I SA/Wa 13/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. K. o sprostowanie sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2009 r. w sprawie I SA/Wa 13/09 sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania od zarządzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządza: odmówić sprostowania sentencji postanowienia. W dniu 26 sierpnia 2009 r. odbyła się rozprawa w sprawie I SA/Wa 13/09 ze skargi L. K. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania od zarządzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 15 września 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek L. K. o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 13/09 odmawiającego uwzględnienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwanej p.p.s.a., sprostować można niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe, a także inne oczywiste omyłki. Rozpatrywany wniosek L. K. o sprostowanie sentencji postanowienia z dnia 26 sierpnia 2009 r. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż sentencja ta nie zawiera żadnego błędu, omyłki czy niedokładności. Należy przy tym podnieść, że przedmiotem sprostowania mogą być tylko niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna cytowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tj. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (B. Dauter i in., op. cit., s.471, t.8). Objęte wnioskiem o sprostowanie fragmenty sentencji postanowienia takich cech nie posiadają. Z przedstawionych względów, skoro nie zachodzą przesłanki dokonania sprostowania określone w art. 156 § 1 p.p.s.a., wniosek nie podlegał uwzględnieniu i należało orzec jak w sentencji postanowienia.