I SA/Wa 130/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie Sędzia WSA Daniela Kozłowska (spr.) Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Monika Chorzewska-Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Miasta W. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nabycia z mocy prawa przez gminę własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej na rzecz Miasta W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Centrum [...] w W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w sprawie stwierdzenia nabycia przez Dzielnicę Gminę W. (obecnie W.) z mocy prawa nieodpłatnie prawa własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] m² w obrębie ewidencyjnym [...] – uchyliła decyzję Wojewody [...] z [...] października 2005 r. i orzekła o odmowie stwierdzenia nabycia opisanej nieruchomości. W uzasadnieniu Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podała m.in., że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] zawiesiła postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie ze względu na to, że w sprawach dotyczących części nieruchomości z obrębu [...] dotyczących działek nr [...] i [...] toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowanie ze skargi Prezydenta W. na decyzje KKU nr [...] i [...]. Postanowieniami z dnia 23 listopada 2007 r. sygn. akt I S.A./Wa 1323/07 i I S.A./Wa 1324/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargi Prezydenta W. na decyzje odmawiające komunalizacji działek nr [...] i[...]. W związku z tym Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa postanowieniem z [...] września 2008 r. podjęła zawieszone postępowanie odwoławcze w sprawie komunalizacji działki nr [...]. W dalszej części uzasadnienia decyzji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa przedstawiła szczegółowo przebieg postępowania komunalizacyjnego dotyczącego działek nr [...] i [...], w tym ze skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazując, że stan prawny tych działek jest tożsamy ze stanem działki nr [...], będącej przedmiotem postępowania odwoławczego w tej sprawie. W końcowej części uzasadnienia KKU podała, że rozpatrując po podjęciu zawieszonego postępowania odwołanie [...] S.A. w niniejszej sprawie na powołanej podstawie uchyliła zaskarżoną decyzję komunalizacyjną Wojewody [...] dotyczącą działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] i odmówiła stwierdzenia nabycia przez Dzielnicę Gminę W. (obecnie W.) nieodpłatnie własności tej nieruchomości. Przesłanki i motywy wydania niniejszej decyzji są takie same, jakie podano w uzasadnieniu dla decyzji nr [...] i [...], dotyczących części nieruchomości Skarbu Państwa oznaczonych nr geodezyjnym jako działki nr [...] i [...]. Przedstawione wywody dotyczące przebiegu postępowania komunalizacyjnego w sprawie działek [...] i [...] odnoszą się w pełni do niniejszej decyzji. Odwołującej się Spółce przysługuje przymiot strony w tej sprawie. Strona udowodniła zarówno swoje następstwo prawne po podmiocie, któremu nieruchomość Skarbu Państwa została oddana w użytkowanie, jak też powstanie prawa zarządu do nieruchomości (dz. nr [...]). Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wzięła też pod uwagę okoliczność, że zarówno w sprawach odnoszących się do części konkretnej nieruchomości Skarbu Państwa, tj. odnośnie działek nr [...] i [...], jak też działki nr [...] z obrębu [...], której dotyczy niniejsza decyzja, wnioskodawca nie udowodnił zasadności wniosku o komunalizację, zaś odwołujący się [...] S.A. udowodnił swoje prawo do tych części nieruchomości Skarbu Państwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Miasto W. wniosło o uchylenie decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] października 2008 r. Miasto zarzuciło tej decyzji naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) poprzez przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość nie podlega komunalizacji oraz przyjęcie, że [...] SA jest stroną w postępowaniu komunalizacyjnym. Zdaniem Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej prawo wywodzone przez Centrum [...] zarówno do działek ewidencyjnych nr [...] i [...], jak również do działki nr [...], wynika niezbicie z decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] sierpnia 1975 r. przekazującej w użytkowanie teren zabudowany położony przy ul. [...], [...] i [...] o pow. [...] m² oraz z decyzji z [...] grudnia 1975 r. przekazującej w użytkowanie teren zabudowany położony pryz ul. [...], [...] i [...] oraz projektowanej [...] o pow. [...] m². Zdaniem skarżącej ze stanowiskiem Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej nie sposób się zgodzić. Decyzje z [...] sierpnia 1975 r. i [...] grudnia 1975 r. przekazujące w użytkowanie nieruchomość, na podstawie których poprzednik prawny Spółki legitymował się prawem zarządu nie obejmowały działki nr [...], nie obejmowały też działek nr [...] i [...]. Działki te leżą poza terenem użytkowanym przez [...] S.A. Nie są też w żaden sposób przez nią wykorzystywane. Zatem w dniu 27 maja 1990 r. należały do terenowego organu administracji państwowej i podlegały komunalizacji. Spółce nie został oddany w użytkowanie ten teren, nie ma ona więc przymiotu strony w postępowaniu komunalizacyjnym. Potwierdzają to dane z karty inwentaryzacyjnej działki nr [...]. Karta ta w kolumnie 9 nie została wypełniona. Zgodnie z uchwałą Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r. wypełnia ją się wówczas, gdy nieruchomość pozostaje w użytkowaniu wieczystym, zarządzie lub użytkowaniu. Do przedmiotowej nieruchomości nie przysługiwało żadne z tych praw. Władanie działką odbywało się bez tytułu prawnego. Następstwo prawne po Zjednoczeniu Przemysłu [...] nie zostało dostatecznie udowodnione. Miasto podnosiło to już wcześniej w skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które z przyczyn formalnych zostały odrzucone. W dniu 6 i 8 lutego 2008 r. skarżący wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o stwierdzenie nieważności decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej nr [...] i [...], dotyczących komunalizacji działek nr [...] i [...]. Postępowanie nadzorcze nie zostało zakończone. Skarżące Miasto podaje też, że do pisma Spółki z 23 stycznia 2007 r. ustosunkowało się w terminie późniejszym, niż wymagała KKU. Skoro KKU postępowanie w sprawie komunalizacji działki nr [...] potraktowała identycznie jak postępowanie w sprawie komunalizacji działek nr [...] i [...], to nie było przeszkód do ustosunkowania się pisma z 31 maja 2007 r. i zawartych w nim argumentów i dowodów lub do wystąpienie o stanowisko w sprawie działki nr [...]. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wydała decyzję opierając się wyłącznie na materiale dowodowym przedstawionym przez [...], nie dając Prezydentowi W. możliwości ustosunkowani się, gdyż o podjęciu zawieszonego postępowania (postanowienie z [...] września 2008 r.) skarżący został powiadomiony 10 listopada 2008 r., decyzja zaś została wydana [...] października 2008 r. Odpowiadając na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Decyzja administracyjna składa się z kilku elementów wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a. Dla jej poprawności niezbędnym jest, aby pomiędzy takimi elementami jak podstawa prawna, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie prawne i faktyczne, istniała wewnętrzna spójność. Tylko wtedy można o takiej decyzji powiedzieć, że zgodnie z art. 104 k.p.a. decyzja jest aktem rozstrzygającym konkretną sprawę administracyjną. Należy przy tym dodać, że uzasadnienie powinno być realne i adekwatne a nie pozorne. Konkretyzacja prawa nie dokonuje się w uzasadnieniu a w rozstrzygnięciu, uzasadnienie zaś ma objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie. Taka jest rola uzasadnienia wynikająca z art. 107 § 3 k.p.a. Zaniechanie uzasadnienia decyzji w sposób zgodny z powołanymi wyżej przepisami i z zasadami wyrażonymi w art. 7-8 i 11 k.p.a. skutkuje wadliwością, uzasadniająca uchylenie decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, mimo że jest obszerne, należy ocenić jako pozorne. Sprowadza się bowiem w zasadzie do szczegółowego przedstawienia przebiegu postępowania administracyjnego i sądowego oraz argumentów przedstawionych przez Spółkę w sprawie komunalizacji działek nr [...] i [...] a także do wykazanego przez nią – zdaniem organu – następstwa prawnego. Nawet jeżeli sytuacja prawna działek nr [...] i [...] oraz działki nr [...] jest podobna, zbliżona lub taka sama, to obowiązkiem organu było odniesienie się do będącej przedmiotem postępowania działki nr [...], a nie przenoszenie ustaleń z wcześniejszych postępowań i decyzji na nowo rozpatrywaną sprawę. Działka nr [...] położona jest wprawdzie w tym samym obrębie ewidencyjnym [...], nie oznacza to jednak, że wcześniejsze rozstrzygnięcia co do działek [...] i [...] z tego samego obrębu zwalniają organ od indywidualnej oceny przesłanek komunalizacji działki nr [...] zwłaszcza, że już samo porównanie położenia tych działek może wskazywać na ich różną sytuację prawną. Działkę nr [...] dzieli od działek nr [...] i [...] co najmniej kilkadziesiąt innych działek i dlatego także z tego powodu traktowanie ich sytuacji jako identycznej jest niezasadne. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy obowiązany jest do dokonania oceny wszystkich wniosków stron, a nie tylko odwołujacej się Spółki, zaś analiza zebranego materiału powinna odnosić się do konkretnego przedmiotu postępowania, tj. do działki nr [...]. W ocenie Sądu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło też do naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem skarżącemu uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów oraz zgłoszenie żądań. Wynika to z tego, że o podjęciu zawieszonego postępowania został powiadomiony w dniu 10 listopada 2008 r., tj. już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).