I SA/Wa 1315/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1315/15 odrzucił skargę M. R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że skarga wniesiona została z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skarga nadana bowiem została w dniu [...] lipca 2015 r., zaskarżona decyzja doręczona natomiast została stronie w dniu [...] czerwca 2015 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu [...] lipca 2015 r. Odpis powyższego postanowienia doręczony został skarżącej w dniu [...] września 2015 r. W dniu [...] października 2015 r. do Sądu wpłynął z kolei wniosek skarżącej (nadany w urzędzie pocztowym w dniu [...] października 2015 r.) o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca opisała podejmowane czynności i szereg okoliczności związanych z będącą przedmiotem zaskarżonej decyzji nieruchomością, zaznaczyła, że jest osobą w podeszłym wieku oraz podniosła, że jednodniowe opóźnienie "to błąd sąsiada, który miał pismo doręczyć na pocztę w terminie". Skarżąca wskazała ponadto, że ma chory [...], jest [...] i musi się wyręczać osobami trzecimi. Do wniosku załączony został wynik rezonansu [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przy ocenie braku winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, przy uwzględnieniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się m.in. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, czy też pożar. W rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu – nie wykazano braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Nie można bowiem uznać, że powołane we wniosku okoliczności, tj. podeszły wiek skarżącej, problemy zdrowotne i niedbalstwo sąsiada, któremu skarżąca powierzyła nadanie skargi, uprawdopodobniają brak winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, że podeszły wiek i zły stan zdrowia – same w sobie – nie stanowią okoliczności uprawdopodabniającej, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usnuć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że przy ocenie winy, należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu (np. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 701/14). W rozpoznawanej sprawie skarżąca wskazała, że ze względu na stan zdrowia (problemy z [...], [...]) nie miała możliwości dokonania czynności osobiście i musiała zwrócić się o pomoc do sąsiada. Wiek oraz problemy zdrowotne nie uniemożliwiły zatem skarżącej wyręczenia się inną osobą i podjęła ona stosowne działania celem zachowania terminu do wniesienia skargi. Zdaniem Sądu jednakże podnoszona przez skarżącą okoliczność, tj. "błąd sąsiada", który nie dokonał powierzonej czynności w terminie, nie stanowi przesłanki uzasadniającej przywrócenie uchybionego terminu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że nieprawidłowe wykonanie (zaniedbanie) przez osobę trzecią obowiązków obciąża również osobę zlecającą dokonanie czynności. W ramach kryterium dochowania staranności, warunkującego brak winy w uchybieniu terminowi, mieści się bowiem również kontrola sposobu wykonania powierzonej czynności (postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 678/08). Innymi słowy strona dbająca należycie o własne interesy powinna skontrolować, czy osoba, która miała wykonać powierzoną czynność, dokonała jej we właściwy sposób. W rozpoznawanej sprawie skarżąca powierzyła nadanie skargi sąsiadowi. Dbając zatem należycie o własne interesy powinna była wykazać staranność i podjąć stosowne działania celem skontrolowania czy i w jaki sposób czynność została wykonana – mogła np. skontaktować się z sąsiadem i dopytać go czy skarga została nadana, ewentualnie zażądać dowodu jej nadania. Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu nie wynika tymczasem, aby skarżąca podjęła jakichkolwiek działania celem upewnienia się czy (i kiedy) sąsiad wykonał powierzoną mu czynność, co - w ocenie Sądu - świadczy o braku należytej staranności oraz niedbalstwie skarżącej i tym samym wyklucza możliwość uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W świetle powyższego stwierdzić należy, że złożony wniosek jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.