I SA/Wa 1318/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: WSA Maria Tarnowska WSA Bogdan Wolski (spr.) Protokolant Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku Prokuratora o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r., nr [...], zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [...] położonej w W. przy ul. [...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zostało oparte na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych. Pismem z dnia 13 lipca 2009 r. Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r., nr [...], zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [...] położonej w W. przy ul. [...] na działki ewidencyjne nr [...], Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r. Prokurator wystąpił w dniu 13 kwietnia 2010 r. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie zaskarżonej decyzji argumentując, że Kolegium nie dokonało analizy i oceny całości materiału dowodowego i nie ustosunkowano się prawidłowo do żadnej z okoliczności zawartych w piśmie B. K. z dnia 12 stycznia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdziło, że decyzja wydana w pierwszej instancji przez Kolegium dotycząca stwierdzenia nieważności badanej decyzji, podlega reżimowi wynikającemu z treści art. 127 § 3 k.p.a. Organ podniósł, że cechą postępowania odwoławczego w ujęciu art. 138 k.p.a. jest to, że nie ogranicza się ono do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozstrzygnąć. Wymieniony przepis nakłada na organ administracji obowiązek merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zasada ta obowiązuje również ściśle w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. mimo tożsamości podmiotowej organu pierwszej i drugiej instancji. Wobec powyższego w niniejszym postępowaniu Kolegium jest zobligowane ponownie rozpatrzyć pierwotny wniosek strony, jak również ustosunkować się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Z ustaleń organu wynika, że dokonany podział został zatwierdzony decyzją Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r. pod warunkiem, że każda z wydzielonych działek będzie obciążona służebnością przejścia, przejazdu i prowadzenia sieci, w tym również parkowania samochodów na rzecz wszystkich użytkowników wieczystych. Z decyzji tej wynika, że zgodnie z ustaleniami planu budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na parterze na terenie działek nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] była zgodna z obowiązującym ówcześnie planem zagospodarowania W. z 1992 r., zgodnie z którym nieruchomość jest położona na terenie [...] o funkcjach [...]. W dacie wydania tej decyzji była to nieruchomość niezabudowana. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że badając decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r. w trybie art. 156 § 1 k.p.a. nie dokonuje się oceny jej słuszności, czy też racjonalności; nie bada się jej skutków, a jedynie zgodność z prawem na dzień wydania decyzji, bowiem przedmiotem postępowania z art. 157 i nast. k.p.a. może być wyłącznie ustalenie, czy badane orzeczenie jest dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wszystkie inne kwestie, proceduralne i merytoryczne, nie mogą być rozpatrywane w tym postępowaniu. Wobec tego powołane w piśmie B. K. naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie mogło być przedmiotem oceny decyzji w trybie art. 156 § 1 k.p.a., bowiem zarzuty te dotyczą nieruchomości zabudowanej. W ocenie organu również nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez brak ustaleń faktycznych co do wszystkich materialnoprawnych przesłanek podziału nieruchomości określonych w tej ustawie i rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 25, poz. 130), określającym elementy jakie winien zawierać projekt podziału nieruchomości, bowiem w chwili wydawania decyzji podziałowej przedmiotowa nieruchomość była niezabudowana, a powołane wyżej rozporządzenie dotyczy podziału nieruchomości zabudowanych. Decyzja, zdaniem Kolegium, nie narusza art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem podział nieruchomości był zgodny z ustaleniami powołanego wyżej planu zagospodarowania przestrzennego, co znalazło odzwierciedlenie w opinii organu z dnia [...] maja 2000 r. W decyzji podziałowej umieszczono też warunek ustanowienia służebności drogowych [...], co wypełnia dyspozycję art. 93 ust. 3 wymienionej ustawy . Organ dodał ponadt, że z akt sprawy wynika, że Kolegium w sposób wyczerpujący zebrało i rozpatrzyło cały materiał dowodowy celem ustalenia czy w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zatem decyzja ta została wydana przez właściwy organ, na podstawie przepisów prawa materialnego. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Prokurator zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 i 138 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] marca 2010 r. bez ponownego rozpoznania sprawy poprzez wnikliwe i rzetelne wyjaśnienie jej wszystkich aspektów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. powtórzyło argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji, nie zajmując stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji. Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżonym aktem dotyczyło decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r., nr [...], zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [...] położonej w W. przy ul. [...] na działki ewidencyjne nr [...] i miało na celu ustalenie czy wydaniu tego aktu towarzyszyła jedna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności czy wymieniona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozstrzygnęło sprawę postępowaniu nadzorczym decyzją z dnia [...] maja 2010 r. odmawiając ostatecznie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r. Ustosunkowując się do zarzutów Prokuratora i oceniając zaskarżoną decyzję w zakresie określonym w art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd na wstępie podkreśla, na co trafnie i wielokrotnie zwracało uwagę Kolegium, iż decyzją Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r. dokonano zatwierdzenia podziału nieruchomości niezabudowanej. Stąd oczywiście nietrafne są wszystkie zarzuty odwołujące się do naruszenia, przy wydaniu tej decyzji, przepisów odnoszących się do podziału nieruchomości zabudowanej w tym art. 5 ust. 1 pkt 6 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Uwzględniając powyższe Sąd wskazuje, iż w prowadzonym postępowaniu nadzorczym Kolegium było obowiązane w szczególności ocenić czy wydając badaną decyzję w sposób rażący naruszono art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż potwierdzenie tej okoliczności stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Wobec powyższego Sąd zauważa, iż niezbędne jest - poza wymaganiem zgodności podziału ustaleniami planu miejscowego, co zostanie omówione w dalszej części uzasadnienia - aby projektowane do wydzielenia działki gruntu miały dostęp do drogi publicznej; przy czym za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Kolegium ustaliło, iż podział nieruchomości został zatwierdzony pod warunkiem, że każda z wydzielonych działek będzie obciążona służebnością przejścia, przejazdu i prowadzenia sieci, w tym również [...] na rzecz wszystkich użytkowników wieczystych. Stanowisko to znajduje bezpośrednie potwierdzenie w treści decyzji nr [...]. W aktach administracyjnych znajduje się także postanowienie Burmistrza Gminy W. z dnia [...] maja 2000 r., nr [...], zawierające opinię co do zgodności podziału z ustaleniami planu miejscowego. W postanowieniu tym stwierdzono zgodność proponowanego podziału z planem miejscowym pod warunkiem, że każda z wydzielonych działek będzie obciążona służebnością przejazdu [w tym również [...], przejścia i prowadzenia sieci na rzecz wszystkich użytkowników wieczystych. Warunek ten został ujęty w decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2000 r. Wynika z powyższego, iż Kolegium zasadnie uznało, iż nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], gdyż badany akt nie jest dotknięty którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym nie doszło do rażącego naruszenia art. 93 ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium ustaliło okoliczności niezbędne do oceny badanej decyzji w postępowaniu nadzorczym i w wystarczający sposób wyjaśniło podstawy rozstrzygnięcia sprawy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazać w tym miejscu należy, z uwagi na zarzut Prokuratora, iż B. K. nie była stroną postępowania nadzorczego, gdyż postępowanie to nie dotyczyło interesu prawnego lub obowiązku ww. osoby. Stąd nie można zasadnie zarzucać Kolegium, iż organ ten nie ustosunkował się do twierdzeń zawartych w piśmie B. K., które opatrzono datą 6 stycznia 2009 r. i wniesiono do Prokuratury Okręgowej w W. w dniu 12 stycznia 2010 r. Zarzut ten nie jest zasadny, gdyż na organie prowadzącym postępowanie administracyjne nie ciąży obowiązek ustosunkowania się do twierdzeń i stanowiska osób, które są jedynie faktycznie zainteresowane wynikiem tego postępowania. Niezależnie od tego Sąd zauważa, iż organ w istocie ustosunkował się do stanowiska zawartego w wymienionym piśmie wyjaśniając, iż zawarte w nim zarzuty dotyczą ewentualnego naruszenia przepisów odnoszących się do podziału nieruchomości zabudowanej, a zatem nie mogą dotyczyć niezabudowanej nieruchomości, do której odnosi się badana decyzja. Kolegium nie było także obowiązane w ramach postępowania nadzorczego do ponownej oceny zasadności wniosku [...] sp. z o.o. w W. o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Stąd Kolegium nie miało obowiązku rozpatrzenia sprawy zakresie przewidzianym dla postępowania zwykłego, w całym aspekcie formalnym i materialnym sprawy o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości. W prowadzonym postępowaniu nadzorczym należało uwzględnić fakt wydania postanowienia Burmistrza W. z dnia [...] maja 2000 r., nr [...]. W postanowieniu tym wyrażono opinię co do zgodności podziału z planem zagospodarowania przestrzennego. Pozostawanie nadal w obrocie prawnym postanowienia z dnia [...] maja 2000 r. wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z uwagi na ewentualne rażące naruszenie art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2006 r., I OSK 683/05, niepubl.). Kolegium nie mogło poczynić ustaleń pozostających w sprzeczności z ww. postanowieniem. Wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył tego warunku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.