I SA/Wa 1314/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: WSA Maria Tarnowska (spr.) WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi B. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2011 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz B. z siedzibą w G. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku Spółki B. Sp. z o. o. w G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] – utrzymał w mocy w/w decyzję - umarzającą postępowanie administracyjne wszczęte w dniu 11 stycznia 2011 r. z wniosku Spółki B. Sp. z o. o. w G. o wydanie decyzji odmawiającej udzielenia zgody na wydzierżawienie przez G. S.A. nieruchomości położonej w P. obejmującej linię brzegową będącą przedłużeniem istniejącego N. na rzecz Z. S.A., w wykonaniu przedwstępnej umowy dzierżawy z dnia [...] września 2010 r. zawartej między Z. S.A. a G. S.A. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach 11 stycznia 2011 r. oraz 24 lutego 2011 r. wpłynęły do Ministra Skarbu Państwa pisma Spółki B. Sp. z o.o. w G., w których: 1. zgłoszono Spółkę B. Sp. z o.o. w G. na podstawie art. 28 kpa do udziału w charakterze strony w postępowaniu toczącym się przed Ministrem Skarbu Państwa, w trybie art. 3 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich, o wyrażenie zgody na oddanie w dzierżawę przez S. S.A. - na rzecz Z. S.A. - nieruchomości gruntowej położonej przy N. w granicach portu morskiego w G. na okres 45 lat, 2. wniesiono o wydanie decyzji odmawiającej udzielenia zgody na wydzierżawienie przez G. S.A. w/w nieruchomości położonej w P. na rzecz Z. S.A., w wykonaniu przedwstępnej umowy dzierżawy z dnia [...] września 2010 r. zawartej między Z. S.A. a G. S.A., w związku z toczącym się przed Ministrem Skarbu Państwa postępowaniem administracyjnym w trybie art. 3 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] Minister Skarbu Państwa odmówił Spółce B. Sp. z o.o. dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o portach i przystaniach morskich, wszczęcie postępowania o wyrażenie przez Ministra Skarbu Państwa zgody na przeniesienie własności użytkowania wieczystego albo oddanie w użytkowanie wieczyste, jak również oddanie w użytkowanie, dzierżawę, najem albo na podstawie innej umowy uprawniającej do korzystania lub pobierania pożytków przez okres powyżej 10 lat nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego albo podmiotu zarządzającego portem lub przystanią morską, położonych w granicach portów i przystani morskich następuje na wniosek podmiotu, który zamierza rozporządzić nieruchomością w zakresie posiadanego prawa. Postępowanie wszczęte na wniosek podmiotu nie legitymującego się interesem prawnym podlega umorzeniu ze względu na bezprzedmiotowość, na podstawie art. 105 § 1 kpa. W świetle powyższego Minister Skarbu Państwa, decyzją z dnia [...] marca 2011r., nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w w/w sprawie. Pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. Spółka B. Sp. z o.o. złożyła wniosek o ponowne rozstrzygnięcie sprawy zakończonej w/w decyzją Ministra Skarbu Państwa z [...] marca 2011 r. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku Spółki B. Sp. z o. o. w G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu Minister Skarbu Państwa wskazał, iż organ prowadzący postępowanie zobligowany jest przepisami prawa do zbadania, czy wnioskodawca posiada przymiot strony w danym postępowaniu. Stronami prowadzonego postępowania są Spółka G. S.A. i Skarb Państwa, którego rozstrzygnięcia dotyczą bezpośrednio Spółki, co wpływa na kreowanie jego praw i obowiązków. Zatem inne podmioty mogą uzyskać przymiot strony jeśli wykażą, że rozstrzygnięcia zapadłe w danym postępowaniu wpływają na kształtowanie się ich praw i obowiązków. W przeciwnym razie należy uznać, że podmioty te nie mają interesu prawnego do występowania w postępowaniu prowadzonym, w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 33, poz. 179). Analizując w/w przepis uznano, iż przepis prawa materialnego nie daje podstawy do uznania za stronę postępowania Spółkę B. Sp. z o.o. bowiem rozstrzygnięcia zapadłe w postępowaniu nie wpływają na kreowanie praw i obowiązków w/w Spółki. Na przedmiotową decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła B. sp. z o. o. w G. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała iż zaskarżone decyzje rażąco naruszają prawo, tj. przepisy: 1. art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 33, poz. 197) oraz 105 §1 kpa poprzez umorzenie postępowania, które zostało wszczęte ani nie toczyło się i brak istnienia przesłanki do umorzenia postępowania; 2. art. 6, art. 7 oraz art. 28 kpa w zw. z art. 104 §2 kpa oraz art. 105 §1 kpa poprzez błędne naruszenie tych przepisów, polegające na błędnym rozumieniu podstaw, określających przymiot strony i pominięcie praw podmiotowych, z których wynika uprawnienie skarżącej do brania udziału w sprawie oraz nie zakończenie postępowania w drodze decyzji merytorycznej, a poprzez wydanie decyzji umarzającej postępowanie, mimo braku przesłanek do umorzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy zaskarżona decyzja jest ważna. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że skarga jest zasadna, chociaż z innych przyczyn niż wskazane w jej treści. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca zostały wydane bez podstawy prawnej, ponieważ pismo z dnia 11 stycznia 2011 r. w sprawie zgłoszenia Spółki B. Sp. z o. o. w G. do udziału w charakterze strony w postępowaniu toczącym się przed Ministrem Skarbu Państwa - zostało błędnie zakwalifikowane jako pismo wszczynające postępowanie w sprawie administracyjnej o której mowa w art. 1 pkt 1 kpa, a tym samym brak było podstaw do wypowiadania się odnośnie tego pisma w formie decyzji administracyjnej. Władcze rozstrzygnięcie - czyli decyzję wydaje się wyłącznie w sprawie administracyjnej – a taką jest sprawa tocząca się przed Ministrem Skarbu Państwa w trybie art. 3 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich, o wyrażenie zgody na oddanie w dzierżawę przez Spółkę G. S.A. – na rzecz Z. S.A. nieruchomości gruntowej położonej przy N. w granicach portu morskiego w G. na okres 45 lat. Zdaniem Sądu pisma wnoszone w takiej sprawie, która się już toczy nie wszczynają odrębnego postępowania administracyjnego a jedynie sygnalizują stanowisko podmiotu który uważa, iż jemu również przysługuje przymiot strony. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia jej nieważności, stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.