego gruntu w dniu 5 grudnia 1990 r. Na potwierdzenie wykazania tej przesłanki spółka [...] S.A. przedłożyła do akt sprawy wypisy z ewidencji środków trwałych wg. stanu na dzień 5 grudnia 1990 r., z którego wynika, że na terenie działek nr [...] znajduje się m.in. tor kolejowy linii nr [...] oraz wypis z rejestru gruntów według stanu na dzień 5 września 2005 r., z którego wynika, że działki nr [...] stanowią użytek drogi. Jednakże w zgromadzonej w sprawie dokumentacji znajduje się pismo Starosty [...] z [...] maja 2014 r., z którego treści wynika, że na dzień 5 grudnia 1990r. jako władający gruntem, stanowiącym własność Skarbu Państwa, obejmującym przedmiotowe działki nr [...] wpisany był Urząd Gminy - Drogi Publiczne, a wpis ten nie potwierdza faktu posiadania wnioskowanej nieruchomości przez [...]. Z przedmiotowego pisma wynika również, iż grunt obejmujący ww. działki nie jest zajęty pod infrastrukturę kolejową w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, lecz stanowi fragment dawnej linii kolejowej (aktualnie nieczynnej). Ponadto na terenie działki nr [...] znajduje się fragment drogi o nawierzchni bitumicznej, stanowiący przedłużenie ul. [...] oraz fragment drogi gruntowej, a działka nr [...] stanowi przedłużenie ul. [...] - fragment drogi gruntowej. Również [...] S.A. pismem z [...] lipca 2014 r. oświadczyła, że ww. działki nie są zajęte pod infrastrukturę kolejową, a infrastruktura ta w części została zlikwidowana w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Ponadto. poinformowała, że decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] stycznia 2014 r. wyrażono zgodę na likwidację linii nr [...] relacji [...]. Wobec powyższego Minister - mając na uwadze, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie wykazał w sposób jednoznaczny spełnienia przesłanki posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe "[...]" przedmiotowego gruntu, obejmującego działki nr [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2021 r. Na powyższą decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła spółka [...] S.A. w [...], zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: a. art. 138 § 1 pkt 1) i 2) k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2021 r., nr [...] pomimo tego, że zaskarżona decyzja winna zostać uchylona; b. art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zastosowanie normy prawa materialnego do nienależycie ustalonego stanu faktycznego oraz brak wyjaśnienia, z jakiego powodu organ odmówił mocy dowodowej dokumentom, znajdującym się w aktach sprawy; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 37a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa Państwowego "[...] " poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki do uwłaszczenia [...] S.A. przedmiotową nieruchomością, podczas gdy [...] S.A. przedłożyła dowód, iż przedmiotowa nieruchomość w części stanowiła grunt kolejowy; 3. naruszenie art. 97 par. 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie sytuacji, gdy w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania. W oparciu o tak sformułowane zarzuty - skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojej skargi podniosła, że przedmiotowa decyzja nie zasługuje na utrzymanie w mocy, gdyż organ błędnie ustalił, iż w dniu 5 grudnia 1990 r. przedmiotowe działki stanowiły własność Skarbu Państwa. Tymczasem fakt likwidacji infrastruktury kolejowej tj. likwidacji linii nr [...] relacji [...] zgodnie z decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju oznacza, że nieruchomością władała skarżąca i w jej zarządzie winny pozostawać ww. działki. Wobec oczywistej sprzeczności treści wpisu w księdze wieczystej z treścią innych dokumentów, zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, organ administracji winien był podjąć działania w kierunku poczynienia w sprawie ustaleń, zmierzających do wyjaśnienia zaistniałych rozbieżności. W związku z powyższym zaistniały przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania przez organ administracji. W sytuacji, gdy zgromadzone w sprawie dowody co do prawa, przysługującego Skarbowi Państwa są sprzeczne, organ administracji nie jest władny ocenić, czy treść księgi wieczystej jest zgodna z rzeczywistym stanem prawnym. Organ naruszył więc art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., na podstawie którego winien zawiesić postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Ustalenia w niniejszym postępowaniu wymaga bowiem prawidłowość istniejącego wpisu dotyczącego Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości. W tej sytuacji za przedwczesne należy uznać wydanie decyzji, odmawiającej uwzględnienia wniosku [...] S.A., zaś odmienne stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji narusza ww. przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o jej oddalenie - podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdził, iż stanowią one w istocie polemikę ze stanowiskiem organu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie - nie mogą one prowadzić do zmiany przedmiotowego rozstrzygnięcia. Podkreślił, że powtórna analiza całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie dała podstaw do stwierdzenia, aby organ nadzorczy naruszył w toku postępowania nadzorczego jakiekolwiek przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane po uwzględnieniu i wszechstronnej analizie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz oparte zostało na stanowisku prezentowanym w orzecznictwie Wojewódzkich Sądów Administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując pod tym kątem oceny Sąd uznał, że skarga jest zasadna - aczkolwiek z innych powodów, niż wskazano w skardze. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z [...] kwietnia 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2021 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez skarżącą prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]" (Dz. U. z 2018 r., poz. 1311 ze zm.), dalej jako ustawa. Zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 - 4 tej ustawy grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu [...], co do których [...] nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego [...] (ust. 1). Nabycie tego prawa następuje bez obowiązku wniesienia pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego (ust. 2). Budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na gruntach stają się z mocy prawa, nieodpłatnie własnością [...] (ust. 3). Nabycie praw, o których mowa, nie może naruszać praw osób trzecich (ust. 4). Natomiast zgodnie z art. 34a ustawy grunty, o których mowa w art. 34, z dniem 1 czerwca 2003 r. nie podlegają komunalizacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. poz. 191, ze zm.). Zatem z art. 34 ust. 1 ustawy wynikają trzy przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby [...] mogły zostać uwłaszczone: - grunt, który ma być przedmiotem uwłaszczenia stanowi własność Skarbu Państwa, - grunt ten 5 grudnia 1990 r. znajdował się w posiadaniu [...], - do przedmiotowego gruntu [...] nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych. Podkreślić przy tym należy, iż wymienione przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Oznacza to, że niespełnienie którejkolwiek z nich, nawet przy spełnieniu pozostałych, uniemożliwia skorzystanie z możliwości uwłaszczenia na podstawie art. 34 powołanej ustawy. Skoro jedną z przesłanek jest, aby grunt, który ma być przedmiotem uwłaszczenia był własnością Skarbu Państwa, to zupełnie niezrozumiały jest zarzut skarżącej, że: "przedmiotowa decyzja nie zasługuje na utrzymanie w mocy, gdyż organ błędnie ustalił, iż w dniu 5 grudnia 1990 r. przedmiotowe działki stanowiły własność Skarbu Państwa." Poza tym, gdyby przedmiotowe działki nie stanowiły własności Skarbu Państwa, to po co skarżąca pismem z [...] września 2005 r. składałaby: "wniosek o stwierdzenie prawa wieczystego użytkowania gruntów Skarbu Państwa (...)." Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo stwierdziły, iż właścicielem działek nr [...] jest Skarb Państwa. Jednakże przedwcześnie uznały, że nie została spełniona przesłanka posiadania tych działek przez [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. Potwierdzenie posiadania następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów jednoznacznie stwierdzającego posiadanie w dniu 5 grudnia 1990 r. gruntu, przewidzianego przepisami § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 3 stycznia 2001 r. - w tym w pkt 3) wypisu z ewidencji środków trwałych, prowadzonej przez przedsiębiorstwo [...], dotyczącego budynków, budowli lub innych urządzeń trwale związanych z gruntem. Składając wniosek skarżąca dołączyła do niego wypisy z ewidencji środków trwałych, sporządzone według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r., w których jako środek trwały ujęty został tor kolejowy linii nr [...] i peron nr [...] znajdujące się na działkach nr [...]. Zatem z powyższych wypisów wynikałoby posiadanie tych działek przez [...] - a co za tym idzie, spełnienie kolejnej przesłanki z art. 34 ust. 1 ustawy. Fakt, że w czasie rozpoznawania przedmiotowej sprawy - po ponad dwudziestu paru latach od 1990 roku - przedmiotowe działki nie były już zajęte infrastrukturą kolejową, jest oczywisty w świetle wyjaśnienia skarżącej, iż infrastruktura ta została w części zlikwidowana w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku oraz, że Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] stycznia 2014 r. wyraził zgodę na likwidację linii nr [...] relacji [...]. Również Starosta [...] w piśmie z [...] maja 2014 r. potwierdził, że przedmiotowy grunt nie jest zajęty infrastrukturą kolejową w rozumieniu art. 4 pkt. 1 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - stwierdzając jednocześnie, iż stanowi on fragment dawnej linii kolejowej (aktualnie nieczynnej) oraz dodając, że na dzień oględzin nieruchomości - [...] luty 2014 r. - na działce nr [...] znajduje się fragment drogi o nawierzchni bitumicznej, stanowiący przedłużenie ul. [...], ale nie należący do kategorii dróg publicznych oraz fragment drogi gruntowej, natomiast działka nr [...] stanowi przedłużenie ul. [...] - fragment drogi gruntowej. Ponadto stwierdził, że: "na podstawie analizy dokumentów geodezyjnych (...) ustalono, że na dzień 5 grudnia 1990 r. jako władający gruntem, wpisany był Urząd Gminy - Drogi Publiczne. Dodał, że pismem z [...] lutego 2014 r. zwrócił się do Urzędu Gminy [...] o potwierdzenie posiadania tego gruntu w dniu 5 grudnia 1990 r. Pismem z [...] maja 2014 r. ww. Urząd poinformował, iż przedmiotowy grunt na datę 5 grudnia 1990 r. nie znajdował się w posiadaniu Gminy [...], nie został też złożony wniosek o potwierdzenie nabycia prawa własności przez Gminę. Natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dniu 27 maja 1990 r. oraz w dniu 30 czerwca 2000 r. działki te przeznaczone były na teren kolei. Sąd pragnie zwrócić też uwagę na fakt, że w niniejszej sprawie organ I instancji stwierdził, że z wypisu z rejestru gruntów - z 5 września 2005 r. - wynika, iż przedmiotowe działki stanowią użytek drogi, a nie Tk. Jednakże nie zwrócił on uwagi na to, że z wypisu tego wynika również, iż przedmiotowe działki stanowią teren zamknięty - [...], właścicielem jest Skarb Państwa zaś trwały zarząd przysługuje [...] S.A. w [...]. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda [...] weźmie pod uwagę powyższe ustalenia Sądu i dokona rzetelnej i wnikliwej oceny całego materiału dowodowego - pod kątem spełnienia przesłanki posiadania przez [...] przedmiotowego gruntu w dniu 5 grudnia 1990 r. Następnie - w zależności od dokonanych ustaleń - podejmie stosowną decyzję. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit. c oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.