I SA/Wa 1292/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 marca 2022 r. nr DN.gn.625.204.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Wnioskiem z [...] listopada 2019 r. (sprecyzowanym pismem z [...] sierpnia 2020 r.) M. P. wystąpiła do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności orzeczenia Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] października 1949 r. orzekającego o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonych w miejscowości [...], w części dotyczącej nieruchomości objętych Iwh [...], Iwh [...], Iwh [...], Iwh [...], Iwh [...], Iwh [...], Iwh [...], Iwh [...], Iwh [...], Iwh [...]. Iwh [...], Iwh [...], Iwh [...] oraz Iwh [...], stanowiących byłą własność M. M. i H. M. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że jest następczynią prawną M. M. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1980 r. sygn. akt [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2020 r. sygn. akt [...]. Decyzją z [...] października 2021 r. Wojewoda [...] umorzył z dniem [...] września 2021 r. postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] października 1949 r., w części dotyczącej nieruchomości stanowiących byłą własność M. M. i H. M. W podstawach prawnych decyzji wskazano art. 105 § 1, art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1491, dalej: ustawa nowelizująca k.p.a.). Od decyzji Wojewody [...] odwołała się M. P. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: Minister), działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. Minister podkreślił, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że postępowanie wszczęte na wniosek M. P. należy do kategorii spraw, do których odnosi się ustawa nowelizująca k.p.a. Przechodząc zatem do zbadania przedmiotowej sprawy przez pryzmat spełnienia przesłanek z art. 2 ust. 2 tej ustawy, Minister zwrócił uwagę na treść orzeczenia Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] października 1949 r. W orzeczeniu tym wskazano, że jego doręczenie miało nastąpić w trybie rozporządzenia Ministrów Skarbu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 15 lipca 1948 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie trybu orzekania o przejściu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R. (Dz.U. z 1948 r, Nr 37, poz. 271). Stosownie do § 5 tego rozporządzenia, za datę doręczenia orzeczenia uważa się dzień trzydziesty, następujący po dniu wydania wojewódzkiego dziennika urzędowego, w którym nastąpiło ogłoszenie orzeczenia. Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...], w którym nastąpiło ogłoszenie orzeczenia Starostwa Powiatowego w [...] z dnia 1 października 1949 r. został wydany 2 maja 1951 r. Wobec tego należy uznać, że doręczenie orzeczenia nastąpiło 1 czerwca 1951 r. Ustalając datę wszczęcia postępowania, Minister przywołując treść art. 61 § 3 k.p.a., wskazał, że wniosek M. P. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] października 1949 r. wpłynął do Wojewody [...] w dniu [...] grudnia 2019 r. (por. prezentata wpływu na wniosku) i ten dzień należy uznać za dzień wszczęcia postępowania. Przedmiotowe postępowanie zostało więc wszczęte po niemal 68 latach od ogłoszenia orzeczenia z dnia [...] października 1949 r. Skoro zatem wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] października 1949 r. nastąpiło po upływie 30 lat od jego ogłoszenia, to postępowanie to z dniem 16 września 2021 r. podlega umorzeniu z mocy prawa. Oznacza to brak możliwości załatwienia sprawy poprzez wydanie merytorycznej decyzji, co uzasadnia – zdaniem Ministra - utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z [...] października 2021 r. Odnosząc się do argumentacji odwołania Minister zauważył, że ustawodawca w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. nie przewidział żadnych wyjątków ograniczających jej stosowanie (w sprawach, o których mowa w art. 2 ust. 2 tej ustawy). Jako niezasadny uznał również zarzut skarżącej, że Wojewoda wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 7 i 8 k.p.a. Minister podkreślił, że kwestionowany przez skarżącą art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a. jest przepisem obowiązującym, więc zarówno Wojewoda, jak i Minister mają obowiązek uwzględnić go przy wydawaniu decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi M. P., reprezentowana przez adwokata, podniosła następujące zarzuty: 1/ naruszenie prawa materialnego w postaci obowiązującego w okresie wydania skarżonej decyzji § 5 rozporządzenia Ministrów Skarbu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 15 lipca 1948 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej, w sprawie trybu orzekania o przejściu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R. - poprzez nieuzasadnione przyjęcie domniemania skutecznego doręczenia M/ i H. M. orzeczenia Starostwa Powiatowego w [...] z [...] października 1949 r., w sytuacji gdy przepis ten, stanowiąc, że w trzydziestym dniu od opublikowania orzeczenia Starostwa Powiatowego w [...] z [...] października 1949 r. znak [...] w właściwym dzienniku urzędowym, uznaje się je za doręczone adresatom, sprzeczny był z istotą domniemania skutecznego doręczenia, gdyż adresaci orzeczenia, w wyniku przesiedlenia do Z.S.R.R. nie mieli nawet teoretycznej możliwości dowiedzenia się i zapoznania z treścią orzeczenia, które ich bezpośrednio dotyczyło. 2/ naruszenie prawa materialnego poprzez bezpodstawne zastosowanie § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 16 września 1950 r. w sprawie sposobu określania przejmowanych na własność Państwa nieruchomości ziemskich w razie, gdy ich granice zostały zatarte oraz trybu postępowania w przypadku, gdy właściciel nieruchomości jest nieznany, gdyż przepis ten miał zastosowanie do właścicieli nieruchomości przejmowanych, którzy nie byli znani, natomiast M. i H. M. byli znani, zostali wymienieni z imion i nazwisk w orzeczeniu Starostwa Powiatowego w [...] z [...] października 1949 r., tak wiec przepis ten nie powinien być brany pod uwagę w rozpoznawanej sprawie. 3/ naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w postaci: - art. 7 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy w sposób rażąco naruszający słuszny interes obywatela, umorzenie w trakcie postępowania dowodowego, bez merytorycznego rozstrzygnięcia jej istoty, - art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego, przez organy administracji publicznej - Wojewodę [...] i Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - w sposób naruszający zaufanie uczestników do władzy publicznej, umorzenie postępowania administracyjnego w jego trakcie, pomimo tego, że w dniu, kiedy został złożony wniosek o jego wszczęcie, prowadzenie tego postępowania było prawnie możliwe, gdyż nie obowiązywał przepis k.p.a. umarzający z mocy prawa postępowania administracyjne wszczęte po upływie 30 lat od doręczenia lub ogłoszenia kwestionowanej decyzji, a wprowadzenia takiego przepisu strona nie mogła przewidzieć. 4/ sprzeczność art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a., na którym oparte zostało rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji z Konstytucją RP (art. 2) i podstawowymi zasadami polskiego systemu prawnego - zasadą niedziałania prawa wstecz, zasadą pewności obrotu prawnego - poprzez zastosowanie znowelizowanej ustawy wprowadzającej termin przedawnienia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, również do postępowań wszczętych pod rządami przepisów pozwalających na wszczęcie i prowadzenie takiego postępowania. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na jej rzecz kosztów procesu wg. norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu sądowym. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestniczący w tej sprawie Prokurator Okręgowy w [...] przychylił się do argumentacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując oceny legalności podjętego rozstrzygnięcia Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, art. 156 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego otrzymuje brzmienie: "Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia minęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.". W art. 1 pkt 2 ustawy nowelizującej k.p.a. do art. 158 dodany został § 3 w brzmieniu: "Jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2, upłynęło trzydzieści lat, nie wszczyna się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.". W związku z wprowadzeniem nowego brzmienia przywołanego przepisu, w art. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej k.p.a., ustawodawca przyjął, że postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. Dokonana nowelizacja miała na celu dostosowanie systemu prawa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 (OTK ZU Nr 5A, poz. 62). Wyrokiem tym Trybunał uznał, że art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W treści uzasadnienia wyroku Trybunał wskazał, że wyrok stwierdzający niekonstytucyjność art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie opisanym w sentencji ma charakter zakresowy o pominięciu prawodawczym. Wyrok taki nie powoduje zmiany normatywnej, w szczególności nie oznacza derogacji tego przepisu. Stwierdzenie niekonstytucyjności w zakresie pominięcia prawodawczego nakłada na ustawodawcę obowiązek rozszerzenia unormowania art. 156 § 2 k.p.a., przewidującego ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Trybunał wskazał na konieczność dokonania wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. nie tylko z uwzględnieniem zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji, ale również z uwzględnieniem, wynikających z art. 2 Konstytucji, zasady pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa. Z uwagi na zakres kontroli konstytucyjności, obejmujący pominięcie ustawodawcze, Trybunał nie przesądził o tym, czy właściwym sposobem realizacji tego postulatu jest przewidziany wówczas w art. 156 § 2 k.p.a. dziesięcioletni termin prekluzyjny, który ogranicza stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych obarczonych niektórymi innymi wadami. To bowiem ustawodawca dysponuje swobodą w wyborze instrumentów prawnych służących realizacji wskazanych przez Trybunał wartości konstytucyjnych. Akcentując duży margines swobody w wyborze instrumentów prawnych służących realizacji wskazanych przez Trybunał wartości konstytucyjnych, normodawca przyjął, aby wszelkie wady kwalifikowane jako "rażące naruszenia prawa" objęte zostały 30-letnim terminem przedawnienia. Jest to bowiem, jak zaznaczono w uzasadnieniu projektu ustawy (druk: IX.1090), okres skorelowany z przewidzianym w Kodeksie cywilnym terminem zasiedzenia nieruchomości w złej wierze. Zdaniem ustawodawcy, uzasadnione jest również rozciągnięcie stosowania wprowadzonego ograniczenia na postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej. W doktrynie (patrz: W. Chróścielewski, Wątpliwości dotyczące rozwiązań przyjętych w nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego z 2021 r. odnoszących się do przedawnienia stwierdzenia nieważności decyzji, ZNSA 5(98)/2021) zauważa się, że wobec treści art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a., możliwe są następujące rodzaje procesowego zakończenia postępowania nieważnościowego: 1. odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło trzydzieści lat (art. 158 § 3 k.p.a.); 2. umorzenie wszczętego wcześniej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., jeżeli w trakcie tego postępowania upłynie trzydziestoletni termin od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji; 3. umorzenie z mocy prawa będącego w toku w dniu 16 września 2021 r. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczętego po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a.). Odwołując się zatem do wypracowanego w teorii prawa administracyjnego podziału indywidualnych aktów prawnych na konstytutywne i deklaratoryjne, wskazuje się następnie, że toczące się 16 września 2021 r. postępowania administracyjne niezakończone ostateczną decyzją lub postanowieniem, które w myśl art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. zostały umorzone z mocy prawa, organ prowadzący postępowanie musi formalnie "zamknąć" wydaniem "orzeczenia", czyli musi wydać w tej materii deklaratoryjną decyzję administracyjną. Potwierdzenie umorzenia postępowania z mocy prawa, o jakim mowa w art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a., następuje zatem w drodze decyzji administracyjnej. Przepis ten stanowi samodzielną podstawę prawną umorzenia postępowania, która znajdzie zastosowanie w wyjątkowych przypadkach opisanych przez normodawcę, bez potrzeby stosowania w tej mierze przywołanego przez organ I instancji art. 105 § 1 k.p.a. Warunki rozpoznawanej sprawy – w ocenie Sądu - wyczerpują dyspozycję normy ujętej w art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a., czyniąc skargę niezasadną. Zauważyć należy, że postępowanie nadzorcze wszczęto w oparciu o wniosek z [...] listopada 2019 r., którego wpływ [...] Urząd Wojewódzki w [...] odnotował w dniu [...] grudnia 2019 r. We wniosku, sprecyzowanym w dniu [...] sierpnia 2020 r., częściowo cofniętym pismem z [...] maja 2021 r., skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności orzeczenia Starostwa Powiatowego w [...] z [...] października 1949 r. o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do ZSRR i niepozostających w faktycznym władaniu tegoż mienia w punktach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...] i [...], tj. mienia należącego do jej poprzedników prawnych – M. M. i H. M. Orzeczenie Starostwa Powiatowego w [...], którego wniosek dotyczył zostało wydane m.in. na podstawie art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 28 listopada 1945 r. o przejściu niektórych nieruchomości ziemskich na cele reformy rolnej i osadnictwa (Dz. U. R.P. Nr 57, poz. 321), art. 1-3 dekretu z dnia 5 września 1947 r. o przejściu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R. (Dz. U. R.P. Nr 59, poz. 318), § 1-5 rozporządzenia Ministra Skarbu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 15 lipca 1948 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie trybu orzekania o przejściu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R. (Dz. U. R.P. Nr 37, poz. 271). Publikacja tego orzeczenia została dokonana w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z 2 maja 1951 r. Nr 9, poz. 89. Ustalenie to koresponduje z treścią pouczenia zawartego w orzeczeniu, które wskazując początkową datę terminu do złożenia odwołania odwołało się do dnia doręczenia orzeczenia dokonanego w trybie rozporządzenia Ministra Skarbu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 15 lipca 1948 r. Zauważyć przyjdzie, że § 1 tego rozporządzenia stanowi, że przy orzekaniu o przejściu na własność Państwa mienia osób przesiedlonych do Z.S.R.R. mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. R. P. Nr 36, poz. 341) z jego późniejszymi zmianami i uzupełnieniami, o ile rozporządzenie niniejsze nie stanowi inaczej. I tak, w § 4 rozporządzenie to przyjmowało, że władza, która wydała orzeczenie o przejściu mienia na własność Państwa, ogłasza je w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz wywiesza równocześnie w swoim lokalu urzędowym i w lokalu zarządu gminy, w której mienie jest położone. Natomiast stosownie do § 5 tego rozporządzenia, za datę doręczenia orzeczenia uważa się dzień trzydziesty, następujący po dniu wydania wojewódzkiego dziennika urzędowego, w którym nastąpiło ogłoszenie orzeczenia. W warunkach rozpoznawanej sprawy publikacja obwieszczenia nastąpiła 2 maja 1951 r., zatem doręczenie orzeczenia Starostwa Powiatowego w [...] z [...] października 1949 r. nastąpiło w dniu 1 czerwca 1951 r. Wyrażone w skardze wątpliwości natury praktycznej co do braku nawet teoretycznej możliwości dowiedzenia się i zapoznania z treścią orzeczenia, nie mogły zaprzeczyć prawdziwości tych ustaleń, które znajdują oparcie w przepisach prawa korzystających z domniemania konstytucyjności. Wypada również zauważyć, że przepis art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a. w odniesieniu do decyzji podlegających ogłoszeniu, przyjmuje jako datę od której liczony jest termin trzydziestoletni, dzień ogłoszenia orzeczenia. W powyższych uwarunkowaniach należy zgodzić się z organami, że wszczęcie postępowania nieważnościowego z wniosku M. P. z [...] listopada 2019 r. nastąpiło z upływem trzydziestu lat od dnia ogłoszenia decyzji, które pozostawało niezakończonym w dniu wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej (16 września 2021 r.). W świetle powyższego należy uznać za prawidłowe ustalenie organów, że wskazane okoliczności wyczerpywały przesłanki ustalone przepisem art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a., upoważniając organy do umorzenia postępowania. Powyższe czyni podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. nieuzasadnionymi. W odniesieniu do wywodzonej w skardze sprzeczności art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a. z Konstytucją Sąd podkreśla, że przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła, na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich, sprawa o sygn. K 2/22 o stwierdzenie, że art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a., w zakresie w jakim uniemożliwia stwierdzenie wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa, jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2, a także z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazano, że zastrzeżenia wnioskodawcy budzi przyjęte w zaskarżonym przepisie rozwiązanie intertemporalne, które nakazuje umorzenie niektórych postępowań pozostających w toku. W sytuacji zatem gdy Trybunał Konstytucyjny uzna, że regulacja zawarta w art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a. jest niezgodna ze wskazanymi wzorcami konstytucyjnymi, to wówczas strona będzie uprawniona do wystąpienia o wznowienie postępowania administracyjnego. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych.