I SA/Wa 1306/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 25 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nienależne pobrane świadczenie w postaci zasiłku pielęgnacyjnego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] o uznaniu za nienależnie pobrany zasiłek pielęgnacyjny oraz zwrotu świadczenia w kwocie [...] zł oraz odsetek w kwocie [...] zł. W skardze K. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazał, że jest on podyktowany koniecznością zabezpieczenia środków niezbędnych do zaspokojenia jego podstawowych potrzeb. Obecnie jest zatrudniony jako pracownik biurowy i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie miesięczne w kwocie [...] zł. Ponadto otrzymuje rentę socjalną z tytułu całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji i rentę rodzinną po zmarłym ojcu w sumie [...] zł. Legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności i nie ma możliwości uzyskiwania dochodów z innych źródeł. Skarżący zaznaczył, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych zamierza potrącać kwoty nienależnego świadczenia na rzecz Burmistrza Miasta J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Powołane przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Nadto rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję wydaną przez Burmistrza Miasta J. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], o uznaniu za nienależnie pobrany zasiłek pielęgnacyjny oraz zwrotu świadczenia w kwocie [...] zł oraz odsetek w kwocie [...] zł. W rozpoznawanej sprawie skarżący dostatecznie uprawdopodobnił istnienie przyczyn uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania skargi. W szczególności nie można odeprzeć twierdzeń, że wykonanie zaskarżonej decyzji stanowiłoby znaczną dolegliwość dla skarżącego i zagrażałoby zabezpieczeniu środków niezbędnych do zaspokajania jego podstawowych potrzeb. Tym samym nie można wykluczyć, że mogłoby to spowodować trudne do odwrócenia skutki poprzez pozbawienie skarżącego środków do życia. Sąd zważył przede wszystkim, że skarżący jest osobą utrzymującą się z renty socjalnej i rodzinnej oraz wynagrodzenia z umowy o pracę, a jego dochód wynosi łącznie ok. [...] zł miesięcznie. Wykonanie zaskarżonej decyzji i potrącanie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z przysługującego skarżącemu świadczenia rentowego kwoty nienależnego świadczenia w wysokości [...] zł miesięcznie bez wątpienia będzie stanowić dla skarżącego znaczną dolegliwość oraz może skutkować znacznymi trudnościami w zaspokajaniu bieżących potrzeb z uwagi na brak środków finansowych. Dodatkowo skarżący jest osobą niepełnosprawną oraz niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.